‘Ik zie de mooie koplampen van De Koel al’, hoor ik de passerende jongeman met een flesje bier in z’n rechterhand zeggen als we net de rotonde naar de Vierpaardjes zijn gepasseerd.
De Koel als bedevaartsoord
De Koel als poel des verderfs
De Koel als hemel
De Koel als theater
De Koel als slangenkuil
De Koel als wintertuin
De Koel als luxeresort
De Koel als kerk
De Koel als toverparadijs
De Koel als arena
De Koel als hel
Ik kan het me allemaal voorstellen. Maar De Koel als auto? Auto met vier vierkante wielen, elk voorzien van een koplamp. Moeilijk, te geforceerd.
24 april en het seizoen is al voorbij. 24 april! Ooit eerder voorgekomen dat het seizoen al zó vroeg was afgelopen? Wat doen ze ons aan?
Je hebt van die jaren waarbij tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen de weemoed door het stadion giert. Of anders wel door mij. Aangename bezigheid, jezelf wentelen in weemoed. Stiekem een traantje wegpinken terwijl je terugdenkt aan wat we hier dit seizoen toch weer allemaal hebben meegemaakt, terwijl je treurt om het vertrek van spelers die je in je hart had gesloten.
Ditmaal blijft de weemoed uit. Herinneringen aan de winst tegen Roda zijn al te ver weggezakt, de hattricks van Zandbergen liggen nog te vers in het geheugen. En vertrekkende spelers genoeg, maar ze hebben niet kunnen beklijven, ze hebben de status van passant nooit weten te overstijgen. De vertrekkende trainer evenmin. Ja, van Timber, Saddiki en Schoonderwaldt had ik nog wel meer willen zien – niet voor niks de enigen van de vertrekkers die worden toegezongen – maar ook hun vertrek voelt niet als een héél pijnlijk gemis. Wat verder meespeelt, is de wetenschap dat drie wel in-het-hart-geslotenen lijken te blijven: Blancquart, Zandbergen (De Kane van De Koel) en Heise. Toch wel het meest verliefd op Heise met z’n goddelijke linker, ook gisteren weer.
23e minuut: met een sliding voorkomt Luuk Verheij een zeker lijkend doelpunt. Geweldig. Nog geweldiger: Luuk Verheij gaat vervolgens niet uitzinnig juichen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
V
Weemoed naar Wageningen 1976 ligt bij mij heel dicht aan het oppervlak. Altijd.
Maar de parade van wankele oudjes tijdens de rust was vooral confronterend. Ook
de Helden van de Berg blijken breekbaar. Doet afbreuk aan de mythe, mijn mythe.
Niet meer doen. Laten we de grens op helden van weleer die nog een keer mogen komen
opdraven vanaf nu stellen op 25 jaar na hun heldendaden.
VI
Over heldendaden gesproken: VVV is de club die in het seizoen 2025-2026 het langst zonder gelijkspel bleef in de competities op het eerste en tweede niveau van de top 10 van de UEFA Coëfficiënten Ranglijst (Engeland, Italië, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Portugal, België, Turkije, Tsjechië). Toch nog iets om trots op te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten