VVV – Vitesse

Na een minuut of twintig hoor ik ergens achter me een man zeggen: ‘Ze zien d’r naor án ’t sollicitere.’ Vrij vertaald: ‘Het is wachten op de 1-0 van Vitesse.’ Tien minuten later is het zo ver. Geslaagde sollicitatie. En zo waren er meer. Ik waande me op deze gedenkwaardige avond op een sollicitatiebeurs. Bannis die vol bravoure solliciteerde naar de titel ‘grootste provocateur in tijden in De Koel’ (geslaagd), de O-tribune die voorzichtigjes solliciteerde naar een staking (niet geslaagd), Odriss en Chiel Olde Keizer (fantastische naam trouwens) die met overtuiging solliciteerden naar rood (geslaagd), Brüll die steeds openlijker solliciteerde naar de titel ‘nog irritantere keeper dan Havekotte en Gorter’ (net niet geslaagd), scheidsrechter Oostrom die met ijzeren volharding solliciteerde naar kwetsende spreekkoren (geslaagd), niet te ontwarren spelerskluwen die bij corners hartstochtelijk solliciteerden naar het wereldrecord vrij worstelen in het doelgebied (cum laude geslaagd). Enzovoort.

Als Oostrom heeft gefloten voor rust reppen twee mannen iets verderop zich naar beneden. Bij het hekje dat de tribune scheidt van het veld foeteren ze de scheids uit, onderwijl heftig gesticulerend. VN5 laat van zich horen! Wat uitzonderlijk is: VN5 roert zich normaliter niet.

En ik? Geleden? Nauwelijks. Genoten? Volop. In stilte uiteraard, op een enkele niet binnensmonds te houden vloek na. De hang naar sensatie overwint op een gegeven moment – al helemaal op zo’n bekeravond – de hang naar winst, naar mooi voetbal, naar splijtende passes, naar adembenemende solo’s. Dat provoceren van Bannis, dat traineren van Brüll, dat vechten in het doelgebied, dat hitsige op de tribunes, dat volstrekt de weg kwijt zijn van Oostrom: vanaf een bepaald moment (lastig te bepalen welk) slaat kwelling om in genot. Hoop, verlang je (ik) alleen maar naar nóg meer, nóg heftiger, nóg irritanter, opdat de vlam helemaal in de pan slaat. Je reinste sensatiezucht. Iedereen valt er wel eens ten prooi aan. 

Uitblinkers? De bomen achter de tribune tegenover me. Stille getuigen.

VVV – TOP Oss

I
‘Jos haet ummer veertigdoezend gulde oppe tes’, zegt de ene man schuin achter me tegen de andere man schuin achter me. Kan Jos daar dan nog iets mee, met guldens?

II
Le roi est mort, vive le roi! Tsigkas is de naam. Matheos. Type stormram. Nu al de beste Griek sinds Giakoumakis. Zandbergen? Wie was dat ook alweer? (Gisteren trouwens wel gescoord in de uitwedstrijd tegen Csikszereda M. Ciuc.)

III
Het begint al voor de aftrap. Die moet worden uitgesteld omdat meneer zo nodig nog een privé warming-up meent te moeten ondergaan. Daarna gaat het van kwaad tot erger: opzichtig treuzelen, vervelende gebaartjes, de bal nog een keer extra goed leggen, publiek uitdagen, de vermoorde onschuld spelen als de scheidsrechter hem tot tempo maant. Mike Havekotte, keeper van TOP Oss. Eikel. (Bij nader inzien blijkt Mikanista zich op deze plaats op 7 januari 2023 en 21 februari 2026 in min of meer gelijke bewoordingen over deze man te hebben geuit. Eikel van beroep dus.)

IV
Rust. G., blijkbaar ook aanwezig, whatsappt:
- We hebben een nieuwe Griek! Die hoofdletter zou er ook staan als het niet hoefde. En niet te vergeten die rechtsbuiten, eindelijk een opvolger voor Kurcinac!
- Heeft even geduurd maar na 50 jaar uiteindelijk toch gevonden. Hij is écht goed [die Griek]! Legt de lat zo wel hoog voor zichzelf. En net goed voor die kutkeeper van TOP.
- Beetje provoceren, lekker toch…
- Nou begin jij ook al.
- Mogen denk ik niet nog zo’n tweede helft verwachten…?
- Dat is inderdaad iets teveel gevraagd. Het rare is ook dat TOP in feite de beste kansen had.
- Ja klopt, maar “wij” hebben ook niet de allerbeste keeper.
- Hij heeft wel uitstraling maar maakt het nooit helemaal waar.
- Veel plezier nog! Op naar 6-0!
- 8-3!
- VVV-DS, februari 1982. Taihuttu!!
- Jij kent je klassiekers!

