Een hevig verlangen naar een afdaling uit de hemel van Hay van Dreumel, legendarisch stadionspeaker, als in de eerste helft ineens twee jongens, kinderen nog, het veld op rennen, iets tegen VVV-keeper Youri Schoonderwaldt zeggen en weer terug sprinten naar hun plaats terzijde van de voormalige hoofdtribune, waarvan ze vervolgens worden verwijderd door suppoosten, waarna ze even later doodgemoedereerd weer op hun plaats terugkeren (dit laatste volgens mannen schuin achter me). Hay van Dreumel zou deze twee klapkauwgompies op meesterlijke wijze te kakken hebben gezet. De huidige stadionspeaker doet er het zwijgen toe.
Even na de 0-3 stapt trainer Peter Uneken uit de dug-out, loopt langs de zijlijn richting spelerstunnel en verdwijnt daarin. Belangrijk telefoontje plegen? Het gepruts kotsmoe? Amoureus afspraakje? Kauwgompie halen? Zelfontslag, nog tijdens de wedstrijd? Handdoek zoeken om in de ring te gooien? Plasje plegen? Na een minuut of twee duikt Uneken weer op uit de spelerstunnel en loopt onaangedaan terug naar de dug-out. Klusje geklaard.
Maar nu wil ik het dan toch echt over het tenue van Jong AZ hebben. Meer in het bijzonder het shirt en nog meer in het bijzonder de reclameloze achterkant van het shirt. Egaal blauw. Pale blue is mogelijk de exacte benaming. Klassiek. Geen tierlantijntjes. Blau blüht der Enzian, maar dan iets minder fel. Lust voor het oog (wat het oog toekomt omdat het de avond tevoren de gruwelijke marteling van het blauwe Como-shirt heeft moeten ondergaan). Zonde dat de broek net een tintje meer richting gentiaanblauw neigt en een detonerende witte verticale streep heeft. Wat dan weer wordt goedgemaakt door de fantastische rugnummers. Kraakhelder, degelijk, nummers van stavast, overtuigd van zichzelf zonder arrogant te worden, alle stormen doorstaan en altijd fier overeind gebleven. Favoriete nummers: 7 (helaas geen goede foto) en 6.
Blancquart is zichzelf niet dit seizoen. Of is dit seizoen juist wel zichzelf maar vorig seizoen niet.
Sylian I miss you. Sylian Mokono was van het niet lullen maar poetsen. Onorthodox, de pantoffel eronder en gaan met die banaan. Niet te slijpen ruwe diamant, ruim een jaar van kunnen genieten. En nu dan in het blauw (geen pale blue) en wit van FC Prishtina, de nummer 2 van de Kosovaarse Superliga, met drie punten achterstand op koploper FC Ballkani en een punt voorsprong op nummer 3 Dukagjini. Prachtige brutalistische gebouwen daar in Pristina. Echt iets voor Sylian.
Kromah probeerde een Oestreichje, maar het origineel blijft overtuigender.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten