VVV – Roda JC

Het op zes na minst mooie was dat de treinen vandaag niet verder reden dan Blerick, met als gevolg een extra lange heen- en terugwandeling, die, eerlijk is eerlijk, niet als een straf voelde.

Het op zes na mooiste was dat speciaal voor de derby het wedstrijdaankondigingsbord voor het eerst sinds 9 mei 2025 weer min of meer een wedstrijdaankondiging bevatte, wat smaakt naar meer.

Het op vijf na minst mooie was dat De Man Schuin Achter Me (die elk jaar iets verder schuin achter me lijkt te zitten) vanwege de drukte nauwelijks verstaanbaar was, al dacht ik hem een keer Schenkhuizen te horen prijzen, waarvoor hij geprezen dient te worden.

Het op vijf na mooiste was de gehakte assist van M’Hand op Rais bij de tweede goal.

Het op vier na minst mooie was die waanzinnige solo van Van den Berg die alleen maar in een doelpunt leek te kunnen eindigen en daarom de adem deed stokken.

Het op vier na mooiste was dat die waanzinnige solo van Van den Berg niet in het net maar tegen de paal belandde.

Het op drie na minst mooie was de laagstaande zon, pal tegenover de VN-tribune, waardoor ik weer eens een hele wedstrijd een vlakke hand boven m’n ogen diende te houden.

Het op drie na mooiste was de geniale tackle van ik denk Schenkhuizen, net voor rust, vlak voor me, die een dreigende aanval van Roda teniet deed en De Koel in vuur en vlam zette.  

Het op twee na mooiste was de crosspass over zestig meter van Heise op de stropdas van Zuliani na 24 minuten en 56 seconden, waaruit eens te meer bleek dat Heise de goddelijkste trap met links heeft sinds Albert (en dan laat ik zijn geniale boogballetje na 40 minuten en 12 seconden dat ineens zeeën van ruimte creëerde in een mêlee van spelers nog buiten beschouwing).

Het op twee na minst mooie was dat Heise werd gewisseld.

Het op een na minst mooie was de hele eerste helft, die 46 minuten lang niet op gang kwam, waardoor geleidelijk het idee ontstond dat het een warming up voor de tweede helft was, wat niet het geval bleek omdat het ook in de tweede helft met grote regelmaat haperde.  

Het op een na mooiste was om in het verlengde te zitten van die perfecte, op en met snelheid gegeven voorzet van Vullers waar Schmidt enkel nog z’n hoofd tegenaan hoefde te zetten.

Het minst mooie was de felle zon die in combinatie met een niet thuis gevende wind de VN-tribune tot een bakoven maakte.  

Het mooiste was de minuut stilte voor Ahmed Ammi. Ongelooflijk dat zó veel mensen (ook uit Kerkrade en omstreken) zó lang (die minuut leek wel een uur te duren) zó stil kunnen zijn. Ahmed Ammi, back zonder kapsones, spelend op techniek, frivool, altijd goed voor iets onverwachts. Hij leek altijd zó veel plezier in het voetbal te hebben, iets dat vreemd genoeg best bijzonder is.

VVV – Almere City

I
‘Ik zie de mooie koplampen van De Koel al’, hoor ik de passerende jongeman met een flesje bier in z’n rechterhand zeggen als we net de rotonde naar de Vierpaardjes zijn gepasseerd.

De Koel als bedevaartsoord
De Koel als poel des verderfs
De Koel als hemel
De Koel als theater
De Koel als slangenkuil
De Koel als wintertuin
De Koel als luxeresort
De Koel als kerk
De Koel als toverparadijs
De Koel als arena
De Koel als hel

Ik kan het me allemaal voorstellen. Maar De Koel als auto? Auto met vier vierkante wielen, elk voorzien van een koplamp. Moeilijk, te geforceerd.

II
24 april en het seizoen is al voorbij. 24 april! Ooit eerder voorgekomen dat het seizoen al zó vroeg was afgelopen? Wat doen ze ons aan?

III
Je hebt van die jaren waarbij tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen de weemoed door het stadion giert. Of anders wel door mij. Aangename bezigheid, jezelf wentelen in weemoed. Stiekem een traantje wegpinken terwijl je terugdenkt aan wat we hier dit seizoen toch weer allemaal hebben meegemaakt, terwijl je treurt om het vertrek van spelers die je in je hart had gesloten.

Ditmaal blijft de weemoed uit. Herinneringen aan de winst tegen Roda zijn al te ver weggezakt, de hattricks van Zandbergen liggen nog te vers in het geheugen. En vertrekkende spelers genoeg, maar ze hebben niet kunnen beklijven, ze hebben de status van passant nooit weten te overstijgen. De vertrekkende trainer evenmin. Ja, van Timber, Saddiki en Schoonderwaldt had ik nog wel meer willen zien – niet voor niks de enigen van de vertrekkers die worden toegezongen – maar ook hun vertrek voelt niet als een héél pijnlijk gemis. Wat verder meespeelt, is de wetenschap dat drie wel in-het-hart-geslotenen lijken te blijven: Blancquart, Zandbergen (De Kane van De Koel) en Heise. Toch wel het meest verliefd op Heise met z’n goddelijke linker, ook gisteren weer.

IV

23e minuut: met een sliding voorkomt Luuk Verheij een zeker lijkend doelpunt. Geweldig. Nog geweldiger: Luuk Verheij gaat vervolgens niet uitzinnig juichen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.  

V

Weemoed naar Wageningen 1976 ligt bij mij heel dicht aan het oppervlak. Altijd. Maar de parade van wankele oudjes tijdens de rust was vooral confronterend. Ook de Helden van de Berg blijken breekbaar. Doet afbreuk aan de mythe, mijn mythe. Niet meer doen. Laten we de grens op helden van weleer die nog een keer mogen komen opdraven vanaf nu stellen op 25 jaar na hun heldendaden.

VI
Over heldendaden gesproken: VVV is de club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel bleef in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Toch nog iets om trots op te zijn.