V
Tweede helft inderdaad aanzienlijk minder. 3-1 in plaats van 6-0 of 8-3. Ook mooi. Tsigkas niet meer gezien. Zuliani, de linksbenige opvolger van de rechtsbenige Kurcinac, blijft een bijzondere speler. Schoonderwaldt, ‘onze’ keeper, redt ‘ons’ enkele malen van de ondergang. Havekotte heeft nu alleen maar haast, zelfs geen tijd meer om te provoceren.

VI
‘Schenkhuizen is de uitblinker’, zegt De Man Schuin Achter Me tegen z’n partner. Speelt inderdaad goed. Maar uitblinker?

VII
Hoe doen Blancquart en Zuliani dat eigenlijk met hun broek? Extreem hoog optrekken? Mwah. De pijpen naar binnen vouwen? Blijft toch nooit de hele wedstrijd zo zitten? Moeder de vrouw gevraagd om de pijpen naar binnen te vouwen en te stikken? Niet uitgesloten. Of hebben ze gewoon kortere broeken dan de rest?

VIII
Nadeel van Tsigkas: ook al moeilijk zingbaar. In tegenstelling tot Zuliani.

IX
‘Terwijl-ie eigenlijk een slechte wedstrijd speelt’, zegt De Man Schuin Achter Me tegen z’n partner als Odriss de 3-1 maakt. Slechte wedstrijd? Een dit seizoen herboren Odriss zal je bedoelen.

X
‘Ik heb van die kip crunchies gegeten, vielen me niet tegen’, zegt de ene bejaarde man tegen de andere bejaarde man bij het verlaten van De Koel. Iets om op te kauwen voor de terugweg.

VVV – De Graafschap

Trein van 15.17 of 15.47? Voor de zekerheid 15.17. Bovendek. ‘1-0’ heeft iemand op leuning gekrast. Zou het? Te vroeg om al naar stadion te lopen. Naar Koops. Hé, nieuw boek van Merijn de Boer! Kopen? Nee, boek en stadion zijn onverenigbaar. Trage, lange mars d’n Berg op. Overal politie. Stadion. Uitgerekend nu begint zon uitbundig te schijnen. Hele wedstrijd tegen zon in kijken. Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt is er ook weer. Moet inmiddels gigantische collectie hebben. Te geremd om ‘m te vragen wat-ie ermee doet. Lijnen nauwelijks gekalkt. Lijnen horen kaarsrecht en spierwit te zijn. ‘Met de borst vooruit,’ ‘Stropen we de mouwen weer op’, ‘Op naar dat ene doel’: drie spandoeken over volle breedte uitvak die Superboeren binnen enkele minuten ontrollen en weer oprollen. Aandoenlijk. Toss verloren. Tweede helft niet naar Duitse kant. Toss verloren, rampspoed geboren. Steward maant man met zoontje van jaar of vijf te gaan zitten en niet onderaan hek bij veld te blijven staan. Man mokkend akkoord. Clancy begaat z’n gebruikelijke clancytje: 0-1. Alles gaat stroef. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Alles geleidelijk iets minder stroef. Odriss krijgt ineens de geest. Stroefheid is er nu helemaal af. Zelfs een beetje bij Görrlich. Vullers sterk. Zandbergen onzichtbaar. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward erbij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. 1-1! In vuur en vlam. 2-1! Zevende hemel. Rust. Man met zoontje blijkt dronken. Tweede helft. Nog altijd die focking zon. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward maant hem te gaan zitten. Man mokkend akkoord. Schoonderwaldt precies op tijd bij bal, rode kaart en penalty net voorkomen. Stand zien te houden. Blancquart heerst zoals hij in tijden niet heeft geheerst. Man met zoontje staat weer bij hek. Steward heeft hoofdsteward er weer bij gehaald. Die maant man te gaan zitten. Man mokkend akkoord. De Graafschap blaft. Bijt niet. Vier minuten extra. Overleven. Yes! Jongen die voor elke wedstrijd aan scheids vraagt of hij na afloop diens spuitbus krijgt, krijgt spuitbus van scheids. Zalige trage lange mars d’n Berg af. Trein. Fiets. Thuis. 20.01 uur. Studio Sport. Stukje Zomergasten met Kaag. Dit stukje. Over alles de schaduw van dronken man met zoontje.

VVV – Emmen

I
Minuut stilte ter nagedachtenis aan de deze week overleden Kees Rijvers. Gravend in m’n geheugen kom ik niet verder dan één flard van een herinnering waarin zowel meneer Rijvers als VVV een rol speelt. VVV zoals het betaamt de hoofdrol, meneer Rijvers een bijrolletje. Zondag 12 september 1976. Ik ben 11. VVV-PSV. VVV zojuist naar de eredivisie gepromoveerd, PSV de ongenaakbare landskampioen van de twee voorgaande seizoenen, met in de gelederen onder meer Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Huub Stevens en Willy en René van de Kerkhof. VVV in het rood (met witte blokken). PSV in het groen (als m’n geheugen me niet bedriegt). 15.000 toeschouwers, onder wie ik dus. VVV wint. Met 2-0. Doelpunten: Mikan en Stefan Kurcinac. En meneer Rijvers? Die was trainer van PSV. Zonder pet vermoed ik, het was best warm die middag.

II
Voor de afwisseling mogen er weer eens twee engelen opdraven. Ter nagedachtenis aan meneer Rijvers? Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag? Engelen zijn toch onzijdig? Hoe dan ook: alle engelen de wereld uit, om te beginnen uit De Koel.

III
Ketting, op geelgroene schoenen vandaag, verliest de toss. Automatisch gevolg: VVV speelt de tweede helft naar de stadskant, niet naar de Duitse kant. Voorpret maakt plaats mismoedigheid.

Toss verloren, rampspoed geboren.

IV
In de eerste helft valt, na uitvoerige interne afweging van de voors en tegens, het besluit om in de rust te verkassen naar de stadskant (De Koel zij hooglijk geprezen dat dit nog altijd kan). Voornaamste tegens zijn het gevoel van verraad aan vak VN5, het ontstellende gebrek aan sfeer aan de stadskant en vooral de ruime aanwezigheid aldaar van mensen die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd. De frontale koude oostenwind is een ondergeschikt tegen. Voornaamste voor is met je neus op het spel en op een eventueel VVV-doelpunt zitten. Nee, niet zitten: staan! Voetbal is om te staan. (Een andere keer misschien over waarom ik doorgaans dan toch zit.)

V
Binnen vijf minuten volgt de beloning voor de verkassing. 1-0! Kosidis! Voor m’n neus!

VI
De mensen aan de stadskant die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd zijn vandaag hordes kinderen. Verzacht de pijn.

VII
De Man Schuin Achter Me zijn nu de supporters van Emmen.

VIII
Staan aan de dunbevolkte stadskant betekent dat je een beetje kunt meebewegen met het spel. Waardoor je je nog meer onderdeel van de wedstrijd waant.

IX
Penalty. Voor Emmen. Zeven minuten voor tijd. De mismoedigheid is op slag terug. Totdat iets gebeurt dat nooit gebeurt bij een VAR-loze wedstrijd: de scheidsrechter komt terug op z’n beslissing. Weg mismoedigheid. Het spel wordt vervolgd met een corner. Vreemd.

X
Blessuretijd. Doesburg scoort! 2-0! Voor m’n neus! Doesburg trekt z’n shirt uit. Voor m'n neus. Meteen uit met de pret. Veel erger dan de geelgroene schoenen van Ketting.

XI
Mo Odriss. Geweldige invalbeurt weer.

XII
Toss verloren, genot geboren.

VVV – Eindhoven

18.23 uur – dialogue intérieur
-Eigenlijk wel zin in de wedstrijd.
-Anders ben je altijd bang.
-Eerder defaitistisch.
-Dat is hetzelfde als bang.
-Bang voor wat er allemaal mis zou kunnen gaan.
-Klopt.
-Eerlijk gezegd ben ik nu toch ook weer een beetje bang.
-Bang voor iets waar je zin in hebt…
-Raar, ja.
-Bang dat ze de eerste helft naar de Duitse kant spelen.
-Zeg je altijd.
-Is ook mijn grootste angst.
-Dan is de avond al verpest voordat ie begonnen is.
-Ik ben ook bang dat Eindhoven niet in blauwwit speelt.
-Je kunt maar ergens bang voor zijn.
-Belachelijk ja.
-Zó stom.
-Maar het is wel echt zo.
-Ik ben ook bang dat het koud zal zijn.
-Je weet toch dat het áltijd koud is?
-Inderdaad.
-Maar meer angsten heb ik niet.
-Voorspelling.
-Ik denk dat ze gemakkelijk gaan winnen.
-Maar dat zeg ik natuurlijk niet.
-Ongelooflijk.
-Want als ik zeg dat ze winnen, gaan ze verliezen.
-Je bent net een klein kind.
-1-2.
-En ik hoop op speeltijd voor Mo IOriss.
-Lijkt me echt een fijne voetballer.
-En rood? Wie krijgt ditmaal rood?
-Kluskens.  

