VVV – Emmen

I
Minuut stilte ter nagedachtenis aan de deze week overleden Kees Rijvers. Gravend in m’n geheugen kom ik niet verder dan één flard van een herinnering waarin zowel meneer Rijvers als VVV een rol speelt. VVV zoals het betaamt de hoofdrol, meneer Rijvers een bijrolletje. Zondag 12 september 1976. Ik ben 11. VVV-PSV. VVV zojuist naar de eredivisie gepromoveerd, PSV de ongenaakbare landskampioen van de twee voorgaande seizoenen, met in de gelederen onder meer Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Huub Stevens en Willy en René van de Kerkhof. VVV in het rood (met witte blokken). PSV in het groen (als m’n geheugen me niet bedriegt). 15.000 toeschouwers, onder wie ik dus. VVV wint. Met 2-0. Doelpunten: Mikan en Stefan Kurcinac. En meneer Rijvers? Die was trainer van PSV. Zonder pet vermoed ik, het was best warm die middag.

II
Voor de afwisseling mogen er weer eens twee engelen opdraven. Ter nagedachtenis aan meneer Rijvers? Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag? Engelen zijn toch onzijdig? Hoe dan ook: alle engelen de wereld uit, om te beginnen uit De Koel.

III
Ketting, op geelgroene schoenen vandaag, verliest de toss. Automatisch gevolg: VVV speelt de tweede helft naar de stadskant, niet naar de Duitse kant. Voorpret maakt plaats mismoedigheid.

Toss verloren, rampspoed geboren.

IV
In de eerste helft valt, na uitvoerige interne afweging van de voors en tegens, het besluit om in de rust te verkassen naar de stadskant (De Koel zij hooglijk geprezen dat dit nog altijd kan). Voornaamste tegens zijn het gevoel van verraad aan vak VN5, het ontstellende gebrek aan sfeer aan de stadskant en vooral de ruime aanwezigheid aldaar van mensen die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd. De frontale koude oostenwind is een ondergeschikt tegen. Voornaamste voor is met je neus op het spel en op een eventueel VVV-doelpunt zitten. Nee, niet zitten: staan! Voetbal is om te staan. (Een andere keer misschien over waarom ik doorgaans dan toch zit.)

V
Binnen vijf minuten volgt de beloning voor de verkassing. 1-0! Kosidis! Voor m’n neus!

VI
De mensen aan de stadskant die voortdurend met van alles bezig zijn maar nooit met het volgen van de wedstrijd zijn vandaag hordes kinderen. Verzacht de pijn.

VII
De Man Schuin Achter Me zijn nu de supporters van Emmen.

VIII
Staan aan de dunbevolkte stadskant betekent dat je een beetje kunt meebewegen met het spel. Waardoor je je nog meer onderdeel van de wedstrijd waant.

IX
Penalty. Voor Emmen. Zeven minuten voor tijd. De mismoedigheid is op slag terug. Totdat iets gebeurt dat nooit gebeurt bij een VAR-loze wedstrijd: de scheidsrechter komt terug op z’n beslissing. Weg mismoedigheid. Het spel wordt vervolgd met een corner. Vreemd.

X
Blessuretijd. Doesburg scoort! 2-0! Voor m’n neus! Doesburg trekt z’n shirt uit. Voor m'n neus. Meteen uit met de pret. Veel erger dan de geelgroene schoenen van Ketting.

XI
Mo Odriss. Geweldige invalbeurt weer.

XII
Toss verloren, genot geboren.

Helmond Sport – VVV

Enigszins in haast op fiets naar station. Maar overvliegende kraanvogels in V-formatie, aankondigers van de lente, uit duizenden herkenbaar aan hun geluid, laat je zelfs in haast niet zomaar overvliegen.

Toch nog ruim op tijd op station. Trein op tijd, geen fellow stadiontravellers. Treinreisje naar Helmond verloopt gladjes. Wandeling naar stadion verloopt gladjes. Enige probleem vandaag: geen kaartje. Terwijl er volgens de website ‘100% identiteitscontrole’ is. En ik vrees dat woonachtig zijn in Horst aan de Maas vandaag wel eens een belemmerende factor kan zijn, ondanks het feit dat zo ongeveer de hardcoreste aller Helmond Sport-supporters woonachtig zijn in Horst aan de Maas. En ondanks het feit dat ik zo ongeveer de softieste aller VVV-supporters ben. Afwachten.  

Fuik voor de ingang. Identiteitscontrole, nog vóór de kassa’s. Shit. ‘Waar kan ik een kaartje kopen?’, vraag ik aan een suppoost. ‘Een kaartje kopen? Dat zou ik echt niet weten.’ Aan een van de identiteitscontroleurs vraagt ze waar ik een kaartje kan kopen. ‘Goeie vraag! Ik zou het niet weten.’ Uiteindelijk heeft een supporter het min of meer verlossende antwoord: ‘Daarachter!’
‘Daarachter’ is voorbij de identiteitscontrolefuik. Blijkbaar heb ik vertrouwen gekweekt bij de identiteitscontroleur: hij laat me passeren zonder m’n identiteit te controleren. Yes!
Daarachter is inderdaad de kassa.
‘Vak P graag.’
‘15 euro graag.’
Geen identiteitscontrole. Probleem opgelost, eerste overwinning binnen.

Programmaboekje, vervlogen fenomeen uit pre-internettijden. Hier krijg je het gratis in de hand gedrukt. Naar binnen dan. Veel lege plaatsen, maar voor Helmondse begrippen best druk. Een verstaanbare speaker. Hij heeft het steeds over ‘ons Helmond Sport’. Beetje minder. ‘Vur welleke club bende gai. Vur welleke club bende gai. Ik ben vur Helmond Sport.’ Enz. Beste clublied ever. Zo fijn, dat totale gebrek aan pretenties in Helmond. Die aangename koestering van het eeuwige loser-schap.

Geen man, geen vrouw, geen mensen schuin achter me. Wel een aangename wedstrijd. Goddelijke Smans. Kluskens, ja Kluskens, soeverein op het middenveld. 1-0 had ook 3-0 kunnen zijn. Moeten zijn.

Rust.

Vanaf de eerste seconde in de tweede helft voel je de gelijkmaker aankomen. En dus komt de gelijkmaker. Van Joeri Schroijen. Joeri! Die Rutten aan alle kanten voorbijloopt en nog minstens twee keer kan scoren. Maar dat nalaat. Net als andere Helmonders. Van Crooij redt en zaait onrust. Van Crooij redt en zaait onrust. VVV komt terug. Smans blijft goddelijk. Kosidis moet scoren. Helmond kan scoren. Niemand scoort. 1-1. Te weinig. Klein katertje.

Wandeling naar station verloopt gladjes. Treinreisje verloopt gladjes. Fietsen naar huis verloopt gladjes. Geen kraanvogels meer die overvliegen. Geslaagde avond.

VVV – Eindhoven

18.23 uur – dialogue intérieur
-Eigenlijk wel zin in de wedstrijd.
-Anders ben je altijd bang.
-Eerder defaitistisch.
-Dat is hetzelfde als bang.
-Bang voor wat er allemaal mis zou kunnen gaan.
-Klopt.
-Eerlijk gezegd ben ik nu toch ook weer een beetje bang.
-Bang voor iets waar je zin in hebt…
-Raar, ja.
-Bang dat ze de eerste helft naar de Duitse kant spelen.
-Zeg je altijd.
-Is ook mijn grootste angst.
-Dan is de avond al verpest voordat ie begonnen is.
-Ik ben ook bang dat Eindhoven niet in blauwwit speelt.
-Je kunt maar ergens bang voor zijn.
-Belachelijk ja.
-Zó stom.
-Maar het is wel echt zo.
-Ik ben ook bang dat het koud zal zijn.
-Je weet toch dat het áltijd koud is?
-Inderdaad.
-Maar meer angsten heb ik niet.
-Voorspelling.
-Ik denk dat ze gemakkelijk gaan winnen.
-Maar dat zeg ik natuurlijk niet.
-Ongelooflijk.
-Want als ik zeg dat ze winnen, gaan ze verliezen.
-Je bent net een klein kind.
-1-2.
-En ik hoop op speeltijd voor Mo IOriss.
-Lijkt me echt een fijne voetballer.
-En rood? Wie krijgt ditmaal rood?
-Kluskens.  

