Posts tonen met het label Gino Schmidt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gino Schmidt. Alle posts tonen

zaterdag 17 oktober 2026

VVV – Jong AZ


Stapvoets d’n Berg op. Flarden van gesprekken. Over bier, de opvang van de kinderen, pissen, het verslag van de meeting, meer bier, de voorgevel, poepen, het gesprek met de boekhouder, de beauty van zoonlief, de automonteur. Zo’n beetje alles komt voorbij. Behalve de wedstrijd.

Het wedstrijdaankondigingsbord is blijven hangen op zondag 4 oktober. VVV zoals we het kennen.

Niemand klaagt, nergens cynisme. VVV zoals we het niet kennen.

Matig gevulde tribunes. Een man met geprint kaartje en VVV-sjaal vraagt, wijzend op z’n kaartje, of die plaats hier is. Ja, eentje verder. Links naast me. Waar nooit iemand zit. Hij gaat zitten. Twee zwijgende mannen dicht naast elkaar in een zee van lege stoeltjes. Ongemakkelijk.

AZ wint de toss. Kut. Na een minuut en dertien seconden weer zo’n fantastische crosspass waar Heise patent op heeft. Na vijf minuten begint het te regenen. Kut. Na tien minuten lijkt de regen op te houden. Een schijnbeweging. Het begint te gieten. De man naast me druipt af. Bevrijdend. Na dertien minuten maakt AZ 1-0. ‘Tja, zoë geit det’, hoor ik achter me een van de laatste niet naar droger oorden verkaste mannen zeggen. Na 22 minuten maakt AZ 2-0. ‘Tja, zoë geit det’, zegt de man opnieuw.

2-1. Schmidt. Overduidelijk buitenspel. Gezegend de VAR-loze eerste divisie.

Rust. Zeiknat inmiddels. Het blijft maar gieten. Stoïcijns blijven zitten, de zondvloed ondergaan. Mijmeren over Held Heise en z’n ongeschiktheid als linksback tegenover wendbare, snelle buitenspelers en met gapende ruimten in z’n rug. Wat dan wel z’n ideale positie is? Libero. In de traditie van Epi Drost, Aad Mansveld, Martin Haar. Helaas bestaat de libero niet meer.

2-2, net na rust. Weer Schmidt. Het is meer dat ik het hoor dan dat ik het zie. Hetzelfde geldt voor de 3-3 en de 4-3. Die kutbril ook. Tegen deze moesson valt niet op te poetsen. Afzetten is ook geen optie. Lijdzaam zijn.

De 3-3 en de 4-4 vallen voor m’n ogen en zijn daardoor enigszins zichtbaar. De 3-3 komt volledig op het conto van Held Heise, hoewel achter me Schoonderwaldt als schuldige wordt aangewezen. Even later wordt Held Heise uit z’n lijden verlost. Bij de 4-4 geeft VVV collectief op de plaats acht.

Afgelopen. Fluitconcert voor de scheids. 4-4. Doelpuntenregen. Grappig ja, als je de hele wedstrijd droog hebt gezeten. Maar het is volbracht. Renlopend rillend door de striemende regen d’n Berg af. Trein in. Fiets op. Fiets af. Natte klerezooi uit.




zondag 4 oktober 2026

VVV – Roda JC


Het op zes na minst mooie was dat de treinen vandaag niet verder reden dan Blerick, met als gevolg een extra lange heen- en terugwandeling, die, eerlijk is eerlijk, niet als een straf voelde.

Het op zes na mooiste was dat speciaal voor de derby het wedstrijdaankondigingsbord voor het eerst sinds 9 mei 2025 weer min of meer een wedstrijdaankondiging bevatte, wat smaakt naar meer.

Het op vijf na minst mooie was dat De Man Schuin Achter Me (die elk jaar iets verder schuin achter me lijkt te zitten) vanwege de drukte nauwelijks verstaanbaar was, al dacht ik hem een keer Schenkhuizen te horen prijzen, waarvoor hij geprezen dient te worden.

Het op vijf na mooiste was de gehakte assist van M’Hand op Rais bij de tweede goal.


Het op vier na minst mooie was die waanzinnige solo van Van den Berg die alleen maar in een doelpunt leek te kunnen eindigen en daarom de adem deed stokken.

Het op vier na mooiste was dat die waanzinnige solo van Van den Berg niet in het net maar tegen de paal belandde.


Het op drie na minst mooie was de laagstaande zon, pal tegenover de VN-tribune, waardoor ik weer eens een hele wedstrijd een vlakke hand boven m’n ogen diende te houden.

Het op drie na mooiste was de geniale tackle van ik denk Schenkhuizen, net voor rust, vlak voor me, die een dreigende aanval van Roda teniet deed en De Koel in vuur en vlam zette.  


Het op twee na mooiste was de crosspass over zestig meter van Heise op de stropdas van Zuliani na 24 minuten en 56 seconden, waaruit eens te meer bleek dat Heise de goddelijkste trap met links heeft sinds Albert (en dan laat ik zijn geniale boogballetje na 40 minuten en 12 seconden dat ineens zeeën van ruimte creëerde in een mêlee van spelers nog buiten beschouwing).

Het op twee na minst mooie was dat Heise werd gewisseld.

Het op een na minst mooie was de hele eerste helft, die 46 minuten lang niet op gang kwam, waardoor geleidelijk het idee ontstond dat het een warming up voor de tweede helft was, wat niet het geval bleek omdat het ook in de tweede helft met grote regelmaat haperde.  

Het op een na mooiste was om in het verlengde te zitten van die perfecte, op en met snelheid gegeven voorzet van Vullers waar Schmidt enkel nog z’n hoofd tegenaan hoefde te zetten.


Het minst mooie was de felle zon die in combinatie met een niet thuis gevende wind de VN-tribune tot een bakoven maakte.  


Het mooiste was de minuut stilte voor Ahmed Ammi. Ongelooflijk dat zó veel mensen (ook uit Kerkrade en omstreken) zó lang (die minuut leek wel een uur te duren) zó stil kunnen zijn. Ahmed Ammi, back zonder kapsones, spelend op techniek, frivool, altijd goed voor iets onverwachts. Hij leek altijd zó veel plezier in het voetbal te hebben, iets dat vreemd genoeg best bijzonder is.