VVV – Vitesse

Na een minuut of twintig hoor ik ergens achter me een man zeggen: ‘Ze zien d’r naor án ’t sollicitere.’ Vrij vertaald: ‘Het is wachten op de 1-0 van Vitesse.’ Tien minuten later is het zo ver. Geslaagde sollicitatie. En zo waren er meer. Ik waande me op deze gedenkwaardige avond op een sollicitatiebeurs. Bannis die vol bravoure solliciteerde naar de titel ‘grootste provocateur in tijden in De Koel’ (geslaagd), de O-tribune die voorzichtigjes solliciteerde naar een staking (niet geslaagd), Odriss en Chiel Olde Keizer (fantastische naam trouwens) die met overtuiging solliciteerden naar rood (geslaagd), Brüll die steeds openlijker solliciteerde naar de titel ‘nog irritantere keeper dan Havekotte en Gorter’ (net niet geslaagd), scheidsrechter Oostrom die met ijzeren volharding solliciteerde naar kwetsende spreekkoren (geslaagd), niet te ontwarren spelerskluwen die bij corners hartstochtelijk solliciteerden naar het wereldrecord vrij worstelen in het doelgebied (cum laude geslaagd). Enzovoort.

Als Oostrom heeft gefloten voor rust reppen twee mannen iets verderop zich naar beneden. Bij het hekje dat de tribune scheidt van het veld foeteren ze de scheids uit, onderwijl heftig gesticulerend. VN5 laat van zich horen! Wat uitzonderlijk is: VN5 roert zich normaliter niet.

En ik? Geleden? Nauwelijks. Genoten? Volop. In stilte uiteraard, op een enkele niet binnensmonds te houden vloek na. De hang naar sensatie overwint op een gegeven moment – al helemaal op zo’n bekeravond – de hang naar winst, naar mooi voetbal, naar splijtende passes, naar adembenemende solo’s. Dat provoceren van Bannis, dat traineren van Brüll, dat vechten in het doelgebied, dat hitsige op de tribunes, dat volstrekt de weg kwijt zijn van Oostrom: vanaf een bepaald moment (lastig te bepalen welk) slaat kwelling om in genot. Hoop, verlang je (ik) alleen maar naar nóg meer, nóg heftiger, nóg irritanter, opdat de vlam helemaal in de pan slaat. Je reinste sensatiezucht. Iedereen valt er wel eens ten prooi aan. 

Uitblinkers? De bomen achter de tribune tegenover me. Stille getuigen.

FC Dordrecht – VVV

Twee rijen voor me zit een man met in z’n draagzak een baby. Z’n zoontje van een jaar of vier houdt zich samen met de twee kinderen van een andere, bevriende man de hele middag onledig met stoepkrijten op de betonnen tribunetrappen. De vaders zingen passerende EHBO’ers toe, geinen met mascotte Sjakie Schaap, ouwehoeren met bekenden, mekkeren als de wisselspelers voor hun neus sprintjes maken en vragen regelmatig aan suppoost Tilly, die onder aan het hek in haar gele regenjas nat staat te worden, of het nog een beetje gaat.

We zijn in Dordt, aan de Krommedijk. Ouwe meuk, aftands, bouwvallig, chaotisch, pietepeuterig. Alsof de tijd vijftig jaar heeft stilgestaan. Laten we zeggen tweeduizend man. Ze lijken elkaar allemaal te kennen. Eeuwen geleden hebben ze zich al neergelegd bij de feiten. Het betaald voetbal kan niet zonder clubs in de marge en hier heb je het voorbeeld par excellence. Ze koesteren die status, zijn er trots op. 4-0 achter na vijftig minuten? Ach, wat zou het? Elke pretentie is hun vreemd. Over twee weken zijn ze er alle tweeduizend weer. En over 25 jaar zijn de kinderen van die stoepkrijtende kinderen hier aan het stoepkrijten, onder het toeziend oog van hun vaders en grootvaders. En Tilly ziet dat het nog steeds allemaal goed is.

Afspraak die wordt afgezegd. Wat doe je dan? Je spoort naar Dordt, je loopt evenwijdig aan het spoor naar het stadion, je mijmert over Buddingh’ (ik heb nooit hard gelopen/om dichters te ontmoeten/maar mij wel vaak buiten adem gefietst/om op tijd bij een voetbalwedstrijd te zijn/het moet, in de poëzie/niet van één kant komen), je neemt plaats op het stoeltje helemaal rechts bovenaan de tribune achter de goal, hoog en droog, je raakt ontroerd door de herfsttooi van de bomen achter de tribunes rechts van je en tegenover je, je ziet een VVV dat in de eerste helft met dat agressief druk zetten doet denken aan het Feyenoord van de laatste weken, je ziet vijf goals vallen voor de tribune aan de verre overkant, je ziet één goal voor je neus vallen, je prijst je gelukkig dat juist dat de bijzonderste goal van de middag is, je hoort een héél korte stilte vallen na die goal omdat iedereen zich er eerst van moet overtuigen dat zijn/haar ogen hem/haar niet hebben bedrogen en dat die corner er inderdaad in een keer in is gegaan, je aanvaardt dat de tweede helft niks meer voorstelt, je verlaat je hoge en droge schuilplaats, je probeert je de hele entourage in te prenten, je loopt evenwijdig aan het spoor naar het station, je spoort voldaan terug.

VVV – Jong AZ

Stapvoets d’n Berg op. Flarden van gesprekken. Over bier, de opvang van de kinderen, pissen, het verslag van de meeting, meer bier, de voorgevel, poepen, het gesprek met de boekhouder, de beauty van zoonlief, de automonteur. Zo’n beetje alles komt voorbij. Behalve de wedstrijd.

Het wedstrijdaankondigingsbord is blijven hangen op zondag 4 oktober. VVV zoals we het kennen.

Niemand klaagt, nergens cynisme. VVV zoals we het niet kennen.

Matig gevulde tribunes. Een man met geprint kaartje en VVV-sjaal vraagt, wijzend op z’n kaartje, of die plaats hier is. Ja, eentje verder. Links naast me. Waar nooit iemand zit. Hij gaat zitten. Twee zwijgende mannen dicht naast elkaar in een zee van lege stoeltjes. Ongemakkelijk.

AZ wint de toss. Kut. Na een minuut en dertien seconden weer zo’n fantastische crosspass waar Heise patent op heeft. Na vijf minuten begint het te regenen. Kut. Na tien minuten lijkt de regen op te houden. Een schijnbeweging. Het begint te gieten. De man naast me druipt af. Bevrijdend. Na dertien minuten maakt AZ 1-0. ‘Tja, zoë geit det’, hoor ik achter me een van de laatste niet naar droger oorden verkaste mannen zeggen. Na 22 minuten maakt AZ 2-0. ‘Tja, zoë geit det’, zegt de man opnieuw.

2-1. Schmidt. Overduidelijk buitenspel. Gezegend de VAR-loze eerste divisie.

Rust. Zeiknat inmiddels. Het blijft maar gieten. Stoïcijns blijven zitten, de zondvloed ondergaan. Mijmeren over Held Heise en z’n ongeschiktheid als linksback tegenover wendbare, snelle buitenspelers en met gapende ruimten in z’n rug. Wat dan wel z’n ideale positie is? Libero. In de traditie van Epi Drost, Aad Mansveld, Martin Haar. Helaas bestaat de libero niet meer.

2-2, net na rust. Weer Schmidt. Het is meer dat ik het hoor dan dat ik het zie. Hetzelfde geldt voor de 3-3 en de 4-3. Die kutbril ook. Tegen deze moesson valt niet op te poetsen. Afzetten is ook geen optie. Lijdzaam zijn.

De 3-3 en de 4-4 vallen voor m’n ogen en zijn daardoor enigszins zichtbaar. De 3-3 komt volledig op het conto van Held Heise, hoewel achter me Schoonderwaldt als schuldige wordt aangewezen. Even later wordt Held Heise uit z’n lijden verlost. Bij de 4-4 geeft VVV collectief op de plaats acht.

Afgelopen. Fluitconcert voor de scheids. 4-4. Doelpuntenregen. Grappig ja, als je de hele wedstrijd droog hebt gezeten. Maar het is volbracht. Renlopend rillend door de striemende regen d’n Berg af. Trein in. Fiets op. Fiets af. Natte klerezooi uit.

VVV – Roda JC

Het op zes na minst mooie was dat de treinen vandaag niet verder reden dan Blerick, met als gevolg een extra lange heen- en terugwandeling, die, eerlijk is eerlijk, niet als een straf voelde.

Het op zes na mooiste was dat speciaal voor de derby het wedstrijdaankondigingsbord voor het eerst sinds 9 mei 2025 weer min of meer een wedstrijdaankondiging bevatte, wat smaakt naar meer.

Het op vijf na minst mooie was dat De Man Schuin Achter Me (die elk jaar iets verder schuin achter me lijkt te zitten) vanwege de drukte nauwelijks verstaanbaar was, al dacht ik hem een keer Schenkhuizen te horen prijzen, waarvoor hij geprezen dient te worden.