22.37 uur – treindialoog van twee Eindhoven-supporters tussen Blerick en Horst-Sevenum
-De eerste helft hebben ze één keer geschoten. Maar voor de rest hebben ze ook niks gedaan.
-Het was gewoon veel vaster zeg maar. Ik denk dat zij zeventig procent op de helft van FC Eindhoven hebben gespeeld.
-Ik denk dat dat wel meevalt.
-Ik vond het kut van dat doelpunt hoor, in de laatste vijf minuten. Dat is kut. Maar laten we eerlijk zijn, Joop: als ik tegen jou had gezegd ‘Na tien minuten in de tweede helft staat het 2-1 voor FC Eindhoven’, dan had je gezegd van ‘Ja jongen, flikker eens op’. En dat gebeurt dan ook weer en … ja …

22.53 uur – dialogue intérieur
-Gruwelijk geërgerd.
-Aan dat gesprekje in de trein tussen die twee Eindhoven-supporters.
-Of nee, eigenlijk alleen aan die ene.
-Die zo hard praatte.
-Alsof mensen niet hard mogen praten.
-Liever niet nee.
-Maar vooral omdat hij steeds ‘FC Eindhoven’ zei. En niet ‘Eindhoven’.
-Maar het is toch FC Eindhoven.
-Maar je zegt Eindhoven.
-De frustratie zit weer diep.
-Ja, het was ook zó’n kutwedstrijd.
-Zó traag, steeds maar dat gebrei achterin, tikkie breed, tikkie terug...
-En je had er vooraf nog wel zo’n zin in.
-En ze speelden in de eerste helft naar de stadskant.
-En Eindhoven speelde in blauwwit.
-En de trein reed. En was op tijd.
-En met de kou viel het wel mee.
-Maar het regende wel.
-En de wedstrijd was kut.
-Terwijl het eigenlijk een droomscenario was.
-1-0 voor, 1-2 achter en dan richting Duitse kant met 3-2 winnen in blessuretijd.
-Had nog gekund ook.
-Van wie was die kopbal op het laatst?
-Kosidis?
-Denk het wel.
-Ongelooflijk dat die nog op het veld stond.
-Mijn god, wat speelde die slecht zeg.
-Maar toch scoren.
-Odriss viel ook lang niet zo goed in als tegen Jong PSV.
-Was ook wel lastig dit keer, met die kleine ruimtes.
-Geen rood voor Kluskens.
-Wel voor Swerts.
-Maar die is van Eindhoven.
-FC Eindhoven.

VVV – Jong PSV

De Man Schuin Achter Me, die er eindelijk weer eens is maar vier stoeltjes verderop schuin achter me zit, waardoor hij voor mij de hele wedstrijd nagenoeg onverstaanbaar is, hoor ik nu, in de tweede van vier minuten blessuretijd, plotseling luid en duidelijk zeggen als Smans net voor onze beider neuzen aan de bal is: ‘Oh nee! Smans gaat voorzetten, dat wordt niks!’ Als door de wol geverfde aanhoorder van De Man Schuin Achter Me besef ik dat opperste attentie nu geboden is. Voorspellingen van De Man Schuin Achter Me komen namelijk nooit uit (steevast bij een corner: ‘Let op Röseler! Hij gaat scoren!’ – Röseler scoorde nooit uit een corner). Perfecte voorzet van Smans op Doesburg. Kopbal Doesburg. Goal! Hij zit erin! Niet te geloven! Hij zit er godverdomme in! 3-2!

Van het randgebeuren moeten we het vandaag niet hebben. Achter me twee mannen met een Rotterdamse tongval, geheel verzonken in hun eigen universum met ondoorgrondelijke dialoogjes die meanderen van broodjes worst naar de Toto en van de Toto naar een bezoekje aan een Duitse Hornbach en van een bezoekje aan een Duitse Hornbach naar kortsluiting bij Van der Linden. Ze vinden het zelf allemaal nogal geinig – ik krijg er geen grip op, ook al omdat ze te gedempt praten om het woordelijk te kunnen volgen. Uiteindelijk blijven er in m’n hoofd twee opties over: 1) ze zijn onderweg naar de zaterdagse Bundesligakraker 1.FC Köln – Eintracht Frankfurt en onderweg pikken ze VVV – Jong PSV ook nog even mee; 2) medewerkers van een installatiebedrijf uit de Randstad die een nacht overblijven in Venlo om morgen hun werkzaamheden voort te zetten.

Daar staat tegenover dat de wedstrijd meeslepend is.

Genoten van de balbehandeling, de rust, het overzicht, de steekpassjes van Emir Bars, spelmaker van PSV.

Genoten van Mo Odriss, invaller bij VVV. Waarom speelt hij niet elke week?

Genoten van het laatste kwartier,
als VVV het onderste uit de kan haalt om met een man minder alsnog te winnen,
als dat verdomme niet lijkt te lukken,
als dat in extremis dan toch nog lukt,
als voor een moment de hemel op aarde lijkt te zijn neergedaald,
als al het andere er voor even niet toe doet.

VVV – ADO Den Haag

in plaats van een vrijdagavondwedstrijd
een maandagavondwedstrijd
hekel aan maandagavondwedstrijden
maar ook maandagavondwedstrijden zijn wedstrijden
daarom het hele weekend
in angst over afgelasting van de maandagavondwedstrijd
en verplaatsing van de maandagavondwedstrijd
naar een van de twee aanstaande maandagavonden
die al zijn volgeboekt met onontkoombaarheden
even na elf in de ochtend
verlossend bericht
zucht van verlichting
h e t  g a a t  d o o r

***

Uit De Limburger van vandaag: ‘”Een applaus voor onze groundsmen”, vroeg de stadionspeaker aan de supporters vlak voor de wedstrijd. Geklapt werd er niet voor de mensen die er alles aan hadden gedaan om ervoor te zorgen dat het afgelopen vrijdag afgelaste duel nu wel door kon gaan.’

voorwaarde voor
dat klappen is
dat de stadionspeaker verstaanbaar is
dat is de stadionspeaker niet
al in geen jaren

***

veerman schiet penalty hoog over
betrap je jezelf erop 
dat je daar hardop om moet lachen

***

ado

alles
door
oefening

(ook penalty’s)

***

kürşad sürmeli
mooie naam
mooie voetballer

***

elias sierra
mooie naam
mooie voetballer
nijvere bij
ouderwetse dribbelaar
man van de wedstrijd
een goal
drie keer gescheitert alleen voor de keeper

betrap je jezelf erop
dat je daar hardop over vloekt

***

drie keer gescheitert alleen voor de keeper
dan weet je
dat het niet goed komt
het komt wel goed
zucht van verlichting
g e w o n n e n

VVV – Telstar

Tegen de verwachting in wind mee op de fiets. Mooi.
Droog. Nog mooier.
Trein op tijd. Fijn. ‘U merkt dat we hier op de brug over de Maas langzamer rijden dan naar normaal. Dit komt omdat we te vroeg zijn.’

***

De trage gang d’n Berg op.
Nog steeds droog.
Vijf opgeschoten jongelingen.
‘Meneer, gaat u ook naar het voetbal?’
‘Jazeker.’
‘Hé, jongens, deze meneer gaat ook. Een echte VVV-supporter.’
Ik voel me bekeken. En bescheten.
[Andere jongen tegen Noah, die belletje trekt] ‘Niet doen, Noah!’
‘Waar zit u?’
‘VN.’
‘Hé, wij ook.’
Zou het?
[Andere jongen tegen Noah, die nogmaals belletje trekt] ‘Noah, doe dat nou verdomme niet.’
‘Noah is mijn broer, maar nu even niet.’
‘Begrijpelijk.’
Dan vertragen ze hun pas en roepen Noah hardhandig tot de orde.

***

Dertig meter voor de ingang ligt een handveger op het asfalt.
Symbolisch?
Niet vergeten na de wedstrijd te kijken of ie er nog steeds ligt.

***

Bij de ingang worden gele kerstmutsen uitgedeeld.
Ik weiger.
Uiteraard.
Mezelf eenmaal op een dag bescheten voelen is genoeg.

***

Stoeltje droogvegen.
Foto maken.
Foto whatsappen.
Hopen op reacties waaruit medelijden spreekt.
Valt tegen.

***

Warming-up.
Onderaan het hek twee jongetjes.
Met gele kerstmuts.
Uiteraard.
‘Simon!’, roepen ze.
Simon Janssen is de beroerdste niet en komt hen snel even een handje geven.
Het ene jongetje ondergaat het gelaten.
Het andere is totaal van de kaart, ergens ver voorbij de zevende hemel. Hij weet zich geen raad met z’n emoties.
Ik voel me weer even 11. In Wageningen. VVV is net gepromoveerd naar de eredivisie. De spelers gooien de zojuist ontvangen bloemen in het publiek. Uit het door Jacques Hermans over het tribunehek gegooide boeket vang ik één bloem op. Een paarse.

***

Of het regent, is de vraag in de rust.
‘Af en toe.’

***

Voortdurend spreekkoren en gezangen gericht tegen de rvc.
Toch symbolisch, die handveger?

***

Tweede helft.
Regengordijnen.
Steeds groter zelfmedelijden.

***

Oh ja, er is ook een wedstrijd gaande.
Matig, moeizaam.
Stroperig vooral. Voortdurend onderbrekingen, gedoe, irritaties.
Geen tempo.
Scheidsrechter die fluit als hij niet moet fluiten en niet fluit als hij wel moet fluiten.
Misschien toch tijd om m’n voorheen genadeloze oordeel over Lathouwers eens te gaan herzien. Net als m’n voorheen redelijk positieve oordeel over Kosidis. En m’n voorheen redelijk positieve oordeel over Berden dan ook maar meteen.
Doesburg twee keer onnodig geel in tien minuten. Focking irri.
Maar goed, niet te kritisch, ze hebben gewonnen, doen nog mee in de strijd om plaats 8 en vooral een godswonder dat ze überhaupt nog bestaan. Ondanks de rvc. Of dankzij de rvc?

***

Afgelopen.
Vergeten te kijken of de handveger er nog ligt.
Natuurlijk.

***

Met elke stap d’n Berg af gaat het harder regenen.
Rennen.
Rillen.
Zelfmedelijden.

***

Trein vertrekt met tien minuten vertraging.
Station Blerick. ‘We staan hier langer stil dan normaal omdat we moeten wachten op een passerende goederentrein.’
22.57 uur station Horst-Sevenum.
Droog.
Wind minder tegen dan verwacht.
In de verte schijnt zachtjes het verlossend licht.

VVV – FC Dordrecht

Wat twee dagen na dato nog is blijven hangen:

1. de hoofdrol voor de totaal overbelichte digitale reclamebebording langs het veld. Hoogst irritant. En volstrekt ongepast. Reclameborden dienen hun plaats te kennen, zich erbij neer te leggen dat ze slechts een bijrol spelen, dat ze niet meer dan decor zijn, dat ze überhaupt blij moeten zijn dat ze hier mogen figureren.

2. de prangende vraag wat er dit seizoen in het hoofd van Rick Ketting omgaat nadat hij de toss heeft gewonnen. Ter verklaring: elke VVV-aanvoerder die de toss wint is het aan de supporters in het algemeen en mij in het bijzonder verplicht er bij tosswinst voor te kiezen dat VVV de eerste helft het doel aan de Duitse kant verdedigt en bijgevolg de tweede helft aanvalt op het doel aan de Duitse kant. Rick Ketting heeft dit seizoen enkele malen gezondigd tegen deze verplichting, laatstelijk tegen Cambuur. Onvergeeflijk. Vrijdag hield hij zich weer aan de verplichting. Beloning: een overwinning en een goal. Lesje hopelijk voor altijd geleerd.

3. de combinatie van shirt met korte mouwen en handschoenen bij Ilias Sebaoui en later ook Ilias Bronkhorst. Potsierlijke aandachttrekkerij. Als het anders is hoor ik het graag van een der beide Iliassen.

4. de twee mannen achter me (de Man Schuin Achter Me weer eens niet aangetroffen) die hun gewauwel over de hiëre- en dameszitting in Sjiwa onderbreken om enige woorden te wijden aan de reclamebebording: ‘Wát en verleechting, man!’

5. de onvoorstelbaar slechte grappen over het te laat komen van Soulyman Allouch.

6. de kou, ondanks een temperatuur van acht graden.

7. Soulyman Allouch die een minuut nadat hij is ingevallen, zijn veters opnieuw moet strikken. Zou Rick Kruys hebben overwogen hem stante pede te wisselen?
 
8. het jongetje onderaan op de eerste rij dat de handschoenen scoort van Luca Plogmann, de geblesseerd uitgevallen keeper van FC Dordrecht. Het jongetje, steevast in het gezelschap van zijn moeder, moet inmiddels een indrukwekkende hoeveelheid van zulke parafernalia in zijn bezit hebben: bij elke thuiswedstrijd scoort hij wel iets in de categorie van het reservefluitje van de scheidsrechter, het polsbandje van de rechtsback, de schoenveters van de midvoor, het haarbandje van de centrumverdediger, het spuitbusje van de scheidsrechter of de kniebandage van de linksback.  

9. de volstrekt niet ter zake doende maar desalniettemin hoogst interessante vraag of Levi Smans dan wel Simon Janssen dit seizoen de beste VVV-speler is. Antwoord: Levi Smans.  

10. de vraag of Richard Sedláček weet wie Micky Oestreich is.