VVV – Cambuur Leeuwarden

I
Treinvertraging. Daarom in gezwindere pas dan normaal d’n Berg op.
Bij de rotonde naar de Vierpaardjes en Groenveldsingel staat tussen Lidl en Albert Heijn een vrachtwagen geparkeerd met het opschrijft ZANDBERGEN.
Foto maken? Nee. Doorlopen. Stoppen leidt tot nog meer vertraging.
Of nee. Wacht. Toch maar teruglopen om die foto te maken, je weet nooit waar dat goed voor kan zijn. En die halve minuut extra vertraging maakt ook niet uit.

II
Visioenen van Dean die na gedane zaken onderweg naar De Koel in z’n truck met de vlam in de pijp door de Leutherweg en de Merelweg scheurt, terwijl hij onaangedaan de Jezuïetenstraat, de Papegaaistraat, de Manresastraat, de Kapelaan Nausstraat, de Loyolastraat en de Salesianenstraat links en rechts laat liggen.

III
Wat een ernstige belemmering vormt voor de carrièreperspectieven van Dean? Hij is niet zingbaar. Noem al die spitsen van de laatste jaren maar op: Giorgos Giakoumakis, Michalis Kosidis, Konstantinos Doumtsios, Sven Braken, Ralf Seuntjens, Peniel Mlapa, Bjorn van Zijl, Pepijn Doesburg. Stuk voor stuk zijn ze zingbaar. Probeer het maar. Maar Dean Zandbergen? Nope, niet zingbaar. Nu blijft het bij scanderen: Dean, Dean, Zandbergen. Armzalig, niet aanstekelijk, blijft niet hangen. Niemand hoor je na afloop Dean, Dean, Zandbergen scanderend d’n Berg afdalen. Scanderen is geen zingen. Scanderen is second best. Suggestie: zo lang er geen betere optie voorhanden is Dean, Dean, Zandbergen vervangen door een telkens herhaald, langgerekt Dean, Dean, Dean.

IV
Torinstinkt betekent in de eerste plaats op de juiste plek staan, een neusje voor de goal hebben. Letterlijker betekent Torinstinkt weten waar de goal staat. Dean na afloop over zijn magistrale derde: ‘De goal verschuift niet.’ Een klassieker is geboren.

V
Mikanista, 9 februari 2025, VVV-MVV, over de debuterende Dean: ‘Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is).’

VI

Na afloop wordt Dean uitgebreid geknuffeld door Henk de Jong. Even later zegt Henk de Jong daarover: ‘Je moet altijd netjes zijn in het voetbal.’ Je zou kunnen zeggen dat Henk de Jong z’n eigen pr goed verzorgt. Je zou je kunnen afvragen of Henk de Jong dit ook gedaan en gezegd zou hebben als Cambuur de punten nog nodig had gehad. Maar je zou ook kunnen zeggen dat het voetbal wel zou varen bij meer Henk de Jong-en.

VII
Heerlijke avond.

VVV – MVV

I 
Vandaag in het gezelschap van een Koeldebutant. We naderen het stadion. ‘Wat doet al die politie hier? Wat een politiemacht! Waar neem je me eigenlijk mee naartoe?’ Drie bussen met MVV-supporters rijden de parkeerplaats op. ‘Ze slaan tegen de ruiten van de bus! Waarom is dat?’ De bussen met MVV-supporters verdwijnen achter zwarte doeken. ‘Oh my god, allemaal die sluizen. Ze komen niet eens in oogcontact met de VVV-supporters. Doet me denken aan een slachthuis.’ We zijn in het stadion. ‘Jezus mina, hier zitten die MVV-supporters ook alweer in een kooi. Ik zei het toch: net een slachthuis.’

II

Weer eens twee jeugdige vrouwelijke engelen bij de opkomst van beide elftallen. Kan iemand me eindelijk eens uitleggen wat die engelen in De Koel te zoeken hebben?

III 
Ketting verliest de toss. Wat betekent: eerste helft richting Duitsland, tweede helft richting stad. Mokerslag. Toss verloren, rampspoed geboren. Alle voorpret naar de gallemieze.  

IV
De Man Schuin Achter Me is vandaag een man die de hele wedstrijd in een naar het Midden-Limburgs neigend dialect zit te ouwehoeren tegen z’n naast ‘m gezeten vriend die nauwelijks reageert. Zo lang geouwehoer schuin achter me maar wedstrijd gerelateerd geouwehoer is, valt het nog enigszins te verdragen. Waarmee niet gezegd is dat er veel verhevens te horen valt. Een bloemlezing (met dank aan ASKP voor het snelle noteren):
‘Waat eine brömmelaer, die Babangida’ (over Layee Kromah)
‘Ze mótte de Engelse mentaliteit aanneme. Stampe, stampe.’
‘Pannenkoek!’
‘Gaef daen bal noe aens, Finidi’ (over Layee Kromah)
‘Spaghetti duit auk mej’  
‘Pannenkoek!’
‘Bamigezicht!’
‘Pietertje, die kinne echt neet voetballe’
‘Pannenkoek!’
‘Babel verspeult d’n bal veur de zoëveulste kiër’ (over Layee Kromah)
‘MVV haet auk eine twiëde Jezus’
‘Gogogogogo man, kale neetnek’
‘Fluit toch aaf man. Laot din bal neet zoë lang rolle. ‘t  Is gaene zomer man.’
‘Dae kin d’r niks van’ (over Layee Kromah)
‘Pannenkoek!’

V
Scheidsrechter van dienst is Edwin de Graaf. Z’n waardeloze beslissingen maken me woest, maar alles is vergeven en vergeten als hij na afloop z’n spuitbusje schenkt aan een jeugdige supporter en gesprekjes aanknoopt met omstanders,

 

nadat hij enkele seconden daarvoor nog is uitgefoeterd door John Lammers.

VI
L1:
‘De neutrale toeschouwers moesten soms knokken tegen de slaap’
‘VVV en MVV maken er een bloedeloze middag van’
‘Het publiek werd ook na rust niet getrakteerd op een hartverwarmende middag’

Knokken tegen de slaap? Bloedeloze middag? Geen hartverwarmende middag? In welk stadion heeft die verslaggever gezeten? Ik zag een meeslepende wedstrijd, met een in de eerste helft dominant VVV dat drie, vier keer had moeten scoren en MVV volledig in zijn greep had. Na rust was die dominantie verdwenen en werd het, in de woorden van de Koeldebutant, ‘een sociaal gebeuren, waarbij de ene ploeg telkens weer de bal aan de andere ploeg gaf’. Wat bleef was de spanning en de dreiging dat MVV er alsnog dankzij een schlemielig doelpuntje met drie punten tussenuit zou piepen. Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is). Verder genoten van Gyamfi (in wie ik al vanaf de eerste wedstrijd een grenzeloos vertrouwen heb, dat hij regelmatig beschaamt, ook vandaag weer, met drie voorzetten van niks achter elkaar) en Mokono (ongeslepen diamant of, in de woorden van Tavebrello, ‘Onze eigen Dumfries, wat een kanjer!’). Verder ook genoten van de sfeer. Heerlijke middag.

VVV – Emmen

Regen. Wind. Koud. Toch zin in. Raar. Trein rijdt. Fijn. Voetbalklapper (of hoe heet zo’n ding?) in dank aanvaard. Nat stoeltje. Droogwrijven met meegebracht handdoekje. Klapper op stoeltje. Zitten. Toch zin in. Weer hordes kinderen. Niet zin-bedervend ditmaal. Raar. Droog. Koelie met pietenmuts. En twee Pieten. Ze beginnen goed. Agressief. Geen eindeloos getik. Blunder Janssen. 0-1. Elkaar met voetbalklappers slaande kinderen. Continu. Nog steeds niet zin-bedervend. Raar. Wedstrijd best aardig. Hoog tempo. Rust. Koud? Valt wel mee. Wehmeyer voor Verheijen. Niet Doesburg voor Doumtsios. Raar. Aanvaardbaar spel. Weinig kansen. Hoog tempo. Elkaar met voetbalklappers slaande kinderen. Continu. Nog steeds niet zin-bedervend. Raar. 0-2. Door het centrum. Ongelooflijk. Kansjes. Of eerder mogelijkheden. Beetje machteloos. Maar kan allemaal slechter. Afgelopen. Weer verloren. Ach ja. Klapper meenemen? Nee. Handdoekje meenemen? Ja. Geen zin-bedervende avond. Ondanks alles. Raar. We love you Venlo, we do.

Maar laten we het voor de verandering eens over het aankondigingsbord (of hoe heet zo’n ding?) hebben.

