VVV – Volendam

Dit keer, lopend over de Kaldenkerkerweg richting stadion, zelfs al waterige ogen bij het zien van de ontstoken lichtmasten in de verte. Lijkt wel alsof die verdomde sentimentaliteit per wedstrijd heftiger de kop opsteekt.

***

Halverwege d’n Berg loop ik achter zes Duitse mannen van rond de dertig. Onderwerp van hun gesprek: de verkiezingen van morgen. Ze speculeren over percentages en coalities en de daarbij behorende kleuren. Aan welke kant ze zelf staan? Aan de goede kant gok ik. Ik waag het erop en vraag het. SPD. Goed gegokt. En vanmiddag? Natuurlijk zijn ze voor Venlo, ze komen uit Nettetal. Maar Volendam gaat winnen, een Heimsieg zit er niet in. Ze vragen hoe het kan dat VVV zo diep is weggezakt. Ach, zo is VVV nu eenmaal, een Fahrstuhlmannschaft.

***

In een stuk over een wedstrijd tegen Volendam mag het woord wijdbroeken nooit ontbreken. Wijdbroeken. Voilà.

***

Hekside Maffia noemen de fanatiekste fans van de wijdbroeken zich. Gaat eerder een lachwekkende dan een afschrikwekkende werking van uit.

***

77e minuut. 1-0. Bjorn van Zijl. Een oranje gloed licht de kale bomen op. Heile Welt. Voor drie minuten.

***

Typisch zo’n wedstrijd waarin de koploper belabberd voor de dag komt, de underdog voor een sensatie lijkt te kunnen gaan zorgen, maar het ongrijpbare koplopersaura uiteindelijk de doorslag geeft. Das gewisse Etwas maakt het verschil.

***

Weer twee blessures plus twee schorsingen erbij. Doorgaans betrouwbare bronnen melden dat John Roox, Niels Fleuren, Micky Oestreich, Nico van der Meer en Juno Verberne zich in de coulissen aan het warmdraaien zijn.

***

Mannen van de wedstrijd: Emmanuel Gyamfi en Zidane Taylan. Tag der Deutschen. Gyamfi is er een meester in zijn magistrale creaties eigenhandig teniet te doen, waardoor het brotlose Kunst wordt. Maar liever brotlose Kunst dan Einheitswurst. En Taylan? Als hij die laatste corner erin had gekopt, was hij de wereld overgegaan. Nu blijft hij voor eeuwig de debuterende keeper met drie tegengoals in de twintig minuten dat hij meespeelt. Schade. ‘Hij heeft wel een goede trap’, hoor ik De Man Schuin Achter Me zeggen.  

***

Samen lopen ze naar de hoek waar de spelers na afloop het veld verlaten, een vader en z’n extreem verlegen zoontje. ‘Ould Chikh mag ik je shirt?’ staat er op het kartonnen bord dat de jongen in de lucht houdt. Bilal Ould Chikh is de beroerdste niet, trekt z’n shirt uit en overhandigt het aan de jongen. Een jongensdroom die in vervulling gaat. Of een vadersdroom?

VVV – MVV

I 
Vandaag in het gezelschap van een Koeldebutant. We naderen het stadion. ‘Wat doet al die politie hier? Wat een politiemacht! Waar neem je me eigenlijk mee naartoe?’ Drie bussen met MVV-supporters rijden de parkeerplaats op. ‘Ze slaan tegen de ruiten van de bus! Waarom is dat?’ De bussen met MVV-supporters verdwijnen achter zwarte doeken. ‘Oh my god, allemaal die sluizen. Ze komen niet eens in oogcontact met de VVV-supporters. Doet me denken aan een slachthuis.’ We zijn in het stadion. ‘Jezus mina, hier zitten die MVV-supporters ook alweer in een kooi. Ik zei het toch: net een slachthuis.’

II

Weer eens twee jeugdige vrouwelijke engelen bij de opkomst van beide elftallen. Kan iemand me eindelijk eens uitleggen wat die engelen in De Koel te zoeken hebben?

III 
Ketting verliest de toss. Wat betekent: eerste helft richting Duitsland, tweede helft richting stad. Mokerslag. Toss verloren, rampspoed geboren. Alle voorpret naar de gallemieze.  

