VVV – Emmen

Familiaal feestje waarvoor zelfs VVV moest wijken. Groot offer, groot eerbetoon. Laatste wedstrijd van De Kane van de Koel dus gemist. Ernstig. Nog ernstiger: De Limburger die het hele verslag van de wedstrijd ophangt aan de scheenbeschermers van Zuliani. De woorden ‘Dean’ en ‘Zandbergen’ komen er niet in voor.  

Zouden ze in Boekarest wel weten dat Zandbergen niet zingbaar is? Geschreven op 3 april van dit jaar: ‘Wat een ernstige belemmering vormt voor de carrièreperspectieven van Dean? Hij is niet zingbaar. Noem al die spitsen van de laatste jaren maar op: Giorgos Giakoumakis, Michalis Kosidis, Konstantinos Doumtsios, Sven Braken, Ralf Seuntjens, Peniel Mlapa, Bjorn van Zijl, Pepijn Doesburg. Stuk voor stuk zijn ze zingbaar. Probeer het maar. Maar Dean Zandbergen? Nope, niet zingbaar. Nu blijft het bij scanderen: Dean, Dean, Zandbergen. Armzalig, niet aanstekelijk, blijft niet hangen. Niemand hoor je na afloop Dean, Dean, Zandbergen scanderend d’n Berg afdalen. Scanderen is geen zingen. Scanderen is second best. Suggestie: zo lang er geen betere optie voorhanden is Dean, Dean, Zandbergen vervangen door een telkens herhaald, langgerekt Dean, Dean, Dean.’

Tot een aanstekelijk melodietje voor Zangbergen is het ook daarna niet gekomen. Evenmin tot een langgerekt Dean, Dean, Dean. Lees mee wat Mikanista verder de afgelopen anderhalf jaar over Zandbergen schreef:

VVV – MVV, 9 februari 2025
Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is).

VVV – Roda JC, 24 augustus 2025
Zandbergen viel weer tegen. En dan ook nog misbaar maken als ie wordt gewisseld.

VVV – Emmen, 17 oktober 2025
En toen begon de tweede helft, waarin me enig medelijden bekroop met de zo verguisde Dean Zandbergen omdat hij uitgerekend na enkele min of meer geslaagde acties werd gewisseld, vervolgens zijn vervanger Bjorn van Zijl tweemaal zag scoren en daarna natuurlijk blijdschap moest acteren.

VVV – Willem II, 21 november 2025
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de kou op deze avond bij een meerderheid van de tribunebevolking leidt tot mateloos afgrijzen over het optreden van Dean Zandbergen. Wat bij mij dan weer tot mededogen leidt, niet met de meerderheid van de tribunebevolking maar met Dean. Alsof hij er iets aan kan doen dat hij wordt opgesteld terwijl hij niet in vorm is of het niveau ontbeert.

VVV – ADO Den Haag, 28 november 2025
Zandbergen tikt elegant door, Wehmeyer snijdt dreigend naar binnen. Zandbergen tikt door op Van Zijl. Die schiet tegen de paal. Waarmee de beklagenswaardige Zandbergen toch betrokken is bij de twee meest memorabele VVV-momenten van deze avond.

VVV – FC Dordrecht, 19 december 2025
Dertiende minuut: Zandbergen mist. Zoals Zandbergen altijd mist. De Man Schuin Achter Me: ‘Die Zandbergen kan er echt hélemaal niks van.’

Moeilijk om clichés te omzeilen als het over die hattrick van Zandbergen gaat. From zero to hero. Zu Tode betrübt, himmelhoch jauchzend. Van niets naar iets. Van de goot tot de zon. From rags to riches.

Sinds 19 december 2025 staat de naam van Dean Zandbergen voor eeuwig gegrift in de voetbalannalen. Op z’n minst in die van VVV dan toch.

Vitesse – VVV, 14 februari 2026
Zandbergen: werkt zich zeven slagen in de rondte en scoort ook nog, veel meer mag je niet verwachten van een spits in dit VVV.

VVV – Cambuur Leeuwarden, 3 april 2026
Bij de rotonde naar de Vierpaardjes en Groenveldsingel staat tussen Lidl en Albert Heijn een vrachtwagen geparkeerd met het opschrijft ZANDBERGEN. Visioenen van Dean die na gedane zaken onderweg naar De Koel in z’n truck met de vlam in de pijp door de Leutherweg en de Merelweg scheurt, terwijl hij onaangedaan de Jezuïetenstraat, de Papegaaistraat, de Manresastraat, de Kapelaan Nausstraat, de Loyolastraat en de Salesianenstraat links en rechts laat liggen.