VVV – Roda JC

Zeker vroeg vertrokken vanmorgen?
‘Ja, ik had de keuze tussen de trein van 10.47 uur en die van 11.17 uur. Die van 10.47 uur is eigenlijk te vroeg en die van 11.17 uur beetje aan de late kant. Uiteraard heb ik voor de zekerheid van 10.47 uur gekozen.’
Lekker langzame wandeling naar het stadion dus?
‘Dat is inderdaad altijd weer een genot, allemaal die mensen die met hetzelfde doel d’n Berg opgaan. En op momenten dat niemand het zag heb ik foto’s gemaakt van de VVV-stickers die ik onderweg tegenkwam.’
Waarom mag niemand dat zien?
‘Omdat het natuurlijk een beetje raar is: man op leeftijd die foto’s maakt van stickers op lantaarnpalen.’
Inderdaad niet helemaal normaal. Nog iets opmerkelijks gehoord onderweg?
‘Tja, wat is opmerkelijk? “Wat een kutopstelling”, hoorde ik een jongen van een jaar of 12 zeggen toen hij op z’n telefoon de opstelling bekeek. Dat ergerde me. Even verderop zei een vader met VVV-sjaaltje “Kijk, daar zie je de lampen” tegen z’n zoontje dat blijkbaar voor het eerst meeging. Dat vertederde me dan weer.’
Hoe ben je in het stadion de tijd tot de aftrap doorgekomen?
‘Nou, bijvoorbeeld met nadenken over de onzinnigheid van sommige teksten die op het scorebord verschijnen. Wat dacht je van Aanvoerdersbandpartner: Hovens Collin Verpakkingen? Zo’n bedrijf dat dan heel trots op z’n website kan zetten dat het aanvoerdersbandpartner van VVV is geworden. Geloof je toch niet? Wat voor partners zouden ze nog meer hebben? De grensrechtersvlagpartner? De onverstaanbaregeluidsinstallatiepartner?’
Laten we het over de wedstrijd hebben. Wat vond je ervan?
‘Geweldig. Echt. Zat alles in: spanning, enerverend scoreverloop, telkens kerende kansen, prachtige goals. En ook alles eromheen klopte: de gezangen, fijn ook dat er weer Roda-supporters waren, ondanks de felle zon geen bakoven, toss gewonnen dus tweede helft naar de Duitse kant en ook fantastische wolkenluchten, hoewel ik het daar eigenlijk niet meer over zou hebben.’
Zeg voor de verandering eens iets over de spelers.
‘Oké, dan. Schoonderwaldt niks op aan te merken. Davis kon me de eerste twee wedstrijden niet bekoren, maar vandaag prima. Blancquart minder dan normaal, maar dat vergroot hopelijk de kans dat ie blijft. Reinders opbouwend zwak, verdedigend oké. Heise is mijn nieuwe voetbalgod. Foor: bleekjes vandaag. Saddiki: uitblinker, zal toch niet zo zijn dat ie komende week alsnog wordt verkocht? Triep: echt een aanwinst, mag nog iets nadrukkelijker aanwezig zijn. Ait Mouhou en Wehmeyer konden allebei geen potten breken, Ait Mouhou had wel meer dreiging dan Wehmeyer. Zandbergen viel weer tegen. En dan ook nog misbaar maken als ie wordt gewisseld. Misschien toch eens een keer beginnen met Van Zijl.’
Saddiki man van de wedstrijd?
‘Als het alleen om het voetbal gaat wel. Maar als je het breder bekijkt misschien niet.’
Hoe bedoel je?
‘Dan zouden een ballenmeisje en de scheidsrechter ook kandidaten zijn.’
Hoezo dat?
‘Ballenjongens en -meisjes mogen de bal voortaan niet meer aangeven, maar moeten ‘m op een pilon leggen. Dat lukte het ballenmeisje bij mij in de buurt aan het begin van de wedstrijd een keer niet: wat ze ook probeerde, de bal rolde er telkens weer vanaf. Toen het leek dat de bal eindelijk bleef liggen, rolde ie er toch weer vanaf. Ik had te doen met dat meisje.’
Begrijpelijk. En waarom zie je in de scheidsrechter, Jeroen Manschot, ook een kandidaat-man-van-de-wedstrijd? Zo goed floot hij toch niet?
‘Klopt, hij vergat Saddiki een kaart te geven en floot soms vreselijk irritant. Maar ik vond dat hij meesterlijk reageerde toen het hele stadion “Hij is een hoerenjong” tegen hem begon te zingen. In plaats van de wedstrijd te staken, stak hij een arm op richting harde kern als teken dat hij het had gehoord en er verder geen aanstoot aan nam. Superieure reactie.’
Tot slot: ongetwijfeld een fijne terugweg gehad?
‘Inderdaad. Ik moest nog wel denken aan dat zoontje dat van z’n vader naar de lampen moest kijken. Wat zal hij een onvergetelijke middag hebben gehad. En dat irritante ventje dat het over een kutopstelling had, zal Lammers nu wel een toffe peer vinden.’

VVV – Jong PSV

I New season, same expectations
Hogere verwachtingen dan vorig jaar. Evengoed lage verwachtingen. Misschien een keer meedoen om een periode. Verliezen van Roda.

II New season, new intentions
Niet zeuren over het weer. Niet zeuren over de onverstaanbare speaker. Niet zeuren over het verliezen van de toss. Niet zeuren over de horror van wedstrijden tegen Jong-teams. Niet altijd zo sentimenteel zijn. Niet elke wedstrijd lyrisch zijn over de wolkenluchten. Niet steeds maar weer De Man Schuin Achter Me opvoeren.

III New season, new hopes
Nieuwe speler om in m’n hart te sluiten. Winnen van Roda. De beker winnen. Promoveren.