Het op vijf na mooiste was de gehakte assist van M’Hand op Rais bij de tweede goal.

Het op vier na minst mooie was die waanzinnige solo van Van den Berg die alleen maar in een doelpunt leek te kunnen eindigen en daarom de adem deed stokken.

Het op vier na mooiste was dat die waanzinnige solo van Van den Berg niet in het net maar tegen de paal belandde.

Het op drie na minst mooie was de laagstaande zon, pal tegenover de VN-tribune, waardoor ik weer eens een hele wedstrijd een vlakke hand boven m’n ogen diende te houden.

Het op drie na mooiste was de geniale tackle van ik denk Schenkhuizen, net voor rust, vlak voor me, die een dreigende aanval van Roda teniet deed en De Koel in vuur en vlam zette.  

Het op twee na mooiste was de crosspass over zestig meter van Heise op de stropdas van Zuliani na 24 minuten en 56 seconden, waaruit eens te meer bleek dat Heise de goddelijkste trap met links heeft sinds Albert (en dan laat ik zijn geniale boogballetje na 40 minuten en 12 seconden dat ineens zeeën van ruimte creëerde in een mêlee van spelers nog buiten beschouwing).

Het op twee na minst mooie was dat Heise werd gewisseld.

Het op een na minst mooie was de hele eerste helft, die 46 minuten lang niet op gang kwam, waardoor geleidelijk het idee ontstond dat het een warming up voor de tweede helft was, wat niet het geval bleek omdat het ook in de tweede helft met grote regelmaat haperde.  

Het op een na mooiste was om in het verlengde te zitten van die perfecte, op en met snelheid gegeven voorzet van Vullers waar Schmidt enkel nog z’n hoofd tegenaan hoefde te zetten.

Het minst mooie was de felle zon die in combinatie met een niet thuis gevende wind de VN-tribune tot een bakoven maakte.  

Het mooiste was de minuut stilte voor Ahmed Ammi. Ongelooflijk dat zó veel mensen (ook uit Kerkrade en omstreken) zó lang (die minuut leek wel een uur te duren) zó stil kunnen zijn. Ahmed Ammi, back zonder kapsones, spelend op techniek, frivool, altijd goed voor iets onverwachts. Hij leek altijd zó veel plezier in het voetbal te hebben, iets dat vreemd genoeg best bijzonder is.

VVV – TOP Oss

I
‘Jos haet ummer veertigdoezend gulde oppe tes’, zegt de ene man schuin achter me tegen de andere man schuin achter me. Kan Jos daar dan nog iets mee, met guldens?

II
Le roi est mort, vive le roi! Tsigkas is de naam. Matheos. Type stormram. Nu al de beste Griek sinds Giakoumakis. Zandbergen? Wie was dat ook alweer? (Gisteren trouwens wel gescoord in de uitwedstrijd tegen Csikszereda M. Ciuc.)

III
Het begint al voor de aftrap. Die moet worden uitgesteld omdat meneer zo nodig nog een privé warming-up meent te moeten ondergaan. Daarna gaat het van kwaad tot erger: opzichtig treuzelen, vervelende gebaartjes, de bal nog een keer extra goed leggen, publiek uitdagen, de vermoorde onschuld spelen als de scheidsrechter hem tot tempo maant. Mike Havekotte, keeper van TOP Oss. Eikel. (Bij nader inzien blijkt Mikanista zich op deze plaats op 7 januari 2023 en 21 februari 2026 in min of meer gelijke bewoordingen over deze man te hebben geuit. Eikel van beroep dus.)

IV
Rust. G., blijkbaar ook aanwezig, whatsappt:
- We hebben een nieuwe Griek! Die hoofdletter zou er ook staan als het niet hoefde. En niet te vergeten die rechtsbuiten, eindelijk een opvolger voor Kurcinac!
- Heeft even geduurd maar na 50 jaar uiteindelijk toch gevonden. Hij is écht goed [die Griek]! Legt de lat zo wel hoog voor zichzelf. En net goed voor die kutkeeper van TOP.
- Beetje provoceren, lekker toch…
- Nou begin jij ook al.
- Mogen denk ik niet nog zo’n tweede helft verwachten…?
- Dat is inderdaad iets teveel gevraagd. Het rare is ook dat TOP in feite de beste kansen had.
- Ja klopt, maar “wij” hebben ook niet de allerbeste keeper.
- Hij heeft wel uitstraling maar maakt het nooit helemaal waar.
- Veel plezier nog! Op naar 6-0!
- 8-3!
- VVV-DS, februari 1982. Taihuttu!!
- Jij kent je klassiekers!