VVV – De Graafschap, 11 april 2026
Als VVV, of nee, als Dean-Dean-Zandbergen het onmogelijke mogelijk maakt door diep in blessuretijd van 1-3 nog op 3-3 te komen, ontploft het zeiknatte stadion.

VVV – De Graafschap, 23 augustus 2026
Zandbergen onzichtbaar.

En nu is-ie weg.

VVV – De Graafschap

Trein van 15.17 of 15.47? Voor de zekerheid 15.17. Bovendek. ‘1-0’ heeft iemand op leuning gekrast. Zou het? Te vroeg om al naar stadion te lopen. Naar Koops. Hé, nieuw boek van Merijn de Boer! Kopen? Nee, boek en stadion zijn onverenigbaar. Trage, lange mars d’n Berg op. Overal politie. Stadion. Uitgerekend nu begint zon uitbundig te schijnen. Hele wedstrijd tegen zon in kijken. Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt is er ook weer. Moet inmiddels gigantische collectie hebben. Te geremd om ‘m te vragen wat-ie ermee doet. Lijnen nauwelijks gekalkt. Lijnen horen kaarsrecht en spierwit te zijn. ‘Met de borst vooruit,’ ‘Stropen we de mouwen weer op’, ‘Op naar dat ene doel’: drie spandoeken over volle breedte uitvak die Superboeren binnen enkele minuten ontrollen en weer oprollen. Aandoenlijk. Toss verloren. Tweede helft niet naar Duitse kant. Toss verloren, rampspoed geboren. Steward maant man met zoontje van jaar of vijf te gaan zitten en niet onderaan hek bij veld te blijven staan. Man mokkend akkoord. Clancy begaat z’n gebruikelijke clancytje: 0-1. Alles gaat stroef. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Alles geleidelijk iets minder stroef. Odriss krijgt ineens de geest. Stroefheid is er nu helemaal af. Zelfs een beetje bij Görrlich. Vullers sterk. Zandbergen onzichtbaar. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward erbij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. 1-1! In vuur en vlam. 2-1! Zevende hemel. Rust. Man met zoontje blijkt dronken. Tweede helft. Nog altijd die focking zon. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Schoonderwaldt precies op tijd bij bal, rode kaart en penalty net voorkomen. Stand zien te houden. Blancquart heerst zoals hij in tijden niet heeft geheerst. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward er weer bij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. De Graafschap blaft. Bijt niet. Vier minuten extra. Overleven. Yes! Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt, krijgt spuitbus van scheids. Zalige trage lange mars d’n Berg af. Trein. Fiets. Thuis. 20.01 uur. Studio Sport. Stukje Zomergasten met Kaag. Dit stukje. Over alles de schaduw van dronken man met zoontje.

VVV – Heracles

‘Meneer, wat vond ú er eigenlijk van?’, vraagt de achterste van een groepje jongemannen me op de terugweg richting station ter hoogte van de rotonde halverwege de Kaldenkerkerweg. Tja, wat vond ik ervan? Te lastige vraag, zo heet van de naald, van enige gedachteordening is het nog niet gekomen. ‘Zonde’, stamel ik maar.

Elf uur later weet ik wat ik had moeten zeggen: ‘Als je me dit na 75 minuten had gevraagd, zou ik hebben gezegd dat het een beproeving was. Maar nu zeg ik: “Het was een feest. Dit is wat voetbal vermag.”’

***

Een onverstaanbare speaker, een website waarop alleen de gebleven spelers van vorig jaar staan vermeld, een veld dat het in zich heeft om weer tot knollentuin uit te groeien, een Ierse aanwinst die zich gruwelijk verslikt in z’n allereerste bal. Godzijdank lijken ook de nieuwe Duitse investeerders in te zien dat een bepaalde mate van knulligheid aan VVV moet blijven kleven.

***  

Gelezen tijdens de rust op Facebook: ‘Waardeloze trainer, nooit moeten aannemen.’

***

Het gerucht dat er weer veel gratis kaartjes waren verspreid, kan ik uit eigen waarneming aan de voet van d’n Berg bevestigen. Originele manier wel.