IV New season, new folk
‘Als jouw rij rij 5 is, is dit dan rij 4, nummer 17?’
‘Jazeker. Maar meestal gaan mensen zomaar ergens zitten.’
‘Ik ga liever zitten op de plaats die op mijn kaartje staat. Anders komt er dadelijk iemand die zegt “U zit op mijn plaats” en dan moet ik een nieuwe plaats gaan zoeken.’
‘Dat is verstandig. Ik ben ook zo iemand die zijn vaste plaats opeist.’
‘Het klinkt misschien gek, maar dit is de eerste keer in mijn leven dat ik in een voetbalstadion ben.’
‘Wat brengt u nu dan hier?’
‘Mijn zoontje heeft meegedaan aan een voetbalkamp en iedere deelnemer heeft twee vrijkaartjes gekregen.’
[Nu had ik natuurlijk moeten zeggen ‘Wist u dat ik een godsgruwelijke hekel heb aan wedstrijden waarin de helft van de stadionbevolking bestaat uit kiddo’s die alleen maar met zichzelf en met eten en drinken bezig zijn en geen moment aandacht hebben voor de wedstrijd?’, maar ik zei:] ‘Ah leuk. Ik denk dat u gaat genieten. Het wordt best druk en de sfeer is altijd goed de laatste jaren. Alleen jammer dat er geen uitsupporters zijn. Dat zou het nog mooier maken.’

V New season, same shit
De speaker, godverdegodver onverstaanbaarder dan ooit (niet dat ik het vermoeden heb daardoor veel te missen, maar een speaker dient verstaanbaar te zijn). Spits die niet scoort. Facebookanians die het vertrek van de trainer eisen.

VI New season, new shit
Het veld. Knollentuin. Hoe kan dit?

VII New season, same irrational hatred
‘Wal godverdomme!’ Als Thomas Reinders diep in de tweede helft voor de derde keer op rij een waardeloze pass geeft, nadat hij al de hele wedstrijd heeft uitgeblonken in obligaat getik, ontsnapt het me. Hopelijk is het verloren gegaan in het onophoudelijke geroezemoes rondom me.

VIII New season, same folk
De Man Schuin Achter Me verkeert nog steeds in Koelslaap. Maar in z’n partner heeft hij een waardig vervangster afgevaardigd. Bij de tweede corner van VVV: ‘Let op Blanquart, ik denk dat hij gaat scoren.’ Blanquart scoort niet.

IX New season, new hero (as long as it lasts)
Philip Heise! (Na vorige week hoge verwachtingen van Nassim Ait Mouhou, maar misschien toch teveel eendagsvliegrisico) Philip Heise! Klassieke linkspoot! Godsgeschenk! Die net niet met een goal bekroonde onnavolgbare actie in de tachtigste minuut! Die crosspass over de hele, halverwege de tweede helft!

X New season, lost hope
Winnen van Roda.

VVV – Roda JC

14.52 uur – om ondoorgrondelijke redenen vandaag slechts een trein per uur richting Venlo. Dan maar per fiets d’n Berg op.

15.03 uur – fietsmijmering over m’n eerste VVV – Roda. Uit m’n hoofd: augustus 1976, ik was 11. Eerste thuiswedstrijd na de promotie. VVV in het rood, Roda in het geelzwart. Nog geen shirtreclame. Afgeladen Koel. Warm. Dick Advocaat, toen nog Roda, in karakteristieke stijl, kittig, afgezakte kousen. Uitbundige zon. Eindstand 1-2. Teleurstelling.

15.17 uur – fietsmijmering over m’n favoriete wijze om d’n Berg op te gaan met De Koel als bestemming: 1. te voet; 2. per fiets; 3. per auto.

15.34 uur – fietsmijmering over Sedláček. Ben ik de enige die niet verontwaardigd is dat ze ‘m hebben laten gaan? Overschatte speler. Werkte hard ja, maar vooral om z’n eigen fouten te corrigeren. Liet om de haverklap z’n man lopen, in balbezit weinig indrukwekkend.

15.52 uur – parkeer m’n fiets in een fietsrek bij De Koel. Moet in al die jaren de eerste keer zijn. Historisch moment.

