Als Oostrom heeft gefloten voor rust reppen twee mannen iets verderop zich naar beneden. Bij het hekje dat de tribune scheidt van het veld foeteren ze de scheids uit, onderwijl heftig gesticulerend. VN5 laat van zich horen! Wat uitzonderlijk is: VN5 roert zich normaliter niet.
En ik? Geleden? Nauwelijks. Genoten? Volop. In stilte uiteraard, op een enkele niet binnensmonds te houden vloek na. De hang naar sensatie overwint op een gegeven moment – al helemaal op zo’n bekeravond – de hang naar winst, naar mooi voetbal, naar splijtende passes, naar adembenemende solo’s. Dat provoceren van Bannis, dat traineren van Brüll, dat vechten in het doelgebied, dat hitsige op de tribunes, dat volstrekt de weg kwijt zijn van Oostrom: vanaf een bepaald moment (lastig te bepalen welk) slaat kwelling om in genot. Hoop, verlang je (ik) alleen maar naar nóg meer, nóg heftiger, nóg irritanter, opdat de vlam helemaal in de pan slaat. Je reinste sensatiezucht. Iedereen valt er wel eens ten prooi aan.
Uitblinkers? De bomen achter de tribune tegenover me. Stille getuigen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten