‘Als je over schiet kan je nooit scoren. Als je hem
naast schiet kan de keeper hem nog corner tikken, of er staat misschien een
verdediger en je kan een rebound krijgen. Maar over, dat is niets. Wat ik
daarom ook vaak doe: als spelers over schieten, moeten ze opdrukken. Die bal
moet op doel.’
Hele dag door m’n hoofd gespookt, deze beschouwing van VVV-trainer John
Lammers nadat ik haar gistermorgen had gelezen in
De Limburger.
‘Als je over schiet kan je nooit scoren.’ Klopt als een bus, waarheid
als een koe, spijker op z’n kop.
‘Als je hem naast schiet kan de keeper hem nog corner tikken, of er staat
misschien een verdediger en je kan een rebound krijgen.’ Eens. Hoewel naast
meestal gewoon naast is. Zoals over meestal gewoon over is.
‘Maar over, dat is niets.’ ‘Over is wel degelijk ook iets’, zal elke filosoof
zeggen. In elk geval elke filosoof van de koude grond. Als over niets zou zijn,
zou dat mutatis mutandis ook voor naast moeten gelden. Ook als je over
schiet kan de keeper hem nog corner tikken, hoe overbodig die handeling ook is:
een schot dat over gaat, hoeft de keeper niet over te tikken. Net zoals de
keeper een schot dat naast gaat, niet naast hoeft te tikken. En verder kan ook
een schot dat over gaat een rebound krijgen, omdat een schot dat over gaat tijd
en ruimte nodig heeft om op te stijgen en in die fase reboundbaar is.
‘Wat ik daarom ook vaak doe: als spelers over schieten, moeten ze opdrukken.’
Als John zegt dat hij dat doet, geloof ik hem. Bij de effectiviteit van deze
maatregel zijn wel vraagtekens te zetten. Leidt belonen niet tot betere
resultaten dan straffen? Werkt opdrukangst niet verlammend? Wordt de verleiding
niet te groot om voortaan elk schot te drukken? Of erger nog: helemaal niet meer
te schieten?
‘Die bal moet op doel.’ Ik zou eerder zeggen “Die bal moet
in het
doel”. Hoe maakt niet uit: met de kop, met de voet, met de kont, met de hak,
met de schouder, met het oor, met de penis, met de knie, met de neus, met het
scheenbeen, met de wimpers, met de kleine teen.
Ik besloot VVV-Cambuur Leeuwarden te bekijken met in m’n achterhoofd de
verhandeling van John Lammers. Cambuur schoot dat het een aard had. Cambuur
bleef maar schieten. Op, over, naast en één keer in het doel. VVV schoot gedurende
de hele wedstrijd één keer. En nog op doel ook: Gyamfi, 64e minuut, gevaarloos schotje
van een meter of twintig, eenvoudige prooi voor de Cambuur-doelman. Met enige
goede wil zou je ook de inzet van Pöpperl in de 84e minuut (redding
Cambuur-doelman) nog een schot kunnen noemen. Daar bleef het dus bij.
Conclusie van de koude grond: verlamd als gevolg van door opdrukangst
veroorzaakte schotangst verliest VVV van Cambuur.