16.03 uur – neem m’n vaste plaats in. Leeg stadion nog.

16.17 uur – stadionmijmering over de zon. Hoe kan het dat ik me van tevoren niet heb gerealiseerd dat het ondanks een betrekkelijk normale temperatuur weer zo’n bloedhete Koelmiddag in de brandende zon zonder een zuchtje wind gaat worden?

16.33 uur – stadionmijmering over de toss. Alle voorpret is op slag bedorven als Ketting dadelijk weer de toss verliest.

16.37 uur – stadionmijmering over het ontbreken van uitsupporters. Pretbederf. Zou verboden moeten worden. Net als het verliezen van de toss.

16.45 uur – Ketting verliest ook nu weer de toss. Tijd voor een andere aanvoerder. Verschrikkelijk de pest in. Humeurbederf in zeer ernstige mate. We zijn verdomme maar VVV, dat is al zwaar genoeg, gun ons ook eens iets. We zouden het eeuwig onvervreemdbaar recht moeten hebben om de tweede helft richting Duitsland te spelen.

16.56 uur – 1-0! Braem! Kortstondig moment van innerlijke extase.

16.57 uur – whatsappbericht van Wim L: ‘Jeuj.’

17.07 uur – VVV verliest z’n dominantie. Roda bakt er weinig van. Wedstrijd kakt geleidelijk in.

17.12 uur – stadionmijmering over m’n minst favoriete Koel-weertype: 1. zomerzon; 2. zomerzon; 3. zomerzon.

17.23 uur – ‘Die rotzon is gelukkig weg’, hoor ik een jongen achter me zeggen.

17.24 uur – de zon is weer terug.

17.31 uur – rust.

17.37 uur – whatsappbericht aan Wim L: ‘Sinds wanneer kijk jij voetbal?’

17.47 uur – whatsappbericht van Wim L: ‘Ik zappte er langs. En toen Braem.’

17.50 uur – tweede helft. Richting stad. Verdomme.

17.58 uur – zon. Rotzon.

18.09 uur – hele tweede helft al waardeloos, tempoloos, inspiratieloos, emotieloos voetbal.

18.14 uur – zon. De moordende zon.

18.21 uur – ‘Ze moeten de 2-0 maken, anders maakt Roda 1-1.’ Dixit De Man Schuin Achter Me.

18.27 uur – zon. Houdt het dan nooit op?

18.35 uur – stadionmijmering over de broek van Gyamfi. Noem me één speler op de hele wereld die z’n broek lager heeft hangen dan Emmanuel Gyamfi.

18.39 uur – 1-1. Zevende minuut blessuretijd. De Boer weer klunzig. Moment van innerlijke terneergeslagenheid. Dramatisch allemaal.

18.39 uur – ‘Ik zei het toch.’ Dixit De Man Schuin Achter Me.

18.40 uur – verlost van de zon.

18.48 uur – fietsmijmering over m’n favoriete wijze om d’n Berg af te gaan: 1. per fiets; 2. te voet; 3. per auto.

19.07 uur – gesloten spoorbomen in Blerick. Nou ja. Wel lekker zonnetje.

19.12 uur – H fietst me achterop. Nabeschouwing. Allebei geen De Boer-fans. Zonde van die goal. Maar we moeten niet zeuren, blij zijn dat ze nog bestaan. Meer zit er niet in. H is wel een beetje Sedláček-fan. En heeft geen Roda-antipathie. Ernstig.

19.33 uur – heerlijke zon.

19.47 uur – thuis.

20.07 uur – schrijven aan dit stukje.
    
21.17 uur – samenvatting bekijken. 39e minuut, corner VVV. Commentator: ‘Zon even achter de wolken en iedereen haalt opgelucht adem, want dat is wel effe lekker, een beetje lucht.’

VVV – Roda JC

een verdienstelijk gelijkspel
hoor je dan te zeggen
ik haat
verdienstelijke gelijke spelen
nipte overwinningen
zijn te prefereren
schlemielige nederlagen
zijn ook heel fijn
gestolen overwinningen
het allerfijnst

de wedstrijd had veel
het weer had meer

eerste helft naar duitse kant
wel godverdegodver
nota bene
ketting’s keuze
onbegrijpelijk
hoewel:
‘we hebben nog niet verloren
dit seizoen met een
eerste helft naar duitse kant’
klopt
ook vandaag niet verloren
toch moet dit ophouden
ik haat
eerste helften naar duitse kant

het is altijd wel iets
vandaag
te fel oplichtende reclameborden
gewoon bij neerleggen
de charme van de kroetclub

de man schuin achter me:
onverstaanbaar vandaag
volle bak immers
het jongetje direct naast me:
niet met voetbal bezig
te jong immers
dringend gewenst:
stadionverbod voor 7-minners
dat zal ze leren
die vaders immers

jan de boer
keeper
neergedaald in venlo
wedergeboorte van
de jaren vijftig
die naam
jan
de
boer
brylcream
gebreide wollen trui
bal met veter
stompen met twee vuisten
desalniettemin
held
althans
vandaag

na afloop
kaldenkerkerweg
jongens in het zwart
capuchons
politie
mobiele eenheid
helmen
schilden
blauwe bussen
dwars op de weg
nagekaart
vervluchtigend
in de stilte voor de storm
gedachtesprong naar
is het hier oorlog
antimilitaristiese wandelklup
van vroeger

VVV – Roda JC

‘U zit op mijn plaats’, zeg ik tegen de man die op mijn plaats zit, zowel links als rechts geflankeerd door twee kleinzoons.
‘Hoe bedoelt u?’
‘Dat u op mijn vaste plaats zit.’
‘Eens kijken dan, nee hoor, 15, 16, 18, 19 …’
‘Maakt ook niet uit’, zeg ik en ik ga drie plaatsen verder richting Duitsland zitten.
Even later bevestigt de man dat hij inderdaad op mijn plaats zit. Geen probleem.

***

‘Ik hoef toch niet op m’n woorden te letten vandaag?’, vraagt de man achter me gekscherend als ik me heb genesteld in het stoeltje drie plaatsen verder richting Duitsland dan normaal. Zit ik voor een keer niet op m’n eigen plaats en word ik verdomme voor het eerst in al die jaren ontmaskerd als VVV-blogger.
‘Nee’, zeg ik, ‘maak je geen zorgen, ik houd m’n oren dicht vandaag.’

***

‘Het zou wel terecht zijn als het gelijk zou blijven’, zegt de Man Schuin Achter Me, die dezelfde Man Schuin Achter Me is als de Man Schuin Achter Me op mijn vaste plaats. De Man Schuin Achter Me heeft gelijk. Maar wat kan het mij focking bommen of het terecht is of niet als VVV alsnog zou winnen? Linksom of rechtsom, mooi of lelijk, terecht of onterecht: maakt allemaal niet uit, als ze maar winnen! Duidelijk? Overigens eindigt de wedstrijd in een terecht gelijkspel.

***  

‘Ik weet al waarover je gaat schrijven’, zegt de man achter me als de man aan wie dit blog zijn naam ontleent, Mikan Jovanovic, tijdens de rust een ereronde maakt. Mikan, the one and only Mikan, lijdt aan de ziekte van Alzheimer, ‘waardoor zijn gezondheid hard achteruit gaat’, aldus de website van VVV.  Mikan lacht, Mikan zwaait, Mikan geniet. Mikan, 76 inmiddels, perst er tot twee keer toe een sprintje uit als in zijn beste dagen. Those were the days, my friend.

***

‘Ut haet lekker neet geraegend, hè?’, zegt de opa tegen z’n kleinzoon terwijl ze samen d’n Berg afdalen.
‘Nae’, reageert de jongen.
‘Waat “nae”? “Jao”, zulste bedoele!’, verbetert opa hem.

