VVV – Jong Ajax

97 minuten lang gebeurt er niets
dan gebeurt er ver na afloop iets dat nooit gebeurt
en ben ik al onderweg naar het station

‘Jong Ajax had de beste kansen, maar dankzij Pepijn Doesburg kon VVV-coach Rick Kruys gisteravond afscheid nemen met een zege in De Koel: 2-0. Na afloop pakte hij de microfoon en zijn geblesseerde teamgenoot Dylan Timber beet.’

Zo begint vandaag het verslag in De Limburger. Pepijn Doesburg pakte de microfoon en Dylan Timber beet. Beet Timber in de microfoon? Beet Timber Doesburg? Beet Timber in het gras? In de doelpaal? In een worst? Op z’n tong?

Het kan zijn dat ik me vergis, maar Timber lijkt me niet zo’n bijtertje. Is het misschien mogelijk dat de verslaggever zich heeft vergist? Dat het andersom was? Dat niet Doesburg de microfoon pakte en Timber beet, maar dat Timber de microfoon pakte en Doesburg beet? Moet haast wel. In de loop van vijftig jaar Koelbezoek heb ik honderden, zo niet duizenden spelers aan me voorbij zien trekken. Ook Luis Suarez. Toch is Pepijn Doesburg van al die honderden dan wel duizenden met afstand de meest bijtgrage. Anders dan Suarez zet Doesburg z’n tanden liefst niet in tegenstanders maar in z’n eigen shirt. Karakteristieke pose, het hele jaar al: Doesburg mist een kans, trekt van afgrijzen z’n shirt over z’n hoofd en bijt er vervolgens in. Zie je Kosidis nooit doen. Niemand eigenlijk. Fijn dat Doesburg voor nog eens twee jaar is vastgelegd.   

En verder? Wedstrijd van niks. De Man Schuin Achter Me zijn vandaag twee Duitsers. Om me heen te grote hoeveelheden te jonge kinderen die te veel chips uit te grote zakken zitten te graaien. En de engelen mogen voor het eerst in tijden weer eens komen opdraven. Gewoon maar bij neerleggen dat ze zo nu en dan vanuit de hemel in De Koel neerdalen – eigenaardigheden van dit kaliber maken VVV tot wat het is.

En verder? Verder vooral spanning. En angst. Vanwege de gebeurtenissen in Velsen-Zuid en Kerkrade. Groningen en Roda. Om de paar minuten die greep naar de telefoon. Uiteindelijk komt diep in blessuretijd de verlossing van Thom van Bergen. Standbeeld voor die jongen. Spanning en angst maken plaats voor opluchting. Mijn droomscenario kan nog steeds realiteit worden: Roda verliest vrijdag in Groningen en wordt vervolgens in de eerste ronde van de playoffs uitgeschakeld door MVV. Moet VVV vrijdag wel verliezen. Hopelijk kan Pepijn in Maastricht vaak in z’n shirt bijten.

VVV – FC Den Bosch

Donderdag was ik bij de presentatie van het door Jan Dirk van der Burg geschreven Haatboek.

Met dit boek biedt de voormalige Fotograaf des Vaderlands een aangenaam tegenwicht aan het alomtegenwoordige dankbaarheidsdenken. Het Haatboek is, volgens de wikkel, ‘een pleidooi voor het kanaliseren van de kracht van woede naar een positieve ontwikkeling’. Het bevat ‘wetenschappelijk onderbouwde tips en persoonlijke bevindingen om meer voldoening en betekenis uit je leven te halen’. Onderdeel van het Haatboek (koop het hier)is een dagboek, bedoeld om je woede te kanaliseren en je ergernissen te ontluchten.

Mijn top 5 van dagboekaantekeningen in mijn Haatboek naar aanleiding van VVV – FC Den Bosch:

5.

4.

3.

2.

1.