Geen idee hoe lang het er al staat. In elk geval maakte ik er in 2021 voorafgaand aan de eerste post-corona wedstrijd voor het eerst een foto van.   

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is het geen digitaal aankondigingsbord.
‘En wat doe jij voor de kost?’
‘Ik ben de letterzetter van het aankondigingsbord van de thuiswedstrijden van VVV. Mooie job.’
Ouderwets handwerk dus. Waardoor het kan gebeuren dat vandaag de eerste 2 net niet binnen de lijntjes kleurt.

Kniesoor die erop let.
Onverlaten hebben enkele stickers op het bord geplakt.

Onder de tweede e van ‘Emmen’ het restant van een FC Den Bosch-sticker.
De stickers onder de n en de tweede m vallen niet te duiden.  
Onder de eerste e en de eerste m stickers van Ząbkovia Ząbki, volledige naam Miejski Klub Sportowy Dolcan Ząbki, vierde divisieclub uit Ząbki, een Poolse stad met 23.277 inwoners, iets ten noordoosten van Warschau.

Trzymaj jezyk za zabkami staat op de sticker onder de eerste e. ‘Houd je mond dicht’ volgens Google Translate. Kan kloppen, gezien de tekening.
Ruszaj na talning lees ik onder de eerste m. ‘Ga zonnen’ volgens Google Translate. Kan onmogelijk kloppen. Maar vooral niet kloppend proberen te maken. Ga zonnen!  

VVV – Jong Ajax

97 minuten lang gebeurt er niets
dan gebeurt er ver na afloop iets dat nooit gebeurt
en ben ik al onderweg naar het station

‘Jong Ajax had de beste kansen, maar dankzij Pepijn Doesburg kon VVV-coach Rick Kruys gisteravond afscheid nemen met een zege in De Koel: 2-0. Na afloop pakte hij de microfoon en zijn geblesseerde teamgenoot Dylan Timber beet.’

Zo begint vandaag het verslag in De Limburger. Pepijn Doesburg pakte de microfoon en Dylan Timber beet. Beet Timber in de microfoon? Beet Timber Doesburg? Beet Timber in het gras? In de doelpaal? In een worst? Op z’n tong?

Het kan zijn dat ik me vergis, maar Timber lijkt me niet zo’n bijtertje. Is het misschien mogelijk dat de verslaggever zich heeft vergist? Dat het andersom was? Dat niet Doesburg de microfoon pakte en Timber beet, maar dat Timber de microfoon pakte en Doesburg beet? Moet haast wel. In de loop van vijftig jaar Koelbezoek heb ik honderden, zo niet duizenden spelers aan me voorbij zien trekken. Ook Luis Suarez. Toch is Pepijn Doesburg van al die honderden dan wel duizenden met afstand de meest bijtgrage. Anders dan Suarez zet Doesburg z’n tanden liefst niet in tegenstanders maar in z’n eigen shirt. Karakteristieke pose, het hele jaar al: Doesburg mist een kans, trekt van afgrijzen z’n shirt over z’n hoofd en bijt er vervolgens in. Zie je Kosidis nooit doen. Niemand eigenlijk. Fijn dat Doesburg voor nog eens twee jaar is vastgelegd.   

En verder? Wedstrijd van niks. De Man Schuin Achter Me zijn vandaag twee Duitsers. Om me heen te grote hoeveelheden te jonge kinderen die te veel chips uit te grote zakken zitten te graaien. En de engelen mogen voor het eerst in tijden weer eens komen opdraven. Gewoon maar bij neerleggen dat ze zo nu en dan vanuit de hemel in De Koel neerdalen – eigenaardigheden van dit kaliber maken VVV tot wat het is.

En verder? Verder vooral spanning. En angst. Vanwege de gebeurtenissen in Velsen-Zuid en Kerkrade. Groningen en Roda. Om de paar minuten die greep naar de telefoon. Uiteindelijk komt diep in blessuretijd de verlossing van Thom van Bergen. Standbeeld voor die jongen. Spanning en angst maken plaats voor opluchting. Mijn droomscenario kan nog steeds realiteit worden: Roda verliest vrijdag in Groningen en wordt vervolgens in de eerste ronde van de playoffs uitgeschakeld door MVV. Moet VVV vrijdag wel verliezen. Hopelijk kan Pepijn in Maastricht vaak in z’n shirt bijten.

VVV – TOP Oss

Weer eens een gratistoegangvoorkinderenactie of zoiets. Garantie voor een geroezemoesdeken van negentig minuten gecombineerd met continu chipszakgeritsel en een adembenemende fritesluchtonderdompeling. L'enfer, c'est les autres.
Tosswinst voor Ketting. Héél fijn.
Milde temperatuur. Héél fijn.
De Man Schuin Achter Me is vandaag in het paars.
Slaapverwekkende eerste helft.
Net iets minder slaapverwekkende tweede helft.
Gaan ze ‘m maken of niet?
Ja, dus.
Sierra!
Extase.
TOP machteloos, krachteloos, inspiratieloos.
Toch door het hoofd spokende hetongelukzitineenkleinhoekjeclichés.
Net als het debevrijdendetweedetreffercliché.
Het wordt debevrijdendetweedetrefferwerkelijkheid.
Doesburg, enigszins stiftjesachtig gracieus, ondanks z’n nietstiftjesachtiggracieuze motoriek.
Allemaal naar analogie van Emmen thuis.
Extase.
Ook bij een in het paars gestoken man.
Wacht!
De vandaaginhetpaarsgestoken Man Schuin Achter Me!
Het zal niet.
Hij klimt over de boarding, steekt het veld over, viert het feestje met de spelers mee, klimt over de boarding, wordt omhooggehesen door de meute op vak O, wordt tevergeefs aan z’n broek getrokken door een suppoost en gaat op in de massa.
Heldvooreeuwig, Mijn Man Schuin Achter Me.

Zo moet het ongeveer zijn gegaan. Denk ik. Want ik was er niet bij. Griep. Noodgedwongen bankzitter. Aangewezen op de schaarse flitsen. Met hoofdrollen voor de man in het paars en de aan de broek van de man in het paars hangende suppoost. En met een absolute hoofdrol voor wat de commentator ad rem het ‘bouwvakkersdécolleté’ van de man in het paars noemt.  

‘Bouwvakkersdecolleté is een eufemistische term voor het zichtbaar zijn van de bovenkant van de bilspleet boven de band van de broek. De naam is ontstaan vanwege de gelijkenis met het decolleté bij vrouwen: twee huidkleurige wangen met een spleet ertussen. Het bouwvakkersdecolleté is voornamelijk te zien bij mensen die vaak voorovergebogen werk doen met een strakzittende broek, zoals een spijkerbroek, waaronder bouwvakkers. Het bouwvakkersdecolleté wordt vaak als onflatteus gezien. Er bestaan onderbroeken met speciale inzetstukken die het zichtbaar maken van de bovenkant van de bilspleet tegen moeten gaan en extra lange T-shirts die het zichtbaar worden van het billendecolleté moeten voorkomen. Deze extra lange T-shirts blijven in de broek zitten als men voorover buigt. Ze kunnen handig zijn bij beroepen waarin vaak voorovergebogen gewerkt wordt (tapijtlegger, stratenmaker e.d.). Ook een tuinbroek verhindert het zichtbaar worden van de bilspleet.’

Wikipedia

VVV – Emmen

I
Minuut stilte ter nagedachtenis aan de deze week overleden Kees Rijvers. Gravend in m’n geheugen kom ik niet verder dan één flard van een herinnering waarin zowel meneer Rijvers als VVV een rol speelt. VVV zoals het betaamt de hoofdrol, meneer Rijvers een bijrolletje. Zondag 12 september 1976. Ik ben 11. VVV-PSV. VVV zojuist naar de eredivisie gepromoveerd, PSV de ongenaakbare landskampioen van de twee voorgaande seizoenen, met in de gelederen onder meer Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Huub Stevens en Willy en René van de Kerkhof. VVV in het rood (met witte blokken). PSV in het groen (als m’n geheugen me niet bedriegt). 15.000 toeschouwers, onder wie ik dus. VVV wint. Met 2-0. Doelpunten: Mikan en Stefan Kurcinac. En meneer Rijvers? Die was trainer van PSV. Zonder pet vermoed ik, het was best warm die middag.

II
Voor de afwisseling mogen er weer eens twee engelen opdraven. Ter nagedachtenis aan meneer Rijvers? Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag? Engelen zijn toch onzijdig? Hoe dan ook: alle engelen de wereld uit, om te beginnen uit De Koel.

III
Ketting, op geelgroene schoenen vandaag, verliest de toss. Automatisch gevolg: VVV speelt de tweede helft naar de stadskant, niet naar de Duitse kant. Voorpret maakt plaats mismoedigheid.

Toss verloren, rampspoed geboren.

IV
In de eerste helft valt, na uitvoerige interne afweging van de voors en tegens, het besluit om in de rust te verkassen naar de stadskant (De Koel zij hooglijk geprezen dat dit nog altijd kan). Voornaamste tegens zijn het gevoel van verraad aan vak VN5, het ontstellende gebrek aan sfeer aan de stadskant en vooral de ruime aanwezigheid aldaar van mensen die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd. De frontale koude oostenwind is een ondergeschikt tegen. Voornaamste voor is met je neus op het spel en op een eventueel VVV-doelpunt zitten. Nee, niet zitten: staan! Voetbal is om te staan. (Een andere keer misschien over waarom ik doorgaans dan toch zit.)

V
Binnen vijf minuten volgt de beloning voor de verkassing. 1-0! Kosidis! Voor m’n neus!

VI
De mensen aan de stadskant die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd zijn vandaag hordes kinderen. Verzacht de pijn.

VII
De Man Schuin Achter Me zijn nu de supporters van Emmen.

VIII
Staan aan de dunbevolkte stadskant betekent dat je een beetje kunt meebewegen met het spel. Waardoor je je nog meer onderdeel van de wedstrijd waant.

IX
Penalty. Voor Emmen. Zeven minuten voor tijd. De mismoedigheid is op slag terug. Totdat iets gebeurt dat nooit gebeurt bij een VAR-loze wedstrijd: de scheidsrechter komt terug op z’n beslissing. Weg mismoedigheid. Het spel wordt vervolgd met een corner. Vreemd.

X
Blessuretijd. Doesburg scoort! 2-0! Voor m’n neus! Doesburg trekt z’n shirt uit. Voor m'n neus. Meteen uit met de pret. Veel erger dan de geelgroene schoenen van Ketting.

XI
Mo Odriss. Geweldige invalbeurt weer.

XII
Toss verloren, genot geboren.

VVV – Jong PSV

De Man Schuin Achter Me, die er eindelijk weer eens is maar vier stoeltjes verderop schuin achter me zit, waardoor hij voor mij de hele wedstrijd nagenoeg onverstaanbaar is, hoor ik nu, in de tweede van vier minuten blessuretijd, plotseling luid en duidelijk zeggen als Smans net voor onze beider neuzen aan de bal is: ‘Oh nee! Smans gaat voorzetten, dat wordt niks!’ Als door de wol geverfde aanhoorder van De Man Schuin Achter Me besef ik dat opperste attentie nu geboden is. Voorspellingen van De Man Schuin Achter Me komen namelijk nooit uit (steevast bij een corner: ‘Let op Röseler! Hij gaat scoren!’ – Röseler scoorde nooit uit een corner). Perfecte voorzet van Smans op Doesburg. Kopbal Doesburg. Goal! Hij zit erin! Niet te geloven! Hij zit er godverdomme in! 3-2!

Van het randgebeuren moeten we het vandaag niet hebben. Achter me twee mannen met een Rotterdamse tongval, geheel verzonken in hun eigen universum met ondoorgrondelijke dialoogjes die meanderen van broodjes worst naar de Toto en van de Toto naar een bezoekje aan een Duitse Hornbach en van een bezoekje aan een Duitse Hornbach naar kortsluiting bij Van der Linden. Ze vinden het zelf allemaal nogal geinig – ik krijg er geen grip op, ook al omdat ze te gedempt praten om het woordelijk te kunnen volgen. Uiteindelijk blijven er in m’n hoofd twee opties over: 1) ze zijn onderweg naar de zaterdagse Bundesligakraker 1.FC Köln – Eintracht Frankfurt en onderweg pikken ze VVV – Jong PSV ook nog even mee; 2) medewerkers van een installatiebedrijf uit de Randstad die een nacht overblijven in Venlo om morgen hun werkzaamheden voort te zetten.

Daar staat tegenover dat de wedstrijd meeslepend is.

Genoten van de balbehandeling, de rust, het overzicht, de steekpassjes van Emir Bars, spelmaker van PSV.

Genoten van Mo Odriss, invaller bij VVV. Waarom speelt hij niet elke week?

Genoten van het laatste kwartier,
als VVV het onderste uit de kan haalt om met een man minder alsnog te winnen,
als dat verdomme niet lijkt te lukken,
als dat in extremis dan toch nog lukt,
als voor een moment de hemel op aarde lijkt te zijn neergedaald,
als al het andere er voor even niet toe doet.

VVV – Telstar

Tegen de verwachting in wind mee op de fiets. Mooi.
Droog. Nog mooier.
Trein op tijd. Fijn. ‘U merkt dat we hier op de brug over de Maas langzamer rijden dan naar normaal. Dit komt omdat we te vroeg zijn.’

***

De trage gang d’n Berg op.
Nog steeds droog.
Vijf opgeschoten jongelingen.
‘Meneer, gaat u ook naar het voetbal?’
‘Jazeker.’
‘Hé, jongens, deze meneer gaat ook. Een echte VVV-supporter.’
Ik voel me bekeken. En bescheten.
[Andere jongen tegen Noah, die belletje trekt] ‘Niet doen, Noah!’
‘Waar zit u?’
‘VN.’
‘Hé, wij ook.’
Zou het?
[Andere jongen tegen Noah, die nogmaals belletje trekt] ‘Noah, doe dat nou verdomme niet.’
‘Noah is mijn broer, maar nu even niet.’
‘Begrijpelijk.’
Dan vertragen ze hun pas en roepen Noah hardhandig tot de orde.

***

Dertig meter voor de ingang ligt een handveger op het asfalt.
Symbolisch?
Niet vergeten na de wedstrijd te kijken of ie er nog steeds ligt.

***

Bij de ingang worden gele kerstmutsen uitgedeeld.
Ik weiger.
Uiteraard.
Mezelf eenmaal op een dag bescheten voelen is genoeg.

***

Stoeltje droogvegen.
Foto maken.
Foto whatsappen.
Hopen op reacties waaruit medelijden spreekt.
Valt tegen.

***

Warming-up.
Onderaan het hek twee jongetjes.
Met gele kerstmuts.
Uiteraard.
‘Simon!’, roepen ze.
Simon Janssen is de beroerdste niet en komt hen snel even een handje geven.
Het ene jongetje ondergaat het gelaten.
Het andere is totaal van de kaart, ergens ver voorbij de zevende hemel. Hij weet zich geen raad met z’n emoties.
Ik voel me weer even 11. In Wageningen. VVV is net gepromoveerd naar de eredivisie. De spelers gooien de zojuist ontvangen bloemen in het publiek. Uit het door Jacques Hermans over het tribunehek gegooide boeket vang ik één bloem op. Een paarse.

***

Of het regent, is de vraag in de rust.
‘Af en toe.’

***

Voortdurend spreekkoren en gezangen gericht tegen de rvc.
Toch symbolisch, die handveger?

***

Tweede helft.
Regengordijnen.
Steeds groter zelfmedelijden.

***

Oh ja, er is ook een wedstrijd gaande.
Matig, moeizaam.
Stroperig vooral. Voortdurend onderbrekingen, gedoe, irritaties.
Geen tempo.
Scheidsrechter die fluit als hij niet moet fluiten en niet fluit als hij wel moet fluiten.
Misschien toch tijd om m’n voorheen genadeloze oordeel over Lathouwers eens te gaan herzien. Net als m’n voorheen redelijk positieve oordeel over Kosidis. En m’n voorheen redelijk positieve oordeel over Berden dan ook maar meteen.
Doesburg twee keer onnodig geel in tien minuten. Focking irri.
Maar goed, niet te kritisch, ze hebben gewonnen, doen nog mee in de strijd om plaats 8 en vooral een godswonder dat ze überhaupt nog bestaan. Ondanks de rvc. Of dankzij de rvc?

***

Afgelopen.
Vergeten te kijken of de handveger er nog ligt.
Natuurlijk.

***

Met elke stap d’n Berg af gaat het harder regenen.
Rennen.
Rillen.
Zelfmedelijden.

***

Trein vertrekt met tien minuten vertraging.
Station Blerick. ‘We staan hier langer stil dan normaal omdat we moeten wachten op een passerende goederentrein.’
22.57 uur station Horst-Sevenum.
Droog.
Wind minder tegen dan verwacht.
In de verte schijnt zachtjes het verlossend licht.