Het restant van de afdaling richting station vraag ik me af of opa wel gelijk heeft met die correctie. Maar zelfs als hij gelijk heeft: de jongen kan ook hebben bedoeld dat hij het jammer vindt dat het niet heeft geregend. Hoe dan ook heb ik het niet zo op opa’s die hun gelijk willen halen ten koste van hun kleinzoon. Waarom maakte hij het de jongen ook zo moeilijk? Waarom niet ‘Fijn daat ut d’n hiële wedstried druëg is gebleve, hè?’?

Dat opa over het weer begon tegen z’n kleinzoon valt opa dan weer niet euvel te duiden: het weer was de uitblinker. Lauwwarm windje, zonnetje, aangenaam temperatuurtje, fijne wolkjes. Spetterend wedstrijdje zou het nog mooier hebben gemaakt, maar je kunt niet alles hebben en met een gelijkspelletje is ook weinig mis. Het weertje stemt mildjes.

VVV – Heracles

Op het aankondigingsbord ontbreekt de naam van de tegenstander. Even verderop weerklinkt carnavalsmuziek. Ook dat nog. De pijn wordt verzacht door botervlaai – ‘We vieren 120 jaar VVV’. Niet de verwachte drukte, integendeel. Kees de Boer loopt langs. Reserve ditmaal. Als enige van de reservisten gaat hij met enkele fans op de foto.

De opkomst. Met oorverdovend oogverblindend neusprikkelend vuurwerk. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is.

Een minuut stilte voor de aardbevingsslachtoffers. De schoonheid van een minuut stilte. Nergens een indringender minuut stilte dan in een voetbalstadion.

We gaan er eens goed voor zitten. Eerst nog de aftrap door de Venlose carnavalsprins. De Venlose carnavalsprins behoort doorgaans tot het menstype dat hoog te paard zit. In De Koel krijgt de Venlose carnavalsprins van dienst jaarlijks een lesje in nederigheid: niemand die hier op hem zit te wachten.

De aftrap. Eerste helft richting stad. Waarmee alle aangenaams van de eerste helft wel zo’n beetje is vermeld. Regen en kou vergroten de onaangenaamheid. Geen mannen schuin achter me ter opwarming. Wel recht voor me een ballenjongen. Het Hoofd Ballenjongens gaat, gehurkt, regelmatig met hem in gesprek. Vertederend. Z’n vader?

Ook recht voor me een jonge steward die met het gezicht naar de tribune het publiek in de gaten moet houden. Terwijl in VN5 niets in de gaten valt te houden. Na tien minuten druipt ze af, samen met de andere stewards.

Kees de Boer gaat warmlopen, al voor rust. Of uitgerekend hij nu de eerst aangewezen persoon is om het lek boven te krijgen?

Rust. Aftrap tweede helft. Naar de Duitse kant nu. Kees de Boer nog steeds in trinna. Spel nog even belabberd. Kees de Boer valt in.

Langzaam komen wedstrijd en stadion tot leven. 1-1! Venema! Extase.

Corner van rechts. Bal valt voor voet Kees de Boer. Hij draait zich om z’n as en schiet in. Het zal toch niet? Het zal! 2-1! Extase. Dankliederen voor Boer Kees.

Vijf minuten later, tien minuten voor tijd. Van Rooijen. Buitenkant links, binnenkant paal. 3-1! Wereldgoal! Extase.

In da pocket? In da pocket! Zo fijn.

Roda verloren. Soms valt alles als straont in en mendje.

VVV – Helmond Sport

Doffe ellende weer.
Kraak noch smaak.
Zouteloos.
Drie keer niks.

Wedstrijd om snel te vergeten. Zou je denken. Maar ik bezoek de wedstrijd met een tijdelijke inwoner van Horst: Saleh, vluchteling uit Syrië. Na een verblijf van vijf maanden hier moet hij verdomme maandag op gezag van onze burgemeester weer vertrekken. Naar Landgraaf. Voor maximaal drie maanden. En daarna? Niemand die het weet. Zó triest.