VVV – FC Groningen

1.
‘Kom! Kom! Rustig!’, tettert een vrouw, die haar hondje uitlaat, in mijn oor, terwijl ik onderweg ben van station naar stadion. Het duurt even voordat ik besef dat ze het niet tegen mij maar tegen haar hondje heeft.

‘Heej, ut is roëd, Ger!’, roept een vrouw tegen wat vermoedelijk haar man is, als die door rood fietst, waardoor ik een uitwijkende manoeuvre moet maken terwijl ik onderweg ben van station naar stadion.

Enerverender zou het deze middag niet meer worden.

Saai saai saai.
Saai maar spannend.
Nee, spannend maar saai.

2.
De Man Schuin Achter Me, de originele welteverstaan, is vandaag ineens De Man Achter Me. Hij heeft veel te lang ontbroken op het appèl. Hij bekroont zijn joyeuse rentrée met tal van klassiekers uit z’n repertoire. ‘De scheids is op zich wel oké.’ ‘Het wordt een moeilijke wedstrijd.’ En dan, als VVV in de 27e minuut een corner krijgt, de goddelijkste van allemaal: ‘Let op Ketting! Hij gaat scoren!’ Natuurlijk scoort Ketting niet: nog nooit heeft een speler van wie De Man Schuin Achter Me vol overtuiging had voorspeld dat hij uit een corner ging scoren, daadwerkelijk uit die corner gescoord.

3.

Alles heeft een eerste keer. Ook zitten op een bedje van Saharazand op een Koelstoel.

4.
‘Het stikt hier van de beesten.’ Dixit De Man Schuin Achter Me. Het duurt even voordat ik besef dat hij het niet over de tribuneklanten in z’n nabije omgeving heeft, maar over een soort van vliegende mieren.

5.
Op de onderste rij zit een oudere man in een rood VVV-shirt, met op z’n hoofd een geelzwart petje en in z’n hand een geelzwart vlaggetje. Hij maakt een enigszins kindse indruk. Hij wil met elke speler die langs de zijlijn loopt op de foto. Geen enkele speler weigert. Telkens is de man intens blij. Diep ontroerend.

6.
De saaiheid van de wedstrijd verleidt De Man Schuin Achter Me geregeld tot niet voetbalgerelateerde beschouwingen. Bijvoorbeeld over de prijzen van de appartementen naast het Venlose stadskantoor. Of over de prijs van een biefstuk in Amsterdam: ‘27 euro.’ Wat in zijn ogen in vergelijking met Venlo best meevalt. ‘Maar in Amsterdam is het zonder frietjes en hier met’, countert z’n partner.   

7.
Kosidis heeft het gedaan bij een paar irritant luidruchtige mannen schuin achter me. Terwijl Kosidis min of meer hetzelfde doet als hij altijd doet, namelijk vooral z’n beperkingen tonen. Erger is dat Smans z’n dag niet heeft.

8.
0-1, 79e minuut. Je kon er op wachten.

9.
‘Un geliekspel waas verdeend gewaes’, hoor ik enkele keren opstijgen uit de menigte die na afloop d’n Berg afdaalt. Oneens.

10.
‘Dan maar Fortuna!’, schreeuwt de jongen van een jaar of 15, 16, die net voor me uit de trein is gestapt tegen z’n kameraad. Waarna een tirade volgt waarin het woord ‘tering’ met enige regelmaat luid en duidelijk opklinkt.

Fortuna – hoe komt ie er in godsnaam bij?

