Don Leo

Gisteren toch iets ernstigs over het hoofd gezien qua Don Leo. Als tussentijds ingeroepen bondscoach vertoefde Beenhakker in 1985 namelijk op liefst twee dagen in De Koel. Op dinsdag 19 februari, zestien dagen na zijn aanstelling, leidde hij een training op het hard bevroren hoofdveld, zoals blijkt uit onderstaande foto (overgenomen uit Ave VVV. 50 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg). Daarop wijst Don Leo van links naar rechts Ernie Brandts, Peter Boeve, Willy van de Kerkhof, Erwin Koeman en Hans van Breukelen de weg.

Een dag later trad Oranje op datzelfde hard bevroren veld aan tegen VVV, op dat moment een hoogvlieger in de eerste divisie. Ruim tienduizend toeschouwers zagen een matig Nederlands elftal, met onder meer Marco van Basten, Ruud Gullit en René van der Gijp in de gelederen, met 3-0 winnen. Een van die toeschouwers was ik. Veertig jaar later is het enige dat ik me ervan herinner dat het stervenskoud was. Maar gelukkig heb ik het getypte verslag nog. Voor wie het interesseert:

‘Ik ben wel héél erg kritisch op John Roox’, dacht ik toen ik het verslag nog eens teruglas. Maar uit het eveneens bewaarde verslag van de wedstrijd in het Dagblad voor Noord-Limburg blijkt dat trainer Sef Vergoossen nog veel harder uithaalde: ‘We hadden vanavond geen keeper onder de lat staan, maar een ballenvanger.’ Lees zelf maar:

En Don Leo? Die beklaagde zich over de samenwerking tussen Gullit en Van der Gijp: ‘Ze liepen soms met z’n tweeën rechtsbuiten te spelen.’ Als je goed luistert, kan je de diepe theatrale zucht die Don Leo daarop ongetwijfeld slaakte, veertig jaar na dato heel in de verte nog horen.

VVV – PSV (1)

Ja, ik was er bij. Natuurlijk was ik er bij. Maar herinneringen? Nee. Geen. Nul. Terwijl ik toch getuige was van een historische gebeurtenis. Een historische gebeurtenis die in de loop der jaren nota bene almaar historischer is geworden.

Van VVV – Haarlem op zondag 21 december 1975 herinner ik me de mist en de drie goals van Piet van den Berg tussen de 25e en de 30e minuut.
Van Wageningen – VVV op zondag 13 juni 1976 herinner ik me de heenreis en mijn zwaar bevochten plekje onderaan het hek.
Van VVV – Barcelona op zaterdag 7 augustus 1976 herinner ik me de bloedende hoofdwond van Asensi en de handtekening van Johan Cruijff voor een jongetje op krukken.
Van VVV – Roda JC op zondag 22 augustus 1976 herinner ik me de doffe dreun van de nederlaag en de afgezakte kousen van Dick Advocaat.
Van VVV – FC Utrecht op zondag 7 november 1976 herinner ik me Dikke Bertus en de kansloze nederlaag.
Van VVV – Ajax op zondag 13 maart 1977 herinner ik me de twee goals van Mikan en de duels tussen Jacques Hermans en Ruud Geels.

Stuk voor stuk historische wedstrijden. Maar van de historischte wedstrijd der historische wedstrijden herinner ik me dus niets: VVV – PSV op zondag 12 september 1976. VVV, het net naar de ere-divisie gepromoveerde clubje. PSV, de ongenaakbare landskampioen van de twee voorgaande seizoenen, met in de gelederen onder meer Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Huub Stevens en Willy en René van de Kerkhof. VVV won. Met 2-0. Doelpunten: Mikan en Stefan Kurcinac. En ik herinner me er niets van. Maar ik was er bij:

Ook het programmaboekje heb ik nog:

Waarin op bladzijde 3 zelfs het meesterlijke ‘een fikse bussel stro’ z’n opwachting maakt:

Goed, 2-0 dus. Historisch omdat het op dat moment negentien jaar geleden was dat VVV nog eens van PSV had weten te winnen. In de loop der jaren almaar historischer geworden omdat VVV na 12 september 1976 nooit meer van PSV wist te winnen. Tweeënveertigeneenhalf jaar! Zeg maar vijftienduizendvijfhonderd dagen.

Zou het? Morgen? Misschien? Eindelijk? Opnieuw een fikse bussel stro? Werkelijk helemaal niets dat er op wijst. Misschien juist daarom?