V
Tweede helft inderdaad aanzienlijk minder. 3-1 in plaats van 6-0 of 8-3. Ook mooi. Tsigkas niet meer gezien. Zuliani, de linksbenige opvolger van de rechtsbenige Kurcinac, blijft een bijzondere speler. Schoonderwaldt, ‘onze’ keeper, redt ‘ons’ enkele malen van de ondergang. Havekotte heeft nu alleen maar haast, zelfs geen tijd meer om te provoceren.

VI
‘Schenkhuizen is de uitblinker’, zegt De Man Schuin Achter Me tegen z’n partner. Speelt inderdaad goed. Maar uitblinker?

VII
Hoe doen Blancquart en Zuliani dat eigenlijk met hun broek? Extreem hoog optrekken? Mwah. De pijpen naar binnen vouwen? Blijft toch nooit de hele wedstrijd zo zitten? Moeder de vrouw gevraagd om de pijpen naar binnen te vouwen en te stikken? Niet uitgesloten. Of hebben ze gewoon kortere broeken dan de rest?

VIII
Nadeel van Tsigkas: ook al moeilijk zingbaar. In tegenstelling tot Zuliani.

IX
‘Terwijl-ie eigenlijk een slechte wedstrijd speelt’, zegt De Man Schuin Achter Me tegen z’n partner als Odriss de 3-1 maakt. Slechte wedstrijd? Een dit seizoen herboren Odriss zal je bedoelen.

X
‘Ik heb van die kip crunchies gegeten, vielen me niet tegen’, zegt de ene bejaarde man tegen de andere bejaarde man bij het verlaten van De Koel. Iets om op te kauwen voor de terugweg.

VVV – Emmen

Familiaal feestje waarvoor zelfs VVV moest wijken. Groot offer, groot eerbetoon. Laatste wedstrijd van De Kane van de Koel dus gemist. Ernstig. Nog ernstiger: De Limburger die het hele verslag van de wedstrijd ophangt aan de scheenbeschermers van Zuliani. De woorden ‘Dean’ en ‘Zandbergen’ komen er niet in voor.  

Zouden ze in Boekarest wel weten dat Zandbergen niet zingbaar is? Geschreven op 3 april van dit jaar: ‘Wat een ernstige belemmering vormt voor de carrièreperspectieven van Dean? Hij is niet zingbaar. Noem al die spitsen van de laatste jaren maar op: Giorgos Giakoumakis, Michalis Kosidis, Konstantinos Doumtsios, Sven Braken, Ralf Seuntjens, Peniel Mlapa, Bjorn van Zijl, Pepijn Doesburg. Stuk voor stuk zijn ze zingbaar. Probeer het maar. Maar Dean Zandbergen? Nope, niet zingbaar. Nu blijft het bij scanderen: Dean, Dean, Zandbergen. Armzalig, niet aanstekelijk, blijft niet hangen. Niemand hoor je na afloop Dean, Dean, Zandbergen scanderend d’n Berg afdalen. Scanderen is geen zingen. Scanderen is second best. Suggestie: zo lang er geen betere optie voorhanden is Dean, Dean, Zandbergen vervangen door een telkens herhaald, langgerekt Dean, Dean, Dean.’

Tot een aanstekelijk melodietje voor Zangbergen is het ook daarna niet gekomen. Evenmin tot een langgerekt Dean, Dean, Dean. Lees mee wat Mikanista verder de afgelopen anderhalf jaar over Zandbergen schreef:

VVV – MVV, 9 februari 2025
Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is).

VVV – Roda JC, 24 augustus 2025
Zandbergen viel weer tegen. En dan ook nog misbaar maken als ie wordt gewisseld.

VVV – Emmen, 17 oktober 2025
En toen begon de tweede helft, waarin me enig medelijden bekroop met de zo verguisde Dean Zandbergen omdat hij uitgerekend na enkele min of meer geslaagde acties werd gewisseld, vervolgens zijn vervanger Bjorn van Zijl tweemaal zag scoren en daarna natuurlijk blijdschap moest acteren.

VVV – Willem II, 21 november 2025
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de kou op deze avond bij een meerderheid van de tribunebevolking leidt tot mateloos afgrijzen over het optreden van Dean Zandbergen. Wat bij mij dan weer tot mededogen leidt, niet met de meerderheid van de tribunebevolking maar met Dean. Alsof hij er iets aan kan doen dat hij wordt opgesteld terwijl hij niet in vorm is of het niveau ontbeert.

VVV – ADO Den Haag, 28 november 2025
Zandbergen tikt elegant door, Wehmeyer snijdt dreigend naar binnen. Zandbergen tikt door op Van Zijl. Die schiet tegen de paal. Waarmee de beklagenswaardige Zandbergen toch betrokken is bij de twee meest memorabele VVV-momenten van deze avond.

VVV – FC Dordrecht, 19 december 2025
Dertiende minuut: Zandbergen mist. Zoals Zandbergen altijd mist. De Man Schuin Achter Me: ‘Die Zandbergen kan er echt hélemaal niks van.’

Moeilijk om clichés te omzeilen als het over die hattrick van Zandbergen gaat. From zero to hero. Zu Tode betrübt, himmelhoch jauchzend. Van niets naar iets. Van de goot tot de zon. From rags to riches.

Sinds 19 december 2025 staat de naam van Dean Zandbergen voor eeuwig gegrift in de voetbalannalen. Op z’n minst in die van VVV dan toch.

Vitesse – VVV, 14 februari 2026
Zandbergen: werkt zich zeven slagen in de rondte en scoort ook nog, veel meer mag je niet verwachten van een spits in dit VVV.

VVV – Cambuur Leeuwarden, 3 april 2026
Bij de rotonde naar de Vierpaardjes en Groenveldsingel staat tussen Lidl en Albert Heijn een vrachtwagen geparkeerd met het opschrijft ZANDBERGEN. Visioenen van Dean die na gedane zaken onderweg naar De Koel in z’n truck met de vlam in de pijp door de Leutherweg en de Merelweg scheurt, terwijl hij onaangedaan de Jezuïetenstraat, de Papegaaistraat, de Manresastraat, de Kapelaan Nausstraat, de Loyolastraat en de Salesianenstraat links en rechts laat liggen.

VVV – De Graafschap, 11 april 2026
Als VVV, of nee, als Dean-Dean-Zandbergen het onmogelijke mogelijk maakt door diep in blessuretijd van 1-3 nog op 3-3 te komen, ontploft het zeiknatte stadion.

VVV – De Graafschap, 23 augustus 2026
Zandbergen onzichtbaar.

En nu is-ie weg.

VVV – De Graafschap

Trein van 15.17 of 15.47? Voor de zekerheid 15.17. Bovendek. ‘1-0’ heeft iemand op leuning gekrast. Zou het? Te vroeg om al naar stadion te lopen. Naar Koops. Hé, nieuw boek van Merijn de Boer! Kopen? Nee, boek en stadion zijn onverenigbaar. Trage, lange mars d’n Berg op. Overal politie. Stadion. Uitgerekend nu begint zon uitbundig te schijnen. Hele wedstrijd tegen zon in kijken. Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt is er ook weer. Moet inmiddels gigantische collectie hebben. Te geremd om ‘m te vragen wat-ie ermee doet. Lijnen nauwelijks gekalkt. Lijnen horen kaarsrecht en spierwit te zijn. ‘Met de borst vooruit,’ ‘Stropen we de mouwen weer op’, ‘Op naar dat ene doel’: drie spandoeken over volle breedte uitvak die Superboeren binnen enkele minuten ontrollen en weer oprollen. Aandoenlijk. Toss verloren. Tweede helft niet naar Duitse kant. Toss verloren, rampspoed geboren. Steward maant man met zoontje van jaar of vijf te gaan zitten en niet onderaan hek bij veld te blijven staan. Man mokkend akkoord. Clancy begaat z’n gebruikelijke clancytje: 0-1. Alles gaat stroef. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Alles geleidelijk iets minder stroef. Odriss krijgt ineens de geest. Stroefheid is er nu helemaal af. Zelfs een beetje bij Görrlich. Vullers sterk. Zandbergen onzichtbaar. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward erbij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. 1-1! In vuur en vlam. 2-1! Zevende hemel. Rust. Man met zoontje blijkt dronken. Tweede helft. Nog altijd die focking zon. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Schoonderwaldt precies op tijd bij bal, rode kaart en penalty net voorkomen. Stand zien te houden. Blancquart heerst zoals hij in tijden niet heeft geheerst. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward er weer bij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. De Graafschap blaft. Bijt niet. Vier minuten extra. Overleven. Yes! Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt, krijgt spuitbus van scheids. Zalige trage lange mars d’n Berg af. Trein. Fiets. Thuis. 20.01 uur. Studio Sport. Stukje Zomergasten met Kaag. Dit stukje. Over alles de schaduw van dronken man met zoontje.