VVV – TOP Oss

Weer eens een gratistoegangvoorkinderenactie of zoiets. Garantie voor een geroezemoesdeken van negentig minuten gecombineerd met continu chipszakgeritsel en een adembenemende fritesluchtonderdompeling. L'enfer, c'est les autres.
Tosswinst voor Ketting. Héél fijn.
Milde temperatuur. Héél fijn.
De Man Schuin Achter Me is vandaag in het paars.
Slaapverwekkende eerste helft.
Net iets minder slaapverwekkende tweede helft.
Gaan ze ‘m maken of niet?
Ja, dus.
Sierra!
Extase.
TOP machteloos, krachteloos, inspiratieloos.
Toch door het hoofd spokende hetongelukzitineenkleinhoekjeclichés.
Net als het debevrijdendetweedetreffercliché.
Het wordt debevrijdendetweedetrefferwerkelijkheid.
Doesburg, enigszins stiftjesachtig gracieus, ondanks z’n nietstiftjesachtiggracieuze motoriek.
Allemaal naar analogie van Emmen thuis.
Extase.
Ook bij een in het paars gestoken man.
Wacht!
De vandaaginhetpaarsgestoken Man Schuin Achter Me!
Het zal niet.
Hij klimt over de boarding, steekt het veld over, viert het feestje met de spelers mee, klimt over de boarding, wordt omhooggehesen door de meute op vak O, wordt tevergeefs aan z’n broek getrokken door een suppoost en gaat op in de massa.
Heldvooreeuwig, Mijn Man Schuin Achter Me.

Zo moet het ongeveer zijn gegaan. Denk ik. Want ik was er niet bij. Griep. Noodgedwongen bankzitter. Aangewezen op de schaarse flitsen. Met hoofdrollen voor de man in het paars en de aan de broek van de man in het paars hangende suppoost. En met een absolute hoofdrol voor wat de commentator ad rem het ‘bouwvakkersdécolleté’ van de man in het paars noemt.  

‘Bouwvakkersdecolleté is een eufemistische term voor het zichtbaar zijn van de bovenkant van de bilspleet boven de band van de broek. De naam is ontstaan vanwege de gelijkenis met het decolleté bij vrouwen: twee huidkleurige wangen met een spleet ertussen. Het bouwvakkersdecolleté is voornamelijk te zien bij mensen die vaak voorovergebogen werk doen met een strakzittende broek, zoals een spijkerbroek, waaronder bouwvakkers. Het bouwvakkersdecolleté wordt vaak als onflatteus gezien. Er bestaan onderbroeken met speciale inzetstukken die het zichtbaar maken van de bovenkant van de bilspleet tegen moeten gaan en extra lange T-shirts die het zichtbaar worden van het billendecolleté moeten voorkomen. Deze extra lange T-shirts blijven in de broek zitten als men voorover buigt. Ze kunnen handig zijn bij beroepen waarin vaak voorovergebogen gewerkt wordt (tapijtlegger, stratenmaker e.d.). Ook een tuinbroek verhindert het zichtbaar worden van de bilspleet.’

Wikipedia

Willem II – VVV

Tegen de tricolores.
Tri-co-lo-res.
Lage verwachtingen.
Altijd eigenlijk, vandaag helemaal.
Zeiknat en koud.
Volle bak, zoals altijd.
Kingo irritant parmantig, zoals altijd.
Zitplaats bij de cornervlag.
Rij 3.
Stoere kerels, trots van het voetballand.
Ketting wint toss.
De tricolores in eerste helft richting KingSide.
Vervelend voor hen.
Mooi voor ons.
Geen onaardig begin.
Aanhoudend niet voetbalgerelateerd geroezemoes.
Fout Sierra, 1-0.
Stop de Koning Willem II gevangenis.
Waarom?
Ongastvrij, onveilig, kortzichtig desastreus voor onze toekomst.
Hoezo?
Op en neer geloop om drank te tanken.
Minder koud dan gedacht.
Aanhoudend niet voetbalgerelateerd geroezemoes.
Machteloos VVV.
Peter Maes, zenuwlijer langs de lijn.
Ongeremd ongetemd gesticulant.
Krachteloos VVV.

Rust.