Een bezoek aan VVV-Helmond Sport zou een klein lichtpuntje in een onzeker bestaan kunnen zijn. Was de gedachte. Achteraf denk ik: wat heb ik Saleh eigenlijk aangedaan? Saleh heeft zwaardere stormen doorstaan. En Saleh is niet iemand die snel uit z’n evenwicht is te brengen. Maar toch.

Saleh, 39, is een wandelende voetbalencyclopedie. Vraag het hem en hij weet het. Hij heeft me de voorbije weken ingewijd in iets waarvan ik het bestaan niet kende: de Syrische voetbalcultuur. Die is minstens zo levendig is als die in Nederland, weet ik nu. Saleh komt uit Latakia, dé badplaats van Syrië. Latakia heeft twee grote voetbalclubs: Tishreen en Huteen. Saleh is fervent supporter van Tishreen. De derby’s worden bezocht door 30.000 toeschouwers, maar ook normale thuiswedstrijden van Tishreen trekken gemiddeld 20.000 toeschouwers. Toch net iets anders dan die 5371 bij VVV-Helmond Sport.

Saleh heeft er vandaag al twee wedstrijden opzitten. Zelf heeft hij met andere asielzoekers op de velden van Wittenhorst gespeeld tegen enkele Horster jongemannen (‘en gewonnen’). Op z’n telefoon heeft hij gekeken naar de uitwedstrijd van Tishreen tegen Al Wathba. Eindstand 1-1, ‘maar we hadden verdiend om te winnen’. Op z’n telefoon toont hij foto’s van de spelersbus van Tishreen. Na afloop van de wedstrijd zijn alle ruiten aan diggelen gegaan. Zoiets zou bij VVV-Helmond Sport schier onmogelijk zijn: een enorme politiemacht omringt het stadion. Waarom in godsnaam?

Saleh vraagt of VVV bekende spelers heeft gehad. Ja. Plenty. Honda, Babangida, Nwofor, Yoshida, Fleuren, Uchebo, Giakoumakis, Haji Wright. Op een na kent hij ze allemaal. Of VVV wel eens van Ajax heeft gewonnen? Jazeker! Dat VVV ook wel eens vrij fors van Ajax heeft verloren laat ik maar onvermeld.  

Het regent. Met een zakdoek vegen we onze stoeltjes droog. De wedstrijd begint. Veel balbezit VVV. ‘Ze missen een creatieve middenvelder.’ Trage opbouw van achteruit. ‘Typisch Guardiola-voetbal, ook hier al.’ (Hierbij dient opgemerkt dat Saleh ook een fervent supporter van Real Madrid is en alles veracht dat ook maar een beetje naar Barcelona ruikt.) Geen dreiging. ‘Geen enkele speler die iemand durft te passeren.’ Allemaal vingers op zere plekken.

Ondanks alles scoort VVV. Saleh juicht. Na rust gaat het van kwaad tot erger. Het regent nog steeds. Helmond Sport krijgt een overwicht. Een man schuin achter me blijft steeds maar weer ‘Kattenmeppers’ schreeuwen. Hoogst irritant. Gelukkig vraagt Saleh niet om een vertaling. ‘Waarom grijpt de trainer niet in?’, vraagt hij wel. Tien seconden later scoort Helmond Sport. ‘Nu krijgen we gelukkig wel nog een slotoffensief’, probeer ik mezelf en Saleh op te beuren. Niks slotoffensief. Ja, van Helmond Sport. En verder een gruwelijk irritante Mike Havekotte, doelman van Helmond Sport, die zelfs Saleh uit z’n evenwicht brengt. Wat een ellende.

Het regent nog steeds. Achter ons valt het woord puta. Saleh vraagt of het Spanjaarden zijn. Nee, Duitsers. Luidruchtige Duitsers. Behalve een plukje Helmond Sport-fans en een grote politiemacht vanavond ook grote scharen Duitsers.

We druipen af. En beschouwen na. Mijn missie om ook VVV tot een club te maken die Saleh in zijn hart sluit, lijkt mislukt. Mijn grootste angst is nu dat Saleh in Landgraaf zal verworden tot aanhanger van Roda.