Het op zes na minst mooie was dat de treinen vandaag niet verder reden dan
Blerick, met als gevolg een extra lange heen- en terugwandeling, die, eerlijk is
eerlijk, niet als een straf voelde.
Het op zes na mooiste was dat speciaal voor de derby het
wedstrijdaankondigingsbord voor het eerst sinds 9 mei 2025 weer min of meer een
wedstrijdaankondiging bevatte, wat smaakt naar meer.
Het op vijf na minst mooie was dat De Man Schuin Achter Me (die elk jaar iets
verder schuin achter me lijkt te zitten) vanwege de drukte nauwelijks
verstaanbaar was, al dacht ik hem een keer Schenkhuizen te horen prijzen,
waarvoor hij geprezen dient te worden.
Het op vijf na mooiste was de gehakte assist van M’Hand op Rais bij de tweede
goal.
Het op vier na minst mooie was die waanzinnige solo van Van den Berg die alleen
maar in een doelpunt leek te kunnen eindigen en daarom de adem deed stokken.
Het op vier na mooiste was dat die waanzinnige solo van Van den Berg niet in
het net maar tegen de paal belandde.
Het op drie na minst mooie was de laagstaande zon, pal tegenover de VN-tribune,
waardoor ik weer eens een hele wedstrijd een vlakke hand boven m’n ogen diende
te houden.
Het op drie na mooiste was de geniale tackle van ik denk Schenkhuizen, net voor
rust, vlak voor me, die een dreigende aanval van Roda teniet deed en De Koel in
vuur en vlam zette.
Het op twee na mooiste was de crosspass over zestig meter van Heise op de
stropdas van Zuliani na 24 minuten en 56 seconden, waaruit eens te meer bleek dat
Heise de goddelijkste trap met links heeft sinds Albert (en dan laat ik zijn geniale
boogballetje na 40 minuten en 12 seconden dat ineens zeeën van ruimte creëerde
in een mêlee van spelers nog buiten beschouwing).
Het op twee na minst mooie was dat Heise werd gewisseld.
Het op een na minst mooie was de hele eerste helft, die 46 minuten lang niet op
gang kwam, waardoor geleidelijk het idee ontstond dat het een warming up voor
de tweede helft was, wat niet het geval bleek omdat het ook in de tweede helft
met grote regelmaat haperde.
Het op een na mooiste was om in het verlengde te zitten van die perfecte, op en
met snelheid gegeven voorzet van Vullers waar Schmidt enkel nog z’n hoofd tegenaan
hoefde te zetten.
Het minst mooie was de felle zon die in combinatie met een niet thuis gevende
wind de VN-tribune tot een bakoven maakte.
Het mooiste was de minuut stilte voor Ahmed Ammi. Ongelooflijk dat zó veel
mensen (ook uit Kerkrade en omstreken) zó lang (die minuut leek wel een uur te
duren) zó stil kunnen zijn. Ahmed Ammi, back zonder kapsones, spelend op
techniek, frivool, altijd goed voor iets onverwachts. Hij leek altijd zó veel
plezier in het voetbal te hebben, iets dat vreemd genoeg best bijzonder is.
