VVV – Almere City

I
‘Ik zie de mooie koplampen van De Koel al’, hoor ik de passerende jongeman met een flesje bier in z’n rechterhand zeggen als we net de rotonde naar de Vierpaardjes zijn gepasseerd.

De Koel als bedevaartsoord
De Koel als poel des verderfs
De Koel als hemel
De Koel als theater
De Koel als slangenkuil
De Koel als wintertuin
De Koel als luxeresort
De Koel als kerk
De Koel als toverparadijs
De Koel als arena
De Koel als hel

Ik kan het me allemaal voorstellen. Maar De Koel als auto? Auto met vier vierkante wielen, elk voorzien van een koplamp. Moeilijk, te geforceerd.

II
24 april en het seizoen is al voorbij. 24 april! Ooit eerder voorgekomen dat het seizoen al zó vroeg was afgelopen? Wat doen ze ons aan?

III
Je hebt van die jaren waarbij tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen de weemoed door het stadion giert. Of anders wel door mij. Aangename bezigheid, jezelf wentelen in weemoed. Stiekem een traantje wegpinken terwijl je terugdenkt aan wat we hier dit seizoen toch weer allemaal hebben meegemaakt, terwijl je treurt om het vertrek van spelers die je in je hart had gesloten.

Ditmaal blijft de weemoed uit. Herinneringen aan de winst tegen Roda zijn al te ver weggezakt, de hattricks van Zandbergen liggen nog te vers in het geheugen. En vertrekkende spelers genoeg, maar ze hebben niet kunnen beklijven, ze hebben de status van passant nooit weten te overstijgen. De vertrekkende trainer evenmin. Ja, van Timber, Saddiki en Schoonderwaldt had ik nog wel meer willen zien – niet voor niks de enigen van de vertrekkers die worden toegezongen – maar ook hun vertrek voelt niet als een héél pijnlijk gemis. Wat verder meespeelt, is de wetenschap dat drie wel in-het-hart-geslotenen lijken te blijven: Blancquart, Zandbergen (De Kane van De Koel) en Heise. Toch wel het meest verliefd op Heise met z’n goddelijke linker, ook gisteren weer.

IV

23e minuut: met een sliding voorkomt Luuk Verheij een zeker lijkend doelpunt. Geweldig. Nog geweldiger: Luuk Verheij gaat vervolgens niet uitzinnig juichen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.  

V

Weemoed naar Wageningen 1976 ligt bij mij heel dicht aan het oppervlak. Altijd. Maar de parade van wankele oudjes tijdens de rust was vooral confronterend. Ook de Helden van de Berg blijken breekbaar. Doet afbreuk aan de mythe, mijn mythe. Niet meer doen. Laten we de grens op helden van weleer die nog een keer mogen komen opdraven vanaf nu stellen op 25 jaar na hun heldendaden.

VI
Over heldendaden gesproken: VVV is de club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel bleef in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Toch nog iets om trots op te zijn.

VVV – De Graafschap

Wanneer ‘s middags om vier uur
onze schoolbel was gegaan
en we gingen voetbal spelen,
dan kwam Freek er altijd aan.

Frekie woonde in de buurt
maar zat niet op onze school.
Het was een imbeciele jongen,
een mongool.

Meestal riep er iemand wel:
‘Kom maar, Frekie, doe maar mee.’
Welke kant ie uit moest schoppen,
daarvan had hij geen idee.

Maar we legden soms de bal
op twee meter van het doel,
en we riepen: ‘Schieten, Frekie!’
En hij trok een ernstig smoel.

Als het raak was, dook de keeper
mooi naar de verkeerde kant,
en ‘t was goal, en dan was Frekie
kampioen van Nederland.

Mensen vinden Frekie zielig,
maar dat is-ie niet voor mij,
want ik kende nooit een jongen
die zo blij kon zijn als hij.



Uit 1974. Willem Wilmink schreef het, Harry Bannink zette het op muziek, Joost Prinsen zong het. En ik werd er door verpletterd en ben er sindsdien altijd verpletterd door gebleven.

Op ons trapveldje voetbalde in die tijd ook een Frekie. Een betere voetballer dan de Frekie van Wilmink: zelfs als onze Frekie vanaf twintig meter aanlegde, had de keeper geen schijn van kans.

Onze Frekie is niet meer. En de Frekie van Wilmink? Die meen ik af en toe te ontwaren in De Koel. In de hoedanigheid van VVV-supporter. Oudere man, zittend op de voorste rij, altijd gehuld in een VVV-shirt, andere VVV-parafernalia meetorsend in een plastic tasje, wat moeilijk ter been, indrukwekkend aantal ringen om z’n vingers, geen syndroom van Down, vermoedelijk wel een lichte verstandelijke handicap. Hij is er veel vaker niet dan wel. Maar als hij er is, is het onmogelijk om níet aan Frekie te denken. Want ik kende nooit een man die zo blij kan zijn als hij.

Op de plaats waar hij zit, komen ze allemaal voorbij: spelers, trainer, scheidsrechter, grensrechters. Steeds hetzelfde tafereeltje: hij roept iets, ze kijken naar hem, hij wenkt hen te komen. Stuk voor stuk komen ze. Hij slaat z’n arm om hun schouder, lacht, z’n begeleider – aantal jaren jonger dan hij – maakt een foto, Frekie deelt nog een schouderklopje uit, steekt z’n duim op en glundert. Ik kende nooit een man die zo kan glunderen als hij.

Als VVV, of nee, als Dean-Dean-Zandbergen het onmogelijke mogelijk maakt door diep in blessuretijd van 1-3 nog op 3-3 te komen, ontploft het zeiknatte stadion. Frekie juicht. En glundert.

Trainer Peter Uneken is niet zo van het in het openbaar tonen van zijn emoties. Ditmaal bedankt hij applaudisserend het publiek, zonder oogcontact te maken. Bij het verlaten van het veld laat hij de rijen jongetjes die staan te wachten om met hem of de spelers op de foto te gaan links liggen – bewust of onbewust, doet er niet toe. Stoïcijns loopt hij richting uitgang. Totdat hij ineens omkijkt. Iemand heeft toch op de een of andere manier zijn aandacht weten te trekken. Frekie. Uneken draait zich om, loopt breeduit lachend naar hem toe, geeft hem een hand, krijgt een schouderklopje, gaat met hem op de foto, krijgt een (beringd) duimpje en vervolgt zijn weg naar de uitgang. En Frekie? Frekie glundert. Ik kende nooit een man die zo blij kan zijn als hij.

VVV – Cambuur Leeuwarden

I
Treinvertraging. Daarom in gezwindere pas dan normaal d’n Berg op.
Bij de rotonde naar de Vierpaardjes en Groenveldsingel staat tussen Lidl en Albert Heijn een vrachtwagen geparkeerd met het opschrijft ZANDBERGEN.
Foto maken? Nee. Doorlopen. Stoppen leidt tot nog meer vertraging.
Of nee. Wacht. Toch maar teruglopen om die foto te maken, je weet nooit waar dat goed voor kan zijn. En die halve minuut extra vertraging maakt ook niet uit.

II
Visioenen van Dean die na gedane zaken onderweg naar De Koel in z’n truck met de vlam in de pijp door de Leutherweg en de Merelweg scheurt, terwijl hij onaangedaan de Jezuïetenstraat, de Papegaaistraat, de Manresastraat, de Kapelaan Nausstraat, de Loyolastraat en de Salesianenstraat links en rechts laat liggen.

III
Wat een ernstige belemmering vormt voor de carrièreperspectieven van Dean? Hij is niet zingbaar. Noem al die spitsen van de laatste jaren maar op: Giorgos Giakoumakis, Michalis Kosidis, Konstantinos Doumtsios, Sven Braken, Ralf Seuntjens, Peniel Mlapa, Bjorn van Zijl, Pepijn Doesburg. Stuk voor stuk zijn ze zingbaar. Probeer het maar. Maar Dean Zandbergen? Nope, niet zingbaar. Nu blijft het bij scanderen: Dean, Dean, Zandbergen. Armzalig, niet aanstekelijk, blijft niet hangen. Niemand hoor je na afloop Dean, Dean, Zandbergen scanderend d’n Berg afdalen. Scanderen is geen zingen. Scanderen is second best. Suggestie: zo lang er geen betere optie voorhanden is Dean, Dean, Zandbergen vervangen door een telkens herhaald, langgerekt Dean, Dean, Dean.

IV
Torinstinkt betekent in de eerste plaats op de juiste plek staan, een neusje voor de goal hebben. Letterlijker betekent Torinstinkt weten waar de goal staat. Dean na afloop over zijn magistrale derde: ‘De goal verschuift niet.’ Een klassieker is geboren.

V
Mikanista, 9 februari 2025, VVV-MVV, over de debuterende Dean: ‘Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is).’

VI

Na afloop wordt Dean uitgebreid geknuffeld door Henk de Jong. Even later zegt Henk de Jong daarover: ‘Je moet altijd netjes zijn in het voetbal.’ Je zou kunnen zeggen dat Henk de Jong z’n eigen pr goed verzorgt. Je zou je kunnen afvragen of Henk de Jong dit ook gedaan en gezegd zou hebben als Cambuur de punten nog nodig had gehad. Maar je zou ook kunnen zeggen dat het voetbal wel zou varen bij meer Henk de Jong-en.

VII
Heerlijke avond.