VVV – Eindhoven

The Good Old viert vandaag z’n 123e verjaardag. Niemand kan het ontgaan. Toepasselijke bijnaam, The Good Old. Het goedmoedige oudje, meer geliefd bij z’n kleinkinderen dan bij z’n kinderen. De buitenwacht vindt ‘m aardig (‘Je kan ‘m er goed bij hebben’), maar neemt ‘m tegelijkertijd nooit helemaal serieus. Z’n onnozelheid – hij heeft in de loop der jaren her en der wat boten gemist – roept soms meewarige blikken op. Nu ook weer: heeft ie eindelijk een investeerder weten te interesseren, blijkt het een investeerder op zwart zaad. Maar ach, zalig zijn de onwetenden en in de luwte is het voor grijsaards goed toeven.

***

‘Wat doet-ie nou? Scheids toch! Dat is helemaal geen corner. Schoonderwaldt raakt ‘m niet aan.’
‘Het leek er anders wel op.’
‘Nee, hij zat er echt niet aan.’
‘Volgens mij wel.’
‘Nee.’
‘Oké.’
‘Nou ja, het kan zijn dat je gelijk hebt, hoor. Maar ik denk het niet.’

De enige echte Man Schuin Achter Me is voor de verandering weer eens van de partij. Hij lijkt VVV minder intensief dan in het verleden te volgen, getuige het feit dat hij zich afvraagt waarom Blancquart niet speelt, terwijl elke insider weet dat Blancquart geblesseerd is. Hij lijkt tijdens de wedstrijd ook niet echt bij de les, getuige het feit dat hij bij geen enkele van de negen corners voor VVV de absolute klassieker uit z’n repertoire tevoorschijn tovert: ‘Let op X! Hij gaat scoren!’ Nooit scoorde X vervolgens uit die corner, ongeacht of X nu Van Kouwen, Promes, Röseler, Kosidis, Doumtsios of Blancquart heette. Laten we de Man Schuin Achter Me daarom dankbaar zijn dat hij bij die corner in de 61e minuut niet uitriep ‘Let op Matoug! Hij gaat scoren!’

Dat Schoonderwaldt die bal wel degelijk aanraakte en de partner van de Man Schuin Achter Me dus wel degelijk gelijk had? Ach, wie maalt daar nu nog om?

***

Opluchting inderdaad, dat die kopbal van Essers in blessuretijd naast ging. Al is daarmee de kans verkeken op een seizoen dat begon met een reeks van 23 opeenvolgende wedstrijden zonder gelijkspel en werd beëindigd met een reeks van 15 opeenvolgende gelijke spelen. Overigens: nu Roma onlangs gelijkspeelde tegen Milan is Sparta Praag B de laatst overgebleven concurrent van VVV in de strijd om de eretitel Club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel bleef in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Mocht Sparta Praag B een van de komende zes wedstrijden gelijkspelen dan is VVV verzekerd van deze eretitel. Een eretitel die past bij de status van The Good Old. Of misschien zou het nog wel meer bij de status van The Good Old passen om die eretitel net mis te lopen.

VVV – Eindhoven

 

Voetbal is vooral ook nostalgie, het mateloze terugverlangen naar en verheerlijken van het glorieuze verleden en het telkens weer oproepen van herinneringen daaraan. Toen alles veel beter en mooier was.

‘Weet je nog, die en die wedstrijd?’
‘Ik was erbij toen…’
‘Die en die speler, die was pas echt goed, veel beter dan dat zooitje van nu’

In 1972 of 1973 moet ik mijn eerste wedstrijd van VVV hebben gezien. De eerste wedstrijd waaraan ik herinneringen heb, dateert pas van zondag 2 maart 1975. Vijftig jaar geleden. VVV – Eindhoven. VVV middenmoter in de eerste divisie, Eindhoven koploper en latere promovendus. Een zonnig zondagmiddag als ik het wel heb. Achtduizend toeschouwers lees ik ergens. VVV maakte gehakt van Eindhoven. 5-0. Drie keer Jan Verbong, één keer Albert, één keer Marinus van Dinter. Een absolute sensatie, de naam van VVV ging de wereld over – en ik was erbij! Op m’n vaste plek, onderaan het hek, boven het reclamebord van Nederlandse Draadindustrie Blerick (wat is dat eigenlijk draadindustrie?). Achter me, op de eerste tribunetrede, mijn vader, met karakteristieke baard. Rechts naast mijn vader, met karakteristieke stropdas, Frits Timmermans, ambtenaar van de gemeente Horst en spraakwaterval. Op de foto ook De Koes, in karakteristieke houding, die kijkt en ziet dat het goedkomt met de 3-0 van Albert. De Koes, Huub Vercoulen, mijn grote held in die dagen.

Wat zal me bijblijven van VVV – Eindhoven van 22 maart 2025? Het belachelijk late aanvangstijdstip, waardoor ik voor het eerst in lange tijd gedwongen was me per auto stadionwaarts te begeven? Het debuut van Dries Saddiki? Het scoreverloop? Het vuurwerk dat tijdens de wedstrijd werd afgestoken?

Het milde weer met aan het einde aus heiterem Himmel die plensbui? De goals? Het ontbreken van John Lammers? Het spandoek om de vijftienjarige – mij geheel onbekende – vriendschap met West Bromwich Albion te vieren?

De bekers die op het veld werden gegooid? Het irritante, schreeuwerige, licht agressieve en bezopen plukje supporters achter me? De supporter die het veld op kwam rennen?

Ik vrees dat dit me allemaal niet zal bijblijven van deze VVV - Eindhoven, misschien met uitzondering van dat spandoek. Die man die het veld op kwam rennen, heb ik op z’n afvoeren na zelfs geheel gemist, mogelijk omdat ik was afgeleid door dat plukje supporters achter me. Maar het kan ook zijn dat ik in gesprek was met J, met wie ik voor het eerst een wedstrijd bezocht en wiens nuchtere beschouwingen over spel en spelers meer indruk op me maakten dan spel en spelers. Misschien zijn die nuchtere beschouwingen van J wel wat me zal bijblijven van deze VVV – Eindhoven.

VVV – Eindhoven

18.23 uur – dialogue intérieur
-Eigenlijk wel zin in de wedstrijd.
-Anders ben je altijd bang.
-Eerder defaitistisch.
-Dat is hetzelfde als bang.
-Bang voor wat er allemaal mis zou kunnen gaan.
-Klopt.
-Eerlijk gezegd ben ik nu toch ook weer een beetje bang.
-Bang voor iets waar je zin in hebt…
-Raar, ja.
-Bang dat ze de eerste helft naar de Duitse kant spelen.
-Zeg je altijd.
-Is ook mijn grootste angst.
-Dan is de avond al verpest voordat ie begonnen is.
-Ik ben ook bang dat Eindhoven niet in blauwwit speelt.
-Je kunt maar ergens bang voor zijn.
-Belachelijk ja.
-Zó stom.
-Maar het is wel echt zo.
-Ik ben ook bang dat het koud zal zijn.
-Je weet toch dat het áltijd koud is?
-Inderdaad.
-Maar meer angsten heb ik niet.
-Voorspelling.
-Ik denk dat ze gemakkelijk gaan winnen.
-Maar dat zeg ik natuurlijk niet.
-Ongelooflijk.
-Want als ik zeg dat ze winnen, gaan ze verliezen.
-Je bent net een klein kind.
-1-2.
-En ik hoop op speeltijd voor Mo IOriss.
-Lijkt me echt een fijne voetballer.
-En rood? Wie krijgt ditmaal rood?
-Kluskens.  

22.37 uur – treindialoog van twee Eindhoven-supporters tussen Blerick en Horst-Sevenum
-De eerste helft hebben ze één keer geschoten. Maar voor de rest hebben ze ook niks gedaan.
-Het was gewoon veel vaster zeg maar. Ik denk dat zij zeventig procent op de helft van FC Eindhoven hebben gespeeld.
-Ik denk dat dat wel meevalt.
-Ik vond het kut van dat doelpunt hoor, in de laatste vijf minuten. Dat is kut. Maar laten we eerlijk zijn, Joop: als ik tegen jou had gezegd ‘Na tien minuten in de tweede helft staat het 2-1 voor FC Eindhoven’, dan had je gezegd van ‘Ja jongen, flikker eens op’. En dat gebeurt dan ook weer en … ja …

22.53 uur – dialogue intérieur
-Gruwelijk geërgerd.
-Aan dat gesprekje in de trein tussen die twee Eindhoven-supporters.
-Of nee, eigenlijk alleen aan die ene.
-Die zo hard praatte.
-Alsof mensen niet hard mogen praten.
-Liever niet nee.
-Maar vooral omdat hij steeds ‘FC Eindhoven’ zei. En niet ‘Eindhoven’.
-Maar het is toch FC Eindhoven.
-Maar je zegt Eindhoven.
-De frustratie zit weer diep.
-Ja, het was ook zó’n kutwedstrijd.
-Zó traag, steeds maar dat gebrei achterin, tikkie breed, tikkie terug...
-En je had er vooraf nog wel zo’n zin in.
-En ze speelden in de eerste helft naar de stadskant.
-En Eindhoven speelde in blauwwit.
-En de trein reed. En was op tijd.
-En met de kou viel het wel mee.
-Maar het regende wel.
-En de wedstrijd was kut.
-Terwijl het eigenlijk een droomscenario was.
-1-0 voor, 1-2 achter en dan richting Duitse kant met 3-2 winnen in blessuretijd.
-Had nog gekund ook.
-Van wie was die kopbal op het laatst?
-Kosidis?
-Denk het wel.
-Ongelooflijk dat die nog op het veld stond.
-Mijn god, wat speelde die slecht zeg.
-Maar toch scoren.
-Odriss viel ook lang niet zo goed in als tegen Jong PSV.
-Was ook wel lastig dit keer, met die kleine ruimtes.
-Geen rood voor Kluskens.
-Wel voor Swerts.
-Maar die is van Eindhoven.
-FC Eindhoven.

VVV – Eindhoven

‘En, gaan ze de nacompetitie halen?’, vraagt De Stadsdichter als ik de foto hierboven maak.
‘Natuurlijk niet.’

De Man Schuin Achter Me is er weer eens niet. Hij geeft vaker niet thuis dit seizoen. Als ie wel thuis geeft, is De Man Schuin Achter Me meestal niet te verstaan. Ernstig.

De man enkele plaatsen verder schuin achter me is er wel. Hij heeft me twee wedstrijden geleden ontmaskerd. De man enkele plaatsen verder schuin achter me moet zijn hoofdletters nog verdienen.

Voor en naast me een stuk of acht bakvissen. Dorpse bakvissen. Ze gedragen zich zoals het bakvissen betaamt: giebelend, kakelend over mannelijke leeftijdgenoten, geen moment aandacht voor de wedstrijd, telefoontjes permanent in de aanslag.

Onderaan het hek een jongen van een jaar of 12. Met een begeleider, ik vermoed zijn opa, al zou het ook z’n vader kunnen zijn. Of god weet wie, maar laten we het z’n opa noemen. De jongen heeft de avond van z’n leven. Opa nog veel meer. Zelden een opa zo zien genieten van z’n kleinzoon als deze opa.

Eerste helft. Waardeloos. Gefascineerd door de nummer 14 van Eindhoven. Rechtsbenig, spelend hangend op links, telkens kiezend voor de voetballende oplossing, dankbaar profiterend van de ruimte die hij krijgt. Pjotr Kestens, 21, Belg, geboren in Gent.

Rust. Bezoekje van De Stadsdichter. Even lekker samen greke. Genieten is fijn, even lekker samen greke misschien wel fijner. Nee, dat wordt niks meer vandaag, weten we zeker. De Stadsdichter geeft ze in de tweede helft nog tien minuten, anders gaat ie lekker naar huis.

Tweede helft. Na drie gemiste kansen staat het binnen vijf minuten 1-1. Het stadion ontploft, de bakvissen vallen voor even stil. Alle ellende in één klap weggespoeld, ineens is het een enerverende wedstrijd. Waarna het langzaam maar zeker weer inkakt. En 1-2 wordt. Pjotr Kestens, in de tweede helft onzichtbaar, wordt gewisseld. Vijf minuten later wordt het 2-2. Het stadion ontploft, de bakvissen vallen weer voor even stil.

Afgelopen. Dankbaar applaus. Onderaan het hek een lange rij jonge fans, hopend op een selfie met hun helden. Venema, Van der Gouw, Smans, Janssen, Van Rooijen, allemaal komen ze langs. De jongen van een jaar of 12 is er ook weer, in zijn kielzog z’n minzaam glimlachende opa. Helemaal aan het einde van de rij jonge fans staan twee jongens met down. Het stadion is intussen nagenoeg verlaten. Venema en consorten zullen toch wel het geduld hebben ook die laatste twee smachtenden van dienst te zijn? Dat hebben ze. Ik ben weer verzoend met alles. Van De Stadsdichter geen spoor meer.

Vanmorgen. De krant. De trainer wordt geprezen om z’n wissels. Dubieus compliment.

Eindhoven – VVV

‘Graag één kaartje voor de lange zijde’, zegt de man voor me.
‘Mag ik eerst uw legitimatiebewijs zien?’, vraagt de lokettist.
‘Zeker. Alstublieft.’
‘Sorry, meneer, maar ik kan u geen kaartje verkopen.’
‘Hoezo dat niet?’
‘U komt uit de buurt van Venlo en we mogen geen kaartjes verkopen aan mensen uit de buurt van Venlo.’
‘Ja, maar …’
‘Sorry, meneer, zo zijn de regels.’

Shit, shit, shit. Mijn gedachten gaan onmiddellijk terug naar augustus 2008. Zelfde wedstrijd, zelfde kassa, zelfde paspoortdiscriminatie. Destijds: ‘Terwijl ik al aan het overwegen ben om de strijd aan te gaan en dan toch maar m’n fietsenkettingen, ploertendoders en boksbeugels tevoorschijn te toveren, komen ineens [toenmalig gedeputeerde] Ger Driessen en z’n zoon aangelopen. Ik vertel hen dat ze weinig kans maken op een kaartje. Ongeloof valt mij ten deel, maar zowel Ger als z’n zoon zien hun eerste poging stranden als ook zij hun paspoort moeten tonen. Ten einde raad besluit Ger het bij een ander loket nog een tweede keer te proberen. Of het nu ligt aan z’n natuurlijk gezag, z’n vertrouwenwekkende uitstraling of z’n aangeboren charme is me nog altijd onduidelijk, feit is dat Ger bij die tweede poging niet naar z’n paspoort wordt gevraagd en gewoon drie kaartjes kan kopen: één voor hemzelf, één voor z’n zoon en één voor mij. Dat we vervolgens een draak van een wedstrijd zien, mag de pret niet drukken. Ik heb er een held bij.’

Helaas zijn helden niet op afroep beschikbaar. Ger laat zich ditmaal niet zien. Zou ik iemand anders in een heldenrol kunnen dwingen? Beschroomd vraag ik een man of hij misschien ook een kaartje voor mij wil kopen.
‘Dat denk ik niet.’
‘Dus misschien wel?’
‘Nee.’

Wat niet helpt is dat ik geen contant geld op zak heb.
‘Meneer, wilt u misschien ook een kaartje voor mij kopen, dan betaal ik meteen digitaal terug.’
‘Dat zou ik graag doen, maar ik heb alleen contant geld en dit is mijn laatste tientje.’

Wat ook niet helpt is dat zich slechts heel sporadisch iemand in de buurt van het loket waagt, ondanks de toppositie van Eindhoven. Wacht, daar is toch weer iemand.
‘Hallo, zou u misschien ook een kaartje voor mij willen kopen? Als u me dan een tikkie stuurt, hebt u het geld meteen terug.’
‘Ok, geen probleem.’
Yes! Gaat het toch nog lukken.

Dan passeert een bekende van de man die een kaartje voor mij wil kopen.
‘Hé, maat, ik heb nog een kaartje over!’, zegt de bekende van de man die een kaartje voor mij wil kopen tegen de man die een kaartje voor mij wil kopen.
‘Ah, mooi!’, zegt de man die een kaartje voor mij wil kopen tegen zijn bekende.
‘Sorry, dan kan ik toch geen kaartje voor u kopen’, zegt de man die een kaartje voor mij wilde kopen tegen mij.

De aftrap nadert snel. Niemand meldt zich meer bij het loket. Waar is Ger verdomme als je ‘m nodig hebt? Het enige dat me nog rest is zelf een poging wagen.
‘Graag één kaartje voor de lange zijde.’
Of het nu ligt aan m’n natuurlijk gezag, m’n vertrouwenwekkende uitstraling of m’n aangeboren charme is me nog altijd onduidelijk, feit is dat de lokettist me niet naar een legitimatiebewijs vraagt en me gewoon een kaartje voor de lange zijde verkoopt (aan de mogelijkheid dat hij me voor Eindhovenaar aanziet, wens ik niet te denken). Dat ik vervolgens een draak van een wedstrijd zie, mag de pret niet drukken.

VVV – Eindhoven

Een voetbalwedstrijd vanaf de tribune bekijken is het mooiste.
Een voetbalwedstrijd op de televisie bekijken is daar een slap aftreksel van.
Op de televisie een voetbalwedstrijd bekijken waarbij geen publiek aanwezig mag zijn is daar weer een slap aftreksel van.
Naar het live verslag van een voetbalwedstrijd luisteren op de radio is daar weer een slap aftreksel van.
Naar het live verslag luisteren op de radio van een voetbalwedstrijd waarbij geen publiek aanwezig mag zijn is daar weer een slap aftreksel van.

Waarmee maar gezegd wil zijn dat Barry en Ralf van Omroep Venlo al bij voorbaat een kansloze wedstrijd speelden.    

brian de keersmaecker, klinkt as enne belg

dao dink ik efkes trük aan die deepzakactie ván simon janssen

van crooij mit zonnen alderwetsen scheiven drek

vreuger zagte we zonne rot roëje
ik bedoel dao niks discriminerends mej

oh dao trek ik mich van alles d’r ôet
ik huur mich zelf döbbel óp de achtergrónd
wej zien daat zelf die ik óp de achtergrónd huur
jao dao zit en vertraoging in
ma we gaon ôs bezighalde mit de wedstrijd
terwiel de echo nou weg is
ik pak zoë wal nieje plekbánd um det te make

dae kreeg d’n bal neet good óp de kiëbus

’t is d’n hiër van dijck dae d’n bal aafpakt
nae post
nae koglin waas ‘t

en klein dowduel

hebbe we nog wat leuke feitjes

valentino vermeulen
de zalst diene zoën ma zoë neume
vermeulen kin d’r auk niks án doon daat hae zoë heit

laote we ’t halde beej ôs eige vvv’ke

daan zuusse ma det zò’n geulke wóndere duit

vvv mot neet ligge te knómmele

ik weit ’t effe gaar neet miër