***

Een beproeving was het inderdaad lange tijd. Lijdensweg kan je ook zeggen. Steeds maar weer dat geklungel achterin. De ene verkeerde pass na de andere. De ene fout na de andere. De ene vloek (nauwelijks binnensmonds te houden) na de andere. Volkomen kansloos, waardeloze avond. En toen ineens kwam Philip Heise. En toen veranderde alles. Binnen tien minuten van 0-3 op 3-3. Kolkende Koel. De 3-4 deed daar weinig meer aan af.

***

Wat had Heise misdaan dat hij niet mocht starten? Heb je een Fußballgott in je gelederen, stel je ‘m niet op! Die balbehandeling, die finesse, die fluwelen touch. Die steekpass op Hendrikx, met rechts nota bene, was geniaal. Minstens even geniaal, aan de zijlijn, pal voor mijn ogen: hoge bal, met twee tegenstanders in de buurt in één beweging doodgemaakt. Komt een aardig eind in de buurt van wat ik Sibon ooit in Helmond zag doen. En dat wil iets zeggen.

***

‘Wat vond jij er eigenlijk van?, vraag ik de jongeman die me vroeg wat ik er eigenlijk van vond.
‘De KNVB heeft het weer tegen ons. Het was absoluut geen penalty.’
‘Nee? Ik zat te ver weg om het goed te kunnen zien.’
‘Waar zit u dan? Op zuid?’
‘Oh, ik weet niet hoe dat heet. Aan de lange zijde, onoverdekt, waar ze het veld opkomen.’
‘West. Nee, noord.’
‘En jij? Achter de goal?’
‘Inderdaad. Davis was trouwens ook nooit buitenspel.’
‘Dat kon jij dan weer niet zien.’
‘Haha, klopt. Maar de KNVB heeft echt weer de pik op ons.’

Wageningen

13 juni 1976. Een zondag. De zon scheen – het was mooi weer, dat weet ik zeker. 

Ik ben 11 en al ruim een jaar helemaal in de ban van VVV. Alle thuiswedstrijden van de partij. Levendige herinneringen aan de mistwedstrijd tegen Haarlem en het periodekampioenschap na winst tegen Heerenveen. Daarna de nacompetitie. Ik heb ze thuis zien winnen tegen Wageningen, ik heb ze uit zien verliezen tegen Fortuna, ik heb ze thuis zien winnen tegen Vitesse, ik heb ze thuis zien winnen tegen Fortuna. Vandaag winnen in Wageningen en VVV, mijn VVV, promoveert naar de eredivisie. En ik ben erbij. 

Wie gingen er mee? Mijn vader en ik (11), dat weet ik zeker. Van A. en J., voormalige buurtgenoten, enkele jaren ouder dan ik, ben ik tamelijk zeker. Het kan haast niet anders of oom J., toen nog woonachtig in Bergen, was er ook bij. J., een collega van m’n vader, ontbrak ditmaal vermoed ik. Misschien zie ik nog iemand over het hoofd, maar ik denk dat we met z’n vijven waren. Met z’n vijven in de Eend. De naar het paars neigende rode Eend, al kan het ook de gele of de gebroken witte Eend zijn geweest. In elk geval een nog gordelloze Eend. Ondanks de zon geen open dak. Ook geen halfopen dak. Ik in het midden op de achterbank. Of, als we toch met z’n zessen waren, in de kattenbak.

De A73 bestond nog niet. Bij Well via de baileybrug de Maas over. Ongetwijfeld zal het stoplicht op rood hebben gestaan. Dat stoplicht stond altijd en eeuwig op rood. Oom J. ophalen in Bergen is gelukkig geen grote omweg. Het is druk, ongelooflijk druk. Bij de Heijense Molen staat een file. Gaan we het wel halen? Waarom zijn we ook niet eerder vertrokken?

Begonnen alle nacompetitiewedstrijden, bij gebrek aan kunstlicht en overvloed aan daglicht, niet om achttien uur dertig? Hoe laat zouden we zijn vertrokken? Ongetwijfeld te laat. We vertrokken naar mijn zin áltijd te laat. Waardoor het voor mij in het stadion vechten werd om een plaats onderaan het hek. En ik was geen vechter.

Ooit moet die file zijn opgelost. Daarna betrekkelijk rimpelloos door Gennep, Milsbeek, Plasmolen, Mook, Molenhoek, Malden. Ook midden door Nijmegen en Arnhem? Of was daar toen wel al een autoweg? Hoe dan ook belanden we bij Renkum opnieuw in een file. Een beslissendenacompetiewedstrijdfile. Die maar niet wil oplossen. Terwijl de aftrap nadert en nadert. Iemand, waarschijnlijk m’n vader, besluit dat we het laatste stuk maar moeten gaan lopen. Hij parkeert de Eend bij een inham aan een bosrand, aan de linkerzijde van de weg. 

Met z’n duizenden lopen we in gezwinde pas over het fietspad naar het stadion. Aanzwellende stadiongeluiden. Hadden we al kaartjes, in de voorverkoop gekocht bij Jan Klaassens aan de Parade? Of gewoon ter plekke aan de kassa gekocht? Ik vermoed dat laatste. Geen herinneringen aan, evenmin aan lange rijen bij de kassa.

Vijf minuten voor de aftrap zijn we eindelijk binnen. Overdekte staanplaats aan de lange zijde, zes gulden. Bomvolle tribune, louter gevuld met VVV-aanhangers – Wageningen is al uitgespeeld. Onderaan het hek een aaneengesloten rij leeftijdgenootjes, zonder ook maar één gaatje. Geen vechter, dus wordt het tweede rang onderaan het hek. In mijn rug, op een van de onderste treden van de staantribune, mijn vader en de drie anderen. We staan een tiental meters ter rechterzijde van de middenlijn, niet zo héél ver van de VVV-dug-out.

Vreemd genoeg nauwelijks herinneringen aan de wedstrijd zelf. Ja, de 1-0, al vrij snel, van Rossie, aan ónze zijde. Snel na rust de 2-0 van Mikan aan de andere kant. Ongetwijfeld zullen de gezangen onafgebroken door het stadion hebben gegalmd, maar ik herinner het me niet. Wat ik me wel herinner is de blunder – zo oogde het althans – van Sobczak, met de 2-1 tot gevolg. En dat Kramer, Gerrit Kramer, met een bebloed hoofd op de brancard werd afgevoerd. En dat het daarna toch nog tricky werd. 

De ongekende vreugde na afloop. Rob Baan op de schouders, vlak voor m’n neus. Bossen bloemen voor de spelers. Bossen bloemen die de spelers over de hekken naar de supporters gooien. Eén bloem uit het boeket van Jacques Hermans belandt voor mijn voeten. Ik raap de bloem op. Het is een paarse bloem.

Geen herinneringen aan de terugweg. Ongetwijfeld files, maar ik herinner het me niet. Ik herinner me wel mijn trots, mijn onbeschrijflijke trots op VVV, de nieuwbakken eredivisionist met de zanglustigste supporters van allemaal. Ik herinner me ook mijn vraag of we zouden doorrijden naar Venlo voor de huldiging. Nee, besliste mijn vader, het is al laat genoeg en je moet morgen weer naar school. Verdomme ja, morgen weer naar die kloteschool. 

De paarse bloem van Jacques Hermans overleefde de terugreis. Het was een bloem met relikwiepotentie, zoveel was me wel duidelijk. Maar ik had geen idee hoe ik die bloem moest promoveren tot relikwie. Hoe langer ik talmde, hoe meer de paarse bloem van Jacques Hermans verwelkte. Het laatste dat ik me herinner van de paarse bloem van Jacques Hermans is dat de schamele restanten ervan een kommervol bestaan leidden achter een box van de radio. 

Bloemen verwelken
schepen vergaan
maar mijn liefde voor VVV is altijd blijven bestaan

De 1-0 door Ger van Rosmalen

Gehuld in een Wageningen-shirt gooit Marty van den Tillaar zíjn boeket over het hek

VVV – Almere City

I
‘Ik zie de mooie koplampen van De Koel al’, hoor ik de passerende jongeman met een flesje bier in z’n rechterhand zeggen als we net de rotonde naar de Vierpaardjes zijn gepasseerd.

De Koel als bedevaartsoord
De Koel als poel des verderfs
De Koel als hemel
De Koel als theater
De Koel als slangenkuil
De Koel als wintertuin
De Koel als luxeresort
De Koel als kerk
De Koel als toverparadijs
De Koel als arena
De Koel als hel

Ik kan het me allemaal voorstellen. Maar De Koel als auto? Auto met vier vierkante wielen, elk voorzien van een koplamp. Moeilijk, te geforceerd.

