Willem II – VVV

Morgenavond vanaf kwart voor negen ook met klamme handjes aan de beeldbuis gekluisterd? Roma-Milan! De nummer 4 van de Serie A tegen de nummer 2.

Nu ook al in de zenuwen als op 28 februari de Tsjechische Fortuna národní liga wordt hervat met de kelderkraker tussen Jhilava en Sparta Praag B?

Roma en Sparta Praag B zijn de laatst overgebleven concurrenten van VVV in de strijd om de eretitel Club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel blijft in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Na de legendarische bekerwinst in 1959 gloort voor het eerst weer een succesje aan de horizon. Een Europees succesje nog wel.

Gisteravond wel billen knijpen daar in Tilburg. Wat wil je ook als de lamme tegen de blinde speelt en de lamme twaalf minuten voor tijd gelijkmaakt nadat de blinde eerder na veel geploeter op 1-0 is gekomen? Dan zie je die lang gekoesterde droom van een Europees succesje voor je ogen vervliegen en komt de nachtmerrie van een seizoen dat uitgaat als de welbekende nachtkaars met rasse schreden naderbij. Gelukkig was er een deus ex machina uit Oostenrijk die weigerde het sprookje uit te blazen. Raffael Behounek is zijn naam. Laten we hem op onze blote knieën danken dat hij door een goddelijke ingeving drie minuten voor tijd op de juiste plaats stond om de 2-1 binnen te tikken. En nu maar bidden dat onze vrienden uit Kerkrade ons maandag geen kunstje flikken. Het gevaar van een gelijkspel ligt in derby’s altijd al levensgroot op de loer maar in dit geval is alertheid nog meer dan anders geboden.

Verder weinig te melden uit Tilburg. Ja, het was er koud. En het was er zoals altijd gezellig, op z’n Braobants, agge maor leut het. Wen je vanzelf aan. Wat nooit zal wennen is het geluidsbombardement dat er voor aanvang en tijdens de rust op je wordt afgevuurd. Koesteren, die sinds mensenheugenis haperende geluidsinstallatie van VVV, nooit meer over klagen.     

VVV – Jong AZ

‘Bäöklip’, roept een man schuin achter me (de Man Schuin Achter Me heeft het weer eens laten afweten) naar een Jong AZ’er als die naar zijn smaak wat al te gemakkelijk gaat liggen.

Een hevig verlangen naar een afdaling uit de hemel van Hay van Dreumel, legendarisch stadionspeaker, als in de eerste helft ineens twee jongens, kinderen nog, het veld op rennen, iets tegen VVV-keeper Youri Schoonderwaldt zeggen en weer terug sprinten naar hun plaats terzijde van de voormalige hoofdtribune, waarvan ze vervolgens worden verwijderd door suppoosten, waarna ze even later doodgemoedereerd weer op hun plaats terugkeren (dit laatste volgens mannen schuin achter me). Hay van Dreumel zou deze twee klapkauwgompies op meesterlijke wijze te kakken hebben gezet. De huidige stadionspeaker doet er het zwijgen toe.

Even na de 0-3 stapt trainer Peter Uneken uit de dug-out, loopt langs de zijlijn richting spelerstunnel en verdwijnt daarin. Belangrijk telefoontje plegen? Het gepruts kotsmoe? Amoureus afspraakje? Kauwgompie halen? Zelfontslag, nog tijdens de wedstrijd? Handdoek zoeken om in de ring te gooien? Plasje plegen? Na een minuut of twee duikt Uneken weer op uit de spelerstunnel en loopt onaangedaan terug naar de dug-out. Klusje geklaard.

Maar nu wil ik het dan toch echt over het tenue van Jong AZ hebben. Meer in het bijzonder het shirt en nog meer in het bijzonder de reclameloze achterkant van het shirt. Egaal blauw. Pale blue is mogelijk de exacte benaming. Klassiek. Geen tierlantijntjes. Blau blüht der Enzian, maar dan iets minder fel. Lust voor het oog (wat het oog toekomt omdat het de avond tevoren de gruwelijke marteling van het blauwe Como-shirt heeft moeten ondergaan). Zonde dat de broek net een tintje meer richting gentiaanblauw neigt en een detonerende witte verticale streep heeft. Wat dan weer wordt goedgemaakt door de fantastische rugnummers. Kraakhelder, degelijk, nummers van stavast, overtuigd van zichzelf zonder arrogant te worden, alle stormen doorstaan en altijd fier overeind gebleven. Favoriete nummers: 7 (helaas geen goede foto) en 6.

Blancquart is zichzelf niet dit seizoen. Of is dit seizoen juist wel zichzelf maar vorig seizoen niet.

Sylian I miss you. Sylian Mokono was van het niet lullen maar poetsen. Onorthodox, de pantoffel eronder en gaan met die banaan. Niet te slijpen ruwe diamant, ruim een jaar van kunnen genieten. En nu dan in het blauw (geen pale blue) en wit van FC Prishtina, de nummer 2 van de Kosovaarse Superliga, met drie punten achterstand op koploper FC Ballkani en een punt voorsprong op nummer 3 Dukagjini. Prachtige brutalistische gebouwen daar in Pristina. Echt iets voor Sylian.

Kromah probeerde een Oestreichje, maar het origineel blijft overtuigender.