IV
De Man Schuin Achter Me is vandaag een man die de hele wedstrijd in een naar het Midden-Limburgs neigend dialect zit te ouwehoeren tegen z’n naast ‘m gezeten vriend die nauwelijks reageert. Zo lang geouwehoer schuin achter me maar wedstrijd gerelateerd geouwehoer is, valt het nog enigszins te verdragen. Waarmee niet gezegd is dat er veel verhevens te horen valt. Een bloemlezing (met dank aan ASKP voor het snelle noteren):
‘Waat eine brömmelaer, die Babangida’ (over Layee Kromah)
‘Ze mótte de Engelse mentaliteit aanneme. Stampe, stampe.’
‘Pannenkoek!’
‘Gaef daen bal noe aens, Finidi’ (over Layee Kromah)
‘Spaghetti duit auk mej’  
‘Pannenkoek!’
‘Bamigezicht!’
‘Pietertje, die kinne echt neet voetballe’
‘Pannenkoek!’
‘Babel verspeult d’n bal veur de zoëveulste kiër’ (over Layee Kromah)
‘MVV haet auk eine twiëde Jezus’
‘Gogogogogo man, kale neetnek’
‘Fluit toch aaf man. Laot din bal neet zoë lang rolle. ‘t  Is gaene zomer man.’
‘Dae kin d’r niks van’ (over Layee Kromah)
‘Pannenkoek!’

V
Scheidsrechter van dienst is Edwin de Graaf. Z’n waardeloze beslissingen maken me woest, maar alles is vergeven en vergeten als hij na afloop z’n spuitbusje schenkt aan een jeugdige supporter en gesprekjes aanknoopt met omstanders,

 

nadat hij enkele seconden daarvoor nog is uitgefoeterd door John Lammers.

VI
L1:
‘De neutrale toeschouwers moesten soms knokken tegen de slaap’
‘VVV en MVV maken er een bloedeloze middag van’
‘Het publiek werd ook na rust niet getrakteerd op een hartverwarmende middag’

Knokken tegen de slaap? Bloedeloze middag? Geen hartverwarmende middag? In welk stadion heeft die verslaggever gezeten? Ik zag een meeslepende wedstrijd, met een in de eerste helft dominant VVV dat drie, vier keer had moeten scoren en MVV volledig in zijn greep had. Na rust was die dominantie verdwenen en werd het, in de woorden van de Koeldebutant, ‘een sociaal gebeuren, waarbij de ene ploeg telkens weer de bal aan de andere ploeg gaf’. Wat bleef was de spanning en de dreiging dat MVV er alsnog dankzij een schlemielig doelpuntje met drie punten tussenuit zou piepen. Ik zag ook een nieuwe spits, Dean Zandbergen, die in de veertig minuten dat hij meespeelde aantoonde dat hij zowel Kosidis als Doesburg als Doumtsios kan doen vergeten (waar trouwens niet zo héél veel voor nodig is). Verder genoten van Gyamfi (in wie ik al vanaf de eerste wedstrijd een grenzeloos vertrouwen heb, dat hij regelmatig beschaamt, ook vandaag weer, met drie voorzetten van niks achter elkaar) en Mokono (ongeslepen diamant of, in de woorden van Tavebrello, ‘Onze eigen Dumfries, wat een kanjer!’). Verder ook genoten van de sfeer. Heerlijke middag.

VVV – Telstar

 

Als je de wedstrijd een punt moest geven, wat zou dat dan zijn?
‘Ik twijfel tussen een 5 en een 9.’
Hoezo dat?
‘Omdat het bagger was. Niks te beleven, de hele tweede helft maar één schot op goal. Maar dat ene schot maakte dan wel weer alles goed. De mooiste goal in De Koel sinds de omhaal van Yoshida tegen PSV.’
Is dat niet een beetje overdreven?
‘Misschien wel ja, waarschijnlijk denk ik er over een week anders over. Maar nu niet. Wat ook meespeelt is dat deze goal, net als die van Yoshida, aan de Duitse kant viel, mijn kant dus. Aan de stadskant is altijd minder.’
Beschrijf eens wat er door je heen ging bij die goal van Sierra.
‘Lastig. Een eruptie van pure, ongeremde vreugde, onvoorstelbare voldoening, één moment dat er helemaal niets anders is dat er toe doet. De controle verliezen. Dat uit zich in heel hard “jaaaa” roepen, opstaan, in m’n handschoenen klappen en snel een foto maken van het vieren van die goal in een vergeefse poging om het moment vast te houden.’

En daarna?
‘Lichte schaamte dat ik me zo heb laten gaan.’     
Uitblinker?
‘Pfff, dan zeg ik toch weer Blancquart. Beetje een antiheld omdat hij log oogt en wat snelheid tekort lijkt te komen, maar hij heeft flair. Durft risico’s te nemen die anderen niet nemen. Zal ie wel eens voor op de koffie komen, maar dat moet dan maar. Hij doet me wel wat aan Kum denken.’
4.077 toeschouwers, dat valt tegen.
‘Inderdaad, laagste aantal van het hele seizoen denk ik. En dan ook nog de helft Duitsers.’
Duitsers?
‘Ja, is een trend, steeds meer Duitsers. Maar gisteren was het een actie om de banden met de amateurclubs in de grensstreek aan te halen, lees ik in de krant. De krant die precies 37 woorden aan de wedstrijd zelf besteedt