22.37 uur – treindialoog van twee Eindhoven-supporters tussen Blerick en Horst-Sevenum
-De eerste helft hebben ze één keer geschoten. Maar voor de rest hebben ze ook niks gedaan.
-Het was gewoon veel vaster zeg maar. Ik denk dat zij zeventig procent op de helft van FC Eindhoven hebben gespeeld.
-Ik denk dat dat wel meevalt.
-Ik vond het kut van dat doelpunt hoor, in de laatste vijf minuten. Dat is kut. Maar laten we eerlijk zijn, Joop: als ik tegen jou had gezegd ‘Na tien minuten in de tweede helft staat het 2-1 voor FC Eindhoven’, dan had je gezegd van ‘Ja jongen, flikker eens op’. En dat gebeurt dan ook weer en … ja …

22.53 uur – dialogue intérieur
-Gruwelijk geërgerd.
-Aan dat gesprekje in de trein tussen die twee Eindhoven-supporters.
-Of nee, eigenlijk alleen aan die ene.
-Die zo hard praatte.
-Alsof mensen niet hard mogen praten.
-Liever niet nee.
-Maar vooral omdat hij steeds ‘FC Eindhoven’ zei. En niet ‘Eindhoven’.
-Maar het is toch FC Eindhoven.
-Maar je zegt Eindhoven.
-De frustratie zit weer diep.
-Ja, het was ook zó’n kutwedstrijd.
-Zó traag, steeds maar dat gebrei achterin, tikkie breed, tikkie terug...
-En je had er vooraf nog wel zo’n zin in.
-En ze speelden in de eerste helft naar de stadskant.
-En Eindhoven speelde in blauwwit.
-En de trein reed. En was op tijd.
-En met de kou viel het wel mee.
-Maar het regende wel.
-En de wedstrijd was kut.
-Terwijl het eigenlijk een droomscenario was.
-1-0 voor, 1-2 achter en dan richting Duitse kant met 3-2 winnen in blessuretijd.
-Had nog gekund ook.
-Van wie was die kopbal op het laatst?
-Kosidis?
-Denk het wel.
-Ongelooflijk dat die nog op het veld stond.
-Mijn god, wat speelde die slecht zeg.
-Maar toch scoren.
-Odriss viel ook lang niet zo goed in als tegen Jong PSV.
-Was ook wel lastig dit keer, met die kleine ruimtes.
-Geen rood voor Kluskens.
-Wel voor Swerts.
-Maar die is van Eindhoven.
-FC Eindhoven.

VVV – Jong PSV

De Man Schuin Achter Me, die er eindelijk weer eens is maar vier stoeltjes verderop schuin achter me zit, waardoor hij voor mij de hele wedstrijd nagenoeg onverstaanbaar is, hoor ik nu, in de tweede van vier minuten blessuretijd, plotseling luid en duidelijk zeggen als Smans net voor onze beider neuzen aan de bal is: ‘Oh nee! Smans gaat voorzetten, dat wordt niks!’ Als door de wol geverfde aanhoorder van De Man Schuin Achter Me besef ik dat opperste attentie nu geboden is. Voorspellingen van De Man Schuin Achter Me komen namelijk nooit uit (steevast bij een corner: ‘Let op Röseler! Hij gaat scoren!’ – Röseler scoorde nooit uit een corner). Perfecte voorzet van Smans op Doesburg. Kopbal Doesburg. Goal! Hij zit erin! Niet te geloven! Hij zit er godverdomme in! 3-2!

Van het randgebeuren moeten we het vandaag niet hebben. Achter me twee mannen met een Rotterdamse tongval, geheel verzonken in hun eigen universum met ondoorgrondelijke dialoogjes die meanderen van broodjes worst naar de Toto en van de Toto naar een bezoekje aan een Duitse Hornbach en van een bezoekje aan een Duitse Hornbach naar kortsluiting bij Van der Linden. Ze vinden het zelf allemaal nogal geinig – ik krijg er geen grip op, ook al omdat ze te gedempt praten om het woordelijk te kunnen volgen. Uiteindelijk blijven er in m’n hoofd twee opties over: 1) ze zijn onderweg naar de zaterdagse Bundesligakraker 1.FC Köln – Eintracht Frankfurt en onderweg pikken ze VVV – Jong PSV ook nog even mee; 2) medewerkers van een installatiebedrijf uit de Randstad die een nacht overblijven in Venlo om morgen hun werkzaamheden voort te zetten.

Daar staat tegenover dat de wedstrijd meeslepend is.

Genoten van de balbehandeling, de rust, het overzicht, de steekpassjes van Emir Bars, spelmaker van PSV.

Genoten van Mo Odriss, invaller bij VVV. Waarom speelt hij niet elke week?

Genoten van het laatste kwartier,
als VVV het onderste uit de kan haalt om met een man minder alsnog te winnen,
als dat verdomme niet lijkt te lukken,
als dat in extremis dan toch nog lukt,
als voor een moment de hemel op aarde lijkt te zijn neergedaald,
als al het andere er voor even niet toe doet.