Verkassing, tien rijen hoger.
Beter overzicht.
Buitenspelers niet gewisseld.
Vreemd.
Eigen goal Ketting.
Ongeremd ongetemd gesticulant.
2-0, over en uit.
Wezenloos tikkend VVV.
Gebrek aan stootkracht.
Mooie uitdrukking.
Voetbalgerelateerd geroezemoes.
Hevig verlangen naar Özcan Yaşar.
Peter Maes, zenuwlijer langs de lijn.
Nauwelijks op en neer geloop om drank te tanken.
Hele voorhoede gewisseld.
Verder zonder midvoor.
Zegt niemand meer midvoor.
Raar.
Onbegrijpelijk ook wel.
Dat niemand dat meer zegt.
Dat VVV midvoorloos is.
Voetbalgerelateerd geroezemoes.
Eindeloos gebrei VVV.
Ergerlijk.
Slaapverwekkend.
Uitblijvend opportunisme.
Raar, onbegrijpelijk, ergerlijk.  
Afgelopen.
2-0.
Minimaal jaar zonder tricolores.
Snel vergeten, snel weg.
Zakelijke overwinning.
Klopt.
Aversie tegen zakelijke overwinningen.
Tenzij VVV zakelijk wint.
Ach ja.
Kan gebeuren.
Verliezen tegen koploper.
Er zijn ergere dingen.
Zo belangrijk is het nu ook weer niet.
Enz.

VVV – Emmen

I
Minuut stilte ter nagedachtenis aan de deze week overleden Kees Rijvers. Gravend in m’n geheugen kom ik niet verder dan één flard van een herinnering waarin zowel meneer Rijvers als VVV een rol speelt. VVV zoals het betaamt de hoofdrol, meneer Rijvers een bijrolletje. Zondag 12 september 1976. Ik ben 11. VVV-PSV. VVV zojuist naar de eredivisie gepromoveerd, PSV de ongenaakbare landskampioen van de twee voorgaande seizoenen, met in de gelederen onder meer Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Huub Stevens en Willy en René van de Kerkhof. VVV in het rood (met witte blokken). PSV in het groen (als m’n geheugen me niet bedriegt). 15.000 toeschouwers, onder wie ik dus. VVV wint. Met 2-0. Doelpunten: Mikan en Stefan Kurcinac. En meneer Rijvers? Die was trainer van PSV. Zonder pet vermoed ik, het was best warm die middag.

II
Voor de afwisseling mogen er weer eens twee engelen opdraven. Ter nagedachtenis aan meneer Rijvers? Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag? Engelen zijn toch onzijdig? Hoe dan ook: alle engelen de wereld uit, om te beginnen uit De Koel.

III
Ketting, op geelgroene schoenen vandaag, verliest de toss. Automatisch gevolg: VVV speelt de tweede helft naar de stadskant, niet naar de Duitse kant. Voorpret maakt plaats mismoedigheid.

Toss verloren, rampspoed geboren.

IV
In de eerste helft valt, na uitvoerige interne afweging van de voors en tegens, het besluit om in de rust te verkassen naar de stadskant (De Koel zij hooglijk geprezen dat dit nog altijd kan). Voornaamste tegens zijn het gevoel van verraad aan vak VN5, het ontstellende gebrek aan sfeer aan de stadskant en vooral de ruime aanwezigheid aldaar van mensen die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd. De frontale koude oostenwind is een ondergeschikt tegen. Voornaamste voor is met je neus op het spel en op een eventueel VVV-doelpunt zitten. Nee, niet zitten: staan! Voetbal is om te staan. (Een andere keer misschien over waarom ik doorgaans dan toch zit.)

V
Binnen vijf minuten volgt de beloning voor de verkassing. 1-0! Kosidis! Voor m’n neus!

VI
De mensen aan de stadskant die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd zijn vandaag hordes kinderen. Verzacht de pijn.

VII
De Man Schuin Achter Me zijn nu de supporters van Emmen.

VIII
Staan aan de dunbevolkte stadskant betekent dat je een beetje kunt meebewegen met het spel. Waardoor je je nog meer onderdeel van de wedstrijd waant.

IX
Penalty. Voor Emmen. Zeven minuten voor tijd. De mismoedigheid is op slag terug. Totdat iets gebeurt dat nooit gebeurt bij een VAR-loze wedstrijd: de scheidsrechter komt terug op z’n beslissing. Weg mismoedigheid. Het spel wordt vervolgd met een corner. Vreemd.

