VVV – Jong PSV

En?
Genoten! Mooiste wedstrijd van het seizoen. By far.
Geen grapjes!
Nee, bloedserieus. Ik méén het. Echt.
Maar VVV werd bij tijd en wijle toch helemaal zoek gespeeld?
Klopt. Zeker in de eerste helft kon PSV doen en laten wat het wilde. Binnen een minuut had ik al het idee dat VVV dit nooit zou gaan winnen. Ik had vooral te doen met Vullers. Voor m’n ogen liep Santos ‘m aan alle kanten voorbij. En zo waren er meer spelers bij PSV waar VVV maar geen grip op kreeg. 0-4 bij rust zou niet gek zijn geweest. Of laten we zeggen 1-4, want wonder boven wonder kreeg VVV ook nog wat kansen.
Hoe kom je er dan bij dit de mooiste wedstrijd van het seizoen was?
Omdat de wedstrijd na rust helemaal kantelde, ook al voordat PSV z’n vier beste spelers wisselde. Omdat alles wat ertoe deed zich pal voor mij afspeelde. Omdat sommige PSV’ers een lust voor het oog waren. Omdat het publiek hartstochtelijker dan ooit meeleefde. Omdat de scheids de wedstrijd goed aanvoelde. Omdat VVV vol voor de winst blééf gaan en het risico op een tegengoal voor lief nam. Enzovoort.
Maar uiteindelijk toch geen overwinning.
Inderdaad. Jammer, maar ik kan er mee leven, de wedstrijd was zó meeslepend. Deed me een héél klein beetje denken aan die beroemde wedstrijd tegen Haarlem in 1975: 0-3 na een half uur en toch nog bijna terugkomen tot 3-3 in een kolkende Koel.
Hoe ondergingen de mensen in jouw omgeving de wedstrijd eigenlijk?
De Man Schuin Achter Me schitterde opnieuw door afwezigheid. Gelukkig had hij een aantal waardige vervangers gestuurd. Rechts naast me zaten twee Turks sprekende mannen met VVV-sjaals, van wie er één zo ongeveer de hele wedstrijd met z’n telefoon heeft gefilmd. Schuin links achter me zaten twee mannen met een vet Brabants accent – maar desondanks VVV-aanhangers – die negentig minuten lang alleen maar d’r op en d’r uit schreeuwden, af en toe afgewisseld met foeballe. Voor één avond net te hebben, maar moet niet vaker gebeuren.
Je zult wel hebben geleden onder de weersomstandigheden? Je lijkt immers áltijd te lijden onder de weersomstandigheden, ongeacht hoe die zijn.
Ben ik werkelijk zo’n zeurpiet?
Ja!
Ai… Ik denk dat het stervenskoud moet zijn geweest.
‘Denk’?
Pas toen ik terugliep naar het station merkte ik hoe koud m’n tenen waren. 
En de trein?
Die was warm. Maar reed met een half uur vertraging.
Kan gebeuren.
Kan gebeuren.
En het wedstrijdaankondigingsbord?
Dat staat nog steeds op Zondag 04 10.
Maar VVV werd bij tijd en wijle toch helemaal zoek gespeeld?
Klopt helemaal. Zeker in de eerste helft kon PSV doen en laten wat het wilde. Binnen een minuut had ik al het idee dat VVV dit nooit gingen winnen. Ik had vooral te doen met Vullers. Voor m’n ogen liep Santos ‘m aan alle kanten voorbij. En zo waren er meer spelers bij PSV waar VVV maar geen grip op kreeg. 0-4 bij rust zou niet gek zijn geweest. Of laten we zeggen 1-4, want wonder boven wonder kreeg VVV ook nog wat kansen.
Hoe kom je er dan bij dit de mooiste wedstrijd van het seizoen was?
Omdat de wedstrijd na rust helemaal kantelde, ook al voordat PSV z’n vier beste spelers wisselde. Omdat alles wat ertoe deed zich pal voor mij afspeelde. Omdat sommige PSV’ers een lust voor het oog waren. Omdat het publiek hartstochtelijker dan ooit meeleefde. Omdat de scheids de wedstrijd goed aanvoelde. Omdat VVV vol voor de winst blééf gaan en het risico op een tegengoal voor lief nam.
Maar uiteindelijk toch geen overwinning.
Inderdaad. Jammer, maar ik kan er mee leven, de wedstrijd was zó meeslepend. Deed me een héél klein beetje denken aan die beroemde wedstrijd tegen Haarlem in 1975: 0-3 na een half uur en toch nog bijna terugkomen tot 3-3 in een kolkende Koel.
Hoe ondergingen de mensen in jouw omgeving de wedstrijd eigenlijk?
De Man Schuin Achter Me schitterde opnieuw door afwezigheid. Gelukkig had hij een aantal waardige vervangers gestuurd. Rechts naast me zaten twee Turks sprekende mannen met VVV-sjaals, van wie er één zo ongeveer de hele wedstrijd met z’n telefoon heeft gefilmd. Schuin links achter me zaten twee mannen met een vet Brabants accent – maar desondanks VVV-aanhangers – die negentig minuten lang alleen maar d’r op en d’r uit schreeuwden, af en toe afgewisseld met foeballe. Voor één avond net te hebben, maar moet niet vaker gebeuren.
Je zult wel hebben geleden onder de weersomstandigheden? Je lijkt immers áltijd te lijden onder de weersomstandigheden, ongeacht hoe die zijn.
Ben ik werkelijk zo’n zeurpiet?
Ja!
Ai… Ik denk dat het stervenskoud moet zijn geweest.
‘Denk’?
Pas toen ik terugliep naar het station merkte ik hoe koud m’n tenen waren. Zo zie je wat een meeslepende wedstrijd met een mens kan doen.
En de trein?
Die was warm. Maar reed met een half uur vertraging.
Kan gebeuren.
Kan gebeuren.
En het wedstrijdaankondigingsbord?
Dat staat nog steeds op Zondag 04 10.