VVV – FC Dordrecht

I
Twee mannen lopen d’n Berg op. Ze hebben het over Pöpperl, Paul.
‘Weet je wel, die hier vorig jaar even speelde.’
‘Oh ja die.’
‘Die speelt nu bij Basel.’
Echt? Opzoeken. Nee dus. Terug bij Schalke. Zestien wedstrijden in het tweede (drie goals) en onlangs drie keer in het eerste. 

II
Nu ik toch aan het opzoeken ben: Gyamfi, Emmanuel. Swingende linkerflankbespeler vorig jaar. Nu Aberdeen. Vijf wedstrijden, één goal.

III
‘Essanoussi, dat is écht lang geleden’, hoor ik een stukje verderop een jongen van een jaar of vijftien zeggen tegen een andere jongen van een jaar of vijftien. Wassim Essanoussi speelde op 14 maart 2022 zijn laatste wedstrijd voor VVV.

IV
Weet je wat écht lang geleden is? VVV – Haarlem. 21 december 1975. Precies vijftig jaar geleden. Ik herinner het me als de dag van gisteren: de mist, de volle bak (15.500), de hattrick van Piet van den Berg tussen de 25e en 30e minuut, het daarna oppermachtige VVV dat opgezweept door de volle bak bleef beuken maar niet verder kwam dan goals van Marinus van Dinter en een goddelijke Mikan. Misschien wel de mooiste wedstrijd die ik ooit zag in De Koel.

V
En wie hebben we daar dan? De enige echte Man Schuin Achter Me. Zeldzame verschijning dit seizoen. ‘Kuijt? Is die trainer van Dordrecht?’

VI
Dertiende minuut: Zandbergen mist. Zoals Zandbergen altijd mist. De Man Schuin Achter Me: ‘Die Zandbergen kan er echt hélemaal niks van.’

VII
De ene berg is de andere niet. Piet van den Berg had vijftig jaar geleden vijf minuten nodig voor z’n hattrick, Dean Zandbergen nu twaalf. Het zij ‘m vergeven. De Man Schuin Achter Me houdt wijselijk z’n mond.

VIII
Moeilijk om clichés te omzeilen als het over die hattrick van Zandbergen gaat. From zero to hero. Zu Tode betrübt, himmelhoch jauchzend. Van niets naar iets. Van de goot tot de zon. From rags to riches.

IX
Sinds 19 december 2025 staat de naam van Dean Zandbergen voor eeuwig gegrift in de voetbalannalen. Op z’n minst in die van VVV dan toch.

X
Voorspelling: op 20 december 2075 maakt Rocky Mountains tussen de 8e en de 17e minuut een loepzuivere hattrick voor VVV in de thuiswedstrijd tegen Telstar.

XI
Ongelooflijk goed die eerste helft van VVV. Misschien wel de beste eerste helft die ik ooit zag in De Koel (m’n geheugen hapert soms).

XII
Achter me ook weer eens de man met een fenomenale kennis van Duitse voetbalstatistieken. Hij herinnert z’n buurman in de loop van de aanzienlijk mindere tweede helft aan Bochum tegen Leipzig van vorig seizoen. ‘Leipzig stond bij rust ook met 3-0 voor. Wedstrijd gespeeld, dacht je. Maar uiteindelijk werd het toch nog 3-3.’

XIII
Voordelen van het 3-3-scenario: het zou de wedstrijd nog onvergetelijker maken en het zou meer passen bij het image van VVV.

XIV
Nadeel van het 3-3-scenario: het zou afbreuk doen aan de glans van de Zandbergen-hattrick.

XV
Het 3-3-scenario werd geen werkelijkheid. Beter zo.

XV
Wikipedia: ‘Piet van den Berg werkte in het begin van zijn voetballoopbaan als vertegenwoordiger van onderhoudsmiddelen voor auto’s. In 1976 begon hij een eigen zaak in kunstartikelen en luxe geschenken.’

VVV – Eindhoven

 

Voetbal is vooral ook nostalgie, het mateloze terugverlangen naar en verheerlijken van het glorieuze verleden en het telkens weer oproepen van herinneringen daaraan. Toen alles veel beter en mooier was.

‘Weet je nog, die en die wedstrijd?’
‘Ik was erbij toen…’
‘Die en die speler, die was pas echt goed, veel beter dan dat zooitje van nu’

In 1972 of 1973 moet ik mijn eerste wedstrijd van VVV hebben gezien. De eerste wedstrijd waaraan ik herinneringen heb, dateert pas van zondag 2 maart 1975. Vijftig jaar geleden. VVV – Eindhoven. VVV middenmoter in de eerste divisie, Eindhoven koploper en latere promovendus. Een zonnig zondagmiddag als ik het wel heb. Achtduizend toeschouwers lees ik ergens. VVV maakte gehakt van Eindhoven. 5-0. Drie keer Jan Verbong, één keer Albert, één keer Marinus van Dinter. Een absolute sensatie, de naam van VVV ging de wereld over – en ik was erbij! Op m’n vaste plek, onderaan het hek, boven het reclamebord van Nederlandse Draadindustrie Blerick (wat is dat eigenlijk draadindustrie?). Achter me, op de eerste tribunetrede, mijn vader, met karakteristieke baard. Rechts naast mijn vader, met karakteristieke stropdas, Frits Timmermans, ambtenaar van de gemeente Horst en spraakwaterval. Op de foto ook De Koes, in karakteristieke houding, die kijkt en ziet dat het goedkomt met de 3-0 van Albert. De Koes, Huub Vercoulen, mijn grote held in die dagen.

Wat zal me bijblijven van VVV – Eindhoven van 22 maart 2025? Het belachelijk late aanvangstijdstip, waardoor ik voor het eerst in lange tijd gedwongen was me per auto stadionwaarts te begeven? Het debuut van Dries Saddiki? Het scoreverloop? Het vuurwerk dat tijdens de wedstrijd werd afgestoken?

Het milde weer met aan het einde aus heiterem Himmel die plensbui? De goals? Het ontbreken van John Lammers? Het spandoek om de vijftienjarige – mij geheel onbekende – vriendschap met West Bromwich Albion te vieren?

De bekers die op het veld werden gegooid? Het irritante, schreeuwerige, licht agressieve en bezopen plukje supporters achter me? De supporter die het veld op kwam rennen?

Ik vrees dat dit me allemaal niet zal bijblijven van deze VVV - Eindhoven, misschien met uitzondering van dat spandoek. Die man die het veld op kwam rennen, heb ik op z’n afvoeren na zelfs geheel gemist, mogelijk omdat ik was afgeleid door dat plukje supporters achter me. Maar het kan ook zijn dat ik in gesprek was met J, met wie ik voor het eerst een wedstrijd bezocht en wiens nuchtere beschouwingen over spel en spelers meer indruk op me maakten dan spel en spelers. Misschien zijn die nuchtere beschouwingen van J wel wat me zal bijblijven van deze VVV – Eindhoven.

Feyenoord – VVV (1)

Zondag Feyenoord – VVV. Ik ga met de trein. Net als in 1976.

Ik was 11. Voor het eerst in vijftien jaar speelde VVV weer eens in de ere-divisie. Om de veertien dagen puilde De Koel uit. VVV was hot. Zó hot dat op zondag 5 december een speciale supporterstrein naar Rotterdam zou rijden voor Feyenoord-VVV. Natuurlijk moest en zou ik mee. Voor de eerste keer naar De Kuip en dan nog wel voor Feyenoord-VVV! Dat kwam evenwel absoluut niet im Frage: als bij ons thuis één dag heilig was, dan wel 5 december. Mijn ouders waren onvermurwbaar, ik ontroostbaar. Maar ziedaar, voor één keer zat het mee: de wedstrijd werd afgelast en twee weken later opnieuw geprogrammeerd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen! Wonder boven wonder bleken nog kaartjes beschikbaar en zo spoorde ik op 19 december met mijn vader, een oom en een neefje in een volle trein – drieduizend supporters volgens Dan wordt een goal geboren …,  maar dat lijkt me aan de wel erg hoge kant – naar Rotterdam. Een bijzondere ervaring. Zó bijzonder, dat ik er dezelfde dag nog een verslag van maakte:

De heenreis

Vanmorgen om half tien gingen we [neef] P.V. in Blerick ophalen. Hij ging samen met J., J. en Wim Moorman naar de voetbalwedstrijd Feijenoord-VVV. We gingen daarheen met de trein. Om kwart over tien waren we weer in Horst. Daar wachtten we een half uur. Daarna reden we naar het station Horst-Sevenum. Nadat we daar eventjes hadden gewacht kwam daar om elf uur de trein aan. Nadat we nog een joekskapel gehoord en gezien hadden stapten we in de overvolle trein. We kwamen o.a. langs de volgende steden: Helmond, Eindhoven, Tilburg, Breda en Dordrecht. In Eindhoven had de trein vijf minuten stilgestaan. We kwamen om kwart voor één aan in Rotterdam. Daar stapten we vlak voor de “Kuip” uit de trein. Nadat we nog even naar een goed plaatsje hadden gezocht zaten we om kwart over één op de overdekte zittribune.

De wedstrijd

Nadat we nog drie kwartier in het koude stadion hadden gezeten begon de wedstrijd om twee uur. Na 45 seconden scoorde Dick Schneider 1-0. Dit was een fikse tegenvaller voor de VVV-spelers en supporters. Na dit doelpunt riepen de Feyenoord supporters al “tien, tien …”. Iedereen dacht dat Feyenoord nu gemakkelijk de overwinning zou behalen. Het tegendeel was echter waar. De Feyenoord-aanvallers konden niet door de VVV-verdediging komen. Tot de rust bleef de stand 1-0 voor Feyenoord. Na de rust was VVV zeer goed. In de 53-ste minuut kreeg VVV een vrije schop. Albert van der Weide nam deze vrije trap. Hij schoof de bal zeer onverwachts naar de op rechts vrijstaande Marinus van Dinter. Deze trapte de bal keihard achter de verbaasd toekijkende keeper Eddy Treytel. De stand was nu dus 1-1 geworden.

Na dit doelpunt moest Feyenoord wel naar voor. De Duitse keeper van VVV – Vieten – kreeg het nu druk. Maar wederom bleek hij een betrouwbaar sluitstuk te zijn. Feyenoord bleef in de daaropvolgende 25 minuten de bal alleen maar hoog voor de goal gooien. Dit had echter geen succes. VVV daarentegen kreeg nog een paar goede kansen. De beste kans kreeg Stevan Kurcinac twee minuten voor het einde. Nadat hij Van de Korput en Vos met een mooie beweging had omspeeld kwam hij alleen voor keeper Treytel. Stevan had een grote kans, maar … hij schopte in de grond. Hierna kreeg Feyenoord nog wat kansjes maar de stand bleef 1-1. De VVV-supporters waren natuurlijk door het dolle heen. Wie had dit verwacht?’

Veel mooier zou het daarna niet meer worden.