X
Blessuretijd. Doesburg scoort! 2-0! Voor m’n neus! Doesburg trekt z’n shirt uit. Voor m'n neus. Meteen uit met de pret. Veel erger dan de geelgroene schoenen van Ketting.

XI
Mo Odriss. Geweldige invalbeurt weer.

XII
Toss verloren, genot geboren.

Helmond Sport – VVV

Enigszins in haast op fiets naar station. Maar overvliegende kraanvogels in V-formatie, aankondigers van de lente, uit duizenden herkenbaar aan hun geluid, laat je zelfs in haast niet zomaar overvliegen.

Toch nog ruim op tijd op station. Trein op tijd, geen fellow stadiontravellers. Treinreisje naar Helmond verloopt gladjes. Wandeling naar stadion verloopt gladjes. Enige probleem vandaag: geen kaartje. Terwijl er volgens de website ‘100% identiteitscontrole’ is. En ik vrees dat woonachtig zijn in Horst aan de Maas vandaag wel eens een belemmerende factor kan zijn, ondanks het feit dat zo ongeveer de hardcoreste aller Helmond Sport-supporters woonachtig zijn in Horst aan de Maas. En ondanks het feit dat ik zo ongeveer de softieste aller VVV-supporters ben. Afwachten.  

Fuik voor de ingang. Identiteitscontrole, nog vóór de kassa’s. Shit. ‘Waar kan ik een kaartje kopen?’, vraag ik aan een suppoost. ‘Een kaartje kopen? Dat zou ik echt niet weten.’ Aan een van de identiteitscontroleurs vraagt ze waar ik een kaartje kan kopen. ‘Goeie vraag! Ik zou het niet weten.’ Uiteindelijk heeft een supporter het min of meer verlossende antwoord: ‘Daarachter!’
‘Daarachter’ is voorbij de identiteitscontrolefuik. Blijkbaar heb ik vertrouwen gekweekt bij de identiteitscontroleur: hij laat me passeren zonder m’n identiteit te controleren. Yes!
Daarachter is inderdaad de kassa.
‘Vak P graag.’
‘15 euro graag.’
Geen identiteitscontrole. Probleem opgelost, eerste overwinning binnen.

Programmaboekje, vervlogen fenomeen uit pre-internettijden. Hier krijg je het gratis in de hand gedrukt. Naar binnen dan. Veel lege plaatsen, maar voor Helmondse begrippen best druk. Een verstaanbare speaker. Hij heeft het steeds over ‘ons Helmond Sport’. Beetje minder. ‘Vur welleke club bende gai. Vur welleke club bende gai. Ik ben vur Helmond Sport.’ Enz. Beste clublied ever. Zo fijn, dat totale gebrek aan pretenties in Helmond. Die aangename koestering van het eeuwige loser-schap.

Geen man, geen vrouw, geen mensen schuin achter me. Wel een aangename wedstrijd. Goddelijke Smans. Kluskens, ja Kluskens, soeverein op het middenveld. 1-0 had ook 3-0 kunnen zijn. Moeten zijn.

Rust.

Vanaf de eerste seconde in de tweede helft voel je de gelijkmaker aankomen. En dus komt de gelijkmaker. Van Joeri Schroijen. Joeri! Die Rutten aan alle kanten voorbijloopt en nog minstens twee keer kan scoren. Maar dat nalaat. Net als andere Helmonders. Van Crooij redt en zaait onrust. Van Crooij redt en zaait onrust. VVV komt terug. Smans blijft goddelijk. Kosidis moet scoren. Helmond kan scoren. Niemand scoort. 1-1. Te weinig. Klein katertje.

Wandeling naar station verloopt gladjes. Treinreisje verloopt gladjes. Fietsen naar huis verloopt gladjes. Geen kraanvogels meer die overvliegen. Geslaagde avond.