VVV – Jong AZ

‘Bäöklip’, roept een man schuin achter me (de Man Schuin Achter Me heeft het weer eens laten afweten) naar een Jong AZ’er als die naar zijn smaak wat al te gemakkelijk gaat liggen.

Een hevig verlangen naar een afdaling uit de hemel van Hay van Dreumel, legendarisch stadionspeaker, als in de eerste helft ineens twee jongens, kinderen nog, het veld op rennen, iets tegen VVV-keeper Youri Schoonderwaldt zeggen en weer terug sprinten naar hun plaats terzijde van de voormalige hoofdtribune, waarvan ze vervolgens worden verwijderd door suppoosten, waarna ze even later doodgemoedereerd weer op hun plaats terugkeren (dit laatste volgens mannen schuin achter me). Hay van Dreumel zou deze twee klapkauwgompies op meesterlijke wijze te kakken hebben gezet. De huidige stadionspeaker doet er het zwijgen toe.

Even na de 0-3 stapt trainer Peter Uneken uit de dug-out, loopt langs de zijlijn richting spelerstunnel en verdwijnt daarin. Belangrijk telefoontje plegen? Het gepruts kotsmoe? Amoureus afspraakje? Kauwgompie halen? Zelfontslag, nog tijdens de wedstrijd? Handdoek zoeken om in de ring te gooien? Plasje plegen? Na een minuut of twee duikt Uneken weer op uit de spelerstunnel en loopt onaangedaan terug naar de dug-out. Klusje geklaard.

Maar nu wil ik het dan toch echt over het tenue van Jong AZ hebben. Meer in het bijzonder het shirt en nog meer in het bijzonder de reclameloze achterkant van het shirt. Egaal blauw. Pale blue is mogelijk de exacte benaming. Klassiek. Geen tierlantijntjes. Blau blüht der Enzian, maar dan iets minder fel. Lust voor het oog (wat het oog toekomt omdat het de avond tevoren de gruwelijke marteling van het blauwe Como-shirt heeft moeten ondergaan). Zonde dat de broek net een tintje meer richting gentiaanblauw neigt en een detonerende witte verticale streep heeft. Wat dan weer wordt goedgemaakt door de fantastische rugnummers. Kraakhelder, degelijk, nummers van stavast, overtuigd van zichzelf zonder arrogant te worden, alle stormen doorstaan en altijd fier overeind gebleven. Favoriete nummers: 7 (helaas geen goede foto) en 6.

Blancquart is zichzelf niet dit seizoen. Of is dit seizoen juist wel zichzelf maar vorig seizoen niet.

Sylian I miss you. Sylian Mokono was van het niet lullen maar poetsen. Onorthodox, de pantoffel eronder en gaan met die banaan. Niet te slijpen ruwe diamant, ruim een jaar van kunnen genieten. En nu dan in het blauw (geen pale blue) en wit van FC Prishtina, de nummer 2 van de Kosovaarse Superliga, met drie punten achterstand op koploper FC Ballkani en een punt voorsprong op nummer 3 Dukagjini. Prachtige brutalistische gebouwen daar in Pristina. Echt iets voor Sylian.

Kromah probeerde een Oestreichje, maar het origineel blijft overtuigender.

VVV – Excelsior

Ja! Hij zit erin! Hij zit er godverdomme in!

In de trein. Mistroostig weer. M’n gedachten gaan terug naar 21 december 1975. 49 jaar geleden, we worden oud. Een zondag. Even mistroostig weer als nu, zij het iets mistiger. VVV – Haarlem, half drie. Onvergetelijke wedstrijd. Binnen een half uur 0-3, in de tweede helft terugkomen tot 2-3, de afgeladen volle Koel (ruim vijftienduizend) in vuur en vlam. En Mikan maar beuken. De gelijkmaker zat er niet meer in, toch is m’n kerstvakantie nooit beter begonnen. Maar nu in de trein dus. De Maasbrug over en dan, dan schijnt in de verte het verlossend licht. Vier brandende lichtmasten in een oceaan van mistroostigheid. Magisch. Mits je er gevoelig voor bent. Ik ben er gevoelig voor.

Vuurwerk als de spelers het veld betreden. Ik houd niet van vuurwerk. Ik houd wel van de rookwolken waarmee vuurwerk gepaard gaat. Het vuurwerk wordt afgestoken ter ere van de ingebruikname van een nieuwe geluidsinstallatie. Ik begrijp niet waarom de ingebruikname van een nieuwe geluidsinstallatie aanleiding zou moeten zijn voor vuurwerk. Ook met de ingebruikgenomen nieuwe geluidsinstallatie is de omroeper vanaf mijn plaats nog steeds onverstaanbaar. Ik vind dat fijn. Omdat ik niet de indruk heb dat ik ooit iets wezenlijks mis. Maar vooral omdat de al jaren haperende geluidsinstallatie het net-niet-imago van VVV versterkt. Overigens was Hay van Dreumel op 21 december 1975 wel verstaanbaar. Hay van Dreumel was altijd verstaanbaar. Luid en duidelijk. Ik hield van Hay van Dreumel.

Afwisselend miezel en regen. Zo nu en dan giet het. Waarschijnlijk daardoor ben ik omgeven door leegte. Alleen met de regen en de wedstrijd. Niemand schuin achter me. Ook geen kinderen ditmaal. Capuchon op en geen centje pijn. Ik ben er trots op vaste bewoner te zijn van de laatste onoverdekte betaald voetbaltribune in Nederland. Versterkt ook het net-niet-imago.

De eerste twintig minuten zijn bagger. Daarna ontvouwt zich een wedstrijd die me meesleept, de eerste dit seizoen. Ik droom van een 0-1-achter-2-1-voor-scenario, mijn favoriete scenario. Na de 0-1 begin ik geleidelijk te twijfelen aan de haalbaarheid van mijn favoriete scenario. Ik betrap mezelf geregeld op een vloek. Wat leegte om hem heen niet met een mens kan doen. Negen seconden voor tijd de gelijkmaker. Ja! Hij zit erin! Hij zit er godverdomme in! De 2-1 blijft vervolgens uit. Ik doe alsof ik het net-niet-imago van VVV vervloek.

VVV – Cambuur Leeuwarden

1.
Iemand heeft het AD in de trein laten liggen. Kop: ‘Help, de lichtmasten dreigen te verdwijnen!’ Hoogst dramatisch inderdaad. Lichtmasten zijn landmarks. Ontstoken lichtmasten stralen huiselijkheid, warmte, geborgenheid uit.
De onweerstaanbare aantrekkingskracht van lichtmasten.
Mijn top 3 van aanblikken van de ontstoken lichtmasten van De Koel:
3. vanaf de parkeerplaats aan de kant van de Kleine Heide
2. vanaf de Kaldenkerkerweg ter hoogte van de Vierpaardjes
1. vanaf de A67 ter hoogte van de brug over de Maas

2.
Tijdens de lange mars d’n Berg op verder mijmeren over de Koelse lichtmasten. Ik heb ze de eerste keer ontstoken zien worden. Wanneer zou het zijn geweest? 1980? Jos Luhukay maakte een onvergetelijke kopgoal. Tegen? Ja, tegen wie? MVV misschien? Hay van Dreumel: '1-0! Jos Lu-hu-kay!'

3.
Ik veeg m’n stoeltje droog met een meegenomen handdoekje. Koelbezoek vergt anticipatie.

4.
Verdomd weinig bezette stoeltjes vandaag. 5551 toeschouwers? Dan moet een aanzienlijk deel zich ergens verdekt onder de stoeltjes of in de tunnel hebben opgehouden.

5.
En wéér de eerste helft richting Duitse kant. Tenhemelschreiend. Tijd voor een andere aanvoerder.

6.
Veel beter spelen dan tegen Willem II. En toch 0-2 na achttien minuten. Tenhemelschreiend.

7.
Eindelijk weer flarden van de Allouch van het begin van het seizoen. Bevrijdend.

8.
Vergemakkelijkt door de hernieuwde afwezigheid van De Man Schuin Achter Me en het gebrek aan perspectief op mijn huidige plaats, rijpt gedurende de eerste helft het idee om in de rust te verkassen richting doel aan de stadskant, een ongetwijfeld tot mislukken gedoemde poging de gegroeide neerslachtigheid te verdrijven.  

9.
Zou Smans al tijdens de winterstop worden verkocht?

10.
Afdaling in de hel inderdaad. Enorme hagelbui. In de wijde omgeving niemand om me heen. Dat is nog wel fijn. Hoe leger de hel hoe beter. Dan naderen vier mannen, elk met een beker bier. Ze posteren zich pal rechts naast me. Zuipend, boerend, vapend, verkeerdgrappend, geenmomentaandachtvoordewedstrijdhebbend, domgeluluitslaand. Ernstig vermoeden op welke partij ze woensdag hebben gestemd. De verst verwijderde van de vier heeft een irritant hoge gierende lach, die hij zo ongeveer om de halve minuut meent te moeten inzetten. De meest linkse van de vier toucheert me steeds met z’n elleboog, ook al schuifel ik na elke keer telkens enkele pasjes verder naar links.

11.
Goal! Sedláček! Voor m’n neus! 1-2! Hoop!

12.
Voortdurend tijdrekken van Cambuur. Focking irritant. Scheidsrechter Alex Bos laat het gebeuren.

13.
Verheijen mist droomkans! Voor m’n neus!

14.
‘Boslul!’, roept iemand een stuk verder ter linkerzijde. Verzoent me weer met bijna alles. In elk geval met de hel.

15.
Thuis. Zeiknat. Op internet lees ik dat de lichtmasten in De Koel op 28 april 1981 in gebruik zijn genomen met een vriendschappelijke wedstrijd van VVV tegen MVV. VVV won met 3-1. ‘Voetbalshow in De Koel’, kopte het Limburgs Dagblad. Citaat: ‘Invaller Jos Luhukay (17 jaar) stal de show met een beauty van een treffer. Uit een voorzet van de opvallend ijverige Peter Ressel kopte de kleine VVV’er van 12 meter afstand in de verste bovenhoek.’

VVV – Vitesse

dat ik niet naar de bibliotheek kan
dat ik niet naar de bioscoop kan
dat ik niet naar het museum kan
dat ik niet naar het theater kan
vind ik jammer
heel jammer

dat ik gisteren niet naar de koel kon
vind ik erg
heel erg

(en dat vind ik erg)

*

pelgrimsweg

pastoor notermansstraat
crommentuijnstraat
sint jansstraat
meterikseweg
venrayseweg
a73
a67
weselseweg
klagenfurtlaan
kaldenkerkerweg

vn5
rij 5
stoel 19

27,1 kilometer

in naher ferne
so weit

*

mijn vader zei wel eens
dat hij faas wilkes
voor vvv
in de kraal
had zien voetballen

zal ik ooit kunnen zeggen
dat ik giorgos giakoumakis
voor vvv
in de koel
heb zien voetballen

*

verkopen?
ja!
nu!

*

hay van dreumel
tijdelijk afgedaald uit de hemel
even weer plaatsgenomen achter de microfoon
3-0 voor vvv!
doelpuntenmaker
(à la johnny taiaiai…huttu)
giorgos giaaa…koumakis!

*

zou hij
een speler zijn
die na afloop
op de foto gaat
met de fans

of

zou hij
een speler zijn
die na afloop
op de loop gaat
voor de fans

*

nu naar venlo gaan
daar door de straten dwalen
en dan ineens
kunnen zeggen
willen schreeuwen
kijk!
kijk!
daar loopt ie!

en daar dan genoeg aan hebben