II
24 april en het seizoen is al voorbij. 24 april! Ooit eerder voorgekomen dat het seizoen al zó vroeg was afgelopen? Wat doen ze ons aan?

III
Je hebt van die jaren waarbij tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen de weemoed door het stadion giert. Of anders wel door mij. Aangename bezigheid, jezelf wentelen in weemoed. Stiekem een traantje wegpinken terwijl je terugdenkt aan wat we hier dit seizoen toch weer allemaal hebben meegemaakt, terwijl je treurt om het vertrek van spelers die je in je hart had gesloten.

Ditmaal blijft de weemoed uit. Herinneringen aan de winst tegen Roda zijn al te ver weggezakt, de hattricks van Zandbergen liggen nog te vers in het geheugen. En vertrekkende spelers genoeg, maar ze hebben niet kunnen beklijven, ze hebben de status van passant nooit weten te overstijgen. De vertrekkende trainer evenmin. Ja, van Timber, Saddiki en Schoonderwaldt had ik nog wel meer willen zien – niet voor niks de enigen van de vertrekkers die worden toegezongen – maar ook hun vertrek voelt niet als een héél pijnlijk gemis. Wat verder meespeelt, is de wetenschap dat drie wel in-het-hart-geslotenen lijken te blijven: Blancquart, Zandbergen (De Kane van De Koel) en Heise. Toch wel het meest verliefd op Heise met z’n goddelijke linker, ook gisteren weer.

IV

23e minuut: met een sliding voorkomt Luuk Verheij een zeker lijkend doelpunt. Geweldig. Nog geweldiger: Luuk Verheij gaat vervolgens niet uitzinnig juichen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.  

V

Weemoed naar Wageningen 1976 ligt bij mij heel dicht aan het oppervlak. Altijd. Maar de parade van wankele oudjes tijdens de rust was vooral confronterend. Ook de Helden van de Berg blijken breekbaar. Doet afbreuk aan de mythe, mijn mythe. Niet meer doen. Laten we de grens op helden van weleer die nog een keer mogen komen opdraven vanaf nu stellen op 25 jaar na hun heldendaden.

VI
Over heldendaden gesproken: VVV is de club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel bleef in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Toch nog iets om trots op te zijn.

VVV – De Graafschap

Wanneer ‘s middags om vier uur
onze schoolbel was gegaan
en we gingen voetbal spelen,
dan kwam Freek er altijd aan.

Frekie woonde in de buurt
maar zat niet op onze school.
Het was een imbeciele jongen,
een mongool.

Meestal riep er iemand wel:
‘Kom maar, Frekie, doe maar mee.’
Welke kant ie uit moest schoppen,
daarvan had hij geen idee.

Maar we legden soms de bal
op twee meter van het doel,
en we riepen: ‘Schieten, Frekie!’
En hij trok een ernstig smoel.

Als het raak was, dook de keeper
mooi naar de verkeerde kant,
en ‘t was goal, en dan was Frekie
kampioen van Nederland.

Mensen vinden Frekie zielig,
maar dat is-ie niet voor mij,
want ik kende nooit een jongen
die zo blij kon zijn als hij.



Uit 1974. Willem Wilmink schreef het, Harry Bannink zette het op muziek, Joost Prinsen zong het. En ik werd er door verpletterd en ben er sindsdien altijd verpletterd door gebleven.

Op ons trapveldje voetbalde in die tijd ook een Frekie. Een betere voetballer dan de Frekie van Wilmink: zelfs als onze Frekie vanaf twintig meter aanlegde, had de keeper geen schijn van kans.

Onze Frekie is niet meer. En de Frekie van Wilmink? Die meen ik af en toe te ontwaren in De Koel. In de hoedanigheid van VVV-supporter. Oudere man, zittend op de voorste rij, altijd gehuld in een VVV-shirt, andere VVV-parafernalia meetorsend in een plastic tasje, wat moeilijk ter been, indrukwekkend aantal ringen om z’n vingers, geen syndroom van Down, vermoedelijk wel een lichte verstandelijke handicap. Hij is er veel vaker niet dan wel. Maar als hij er is, is het onmogelijk om níet aan Frekie te denken. Want ik kende nooit een man die zo blij kan zijn als hij.

Op de plaats waar hij zit, komen ze allemaal voorbij: spelers, trainer, scheidsrechter, grensrechters. Steeds hetzelfde tafereeltje: hij roept iets, ze kijken naar hem, hij wenkt hen te komen. Stuk voor stuk komen ze. Hij slaat z’n arm om hun schouder, lacht, z’n begeleider – aantal jaren jonger dan hij – maakt een foto, Frekie deelt nog een schouderklopje uit, steekt z’n duim op en glundert. Ik kende nooit een man die zo kan glunderen als hij.

Als VVV, of nee, als Dean-Dean-Zandbergen het onmogelijke mogelijk maakt door diep in blessuretijd van 1-3 nog op 3-3 te komen, ontploft het zeiknatte stadion. Frekie juicht. En glundert.

Trainer Peter Uneken is niet zo van het in het openbaar tonen van zijn emoties. Ditmaal bedankt hij applaudisserend het publiek, zonder oogcontact te maken. Bij het verlaten van het veld laat hij de rijen jongetjes die staan te wachten om met hem of de spelers op de foto te gaan links liggen – bewust of onbewust, doet er niet toe. Stoïcijns loopt hij richting uitgang. Totdat hij ineens omkijkt. Iemand heeft toch op de een of andere manier zijn aandacht weten te trekken. Frekie. Uneken draait zich om, loopt breeduit lachend naar hem toe, geeft hem een hand, krijgt een schouderklopje, gaat met hem op de foto, krijgt een (beringd) duimpje en vervolgt zijn weg naar de uitgang. En Frekie? Frekie glundert. Ik kende nooit een man die zo blij kan zijn als hij.

VVV – Cambuur Leeuwarden

I
Treinvertraging. Daarom in gezwindere pas dan normaal d’n Berg op.
Bij de rotonde naar de Vierpaardjes en Groenveldsingel staat tussen Lidl en Albert Heijn een vrachtwagen geparkeerd met het opschrijft ZANDBERGEN.
Foto maken? Nee. Doorlopen. Stoppen leidt tot nog meer vertraging.
Of nee. Wacht. Toch maar teruglopen om die foto te maken, je weet nooit waar dat goed voor kan zijn. En die halve minuut extra vertraging maakt ook niet uit.

II
Visioenen van Dean die na gedane zaken onderweg naar De Koel in z’n truck met de vlam in de pijp door de Leutherweg en de Merelweg scheurt, terwijl hij onaangedaan de Jezuïetenstraat, de Papegaaistraat, de Manresastraat, de Kapelaan Nausstraat, de Loyolastraat en de Salesianenstraat links en rechts laat liggen.

III
Wat een ernstige belemmering vormt voor de carrièreperspectieven van Dean? Hij is niet zingbaar. Noem al die spitsen van de laatste jaren maar op: Giorgos Giakoumakis, Michalis Kosidis, Konstantinos Doumtsios, Sven Braken, Ralf Seuntjens, Peniel Mlapa, Bjorn van Zijl, Pepijn Doesburg. Stuk voor stuk zijn ze zingbaar. Probeer het maar. Maar Dean Zandbergen? Nope, niet zingbaar. Nu blijft het bij scanderen: Dean, Dean, Zandbergen. Armzalig, niet aanstekelijk, blijft niet hangen. Niemand hoor je na afloop Dean, Dean, Zandbergen scanderend d’n Berg afdalen. Scanderen is geen zingen. Scanderen is second best. Suggestie: zo lang er geen betere optie voorhanden is Dean, Dean, Zandbergen vervangen door een telkens herhaald, langgerekt Dean, Dean, Dean.

IV
Torinstinkt betekent in de eerste plaats op de juiste plek staan, een neusje voor de goal hebben. Letterlijker betekent Torinstinkt weten waar de goal staat. Dean na afloop over zijn magistrale derde: ‘De goal verschuift niet.’ Een klassieker is geboren.

V
Mikanista, 9 februari 2025, VVV-MVV, over de debuterende Dean: ‘Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is).’

VI

Na afloop wordt Dean uitgebreid geknuffeld door Henk de Jong. Even later zegt Henk de Jong daarover: ‘Je moet altijd netjes zijn in het voetbal.’ Je zou kunnen zeggen dat Henk de Jong z’n eigen pr goed verzorgt. Je zou je kunnen afvragen of Henk de Jong dit ook gedaan en gezegd zou hebben als Cambuur de punten nog nodig had gehad. Maar je zou ook kunnen zeggen dat het voetbal wel zou varen bij meer Henk de Jong-en.

VII
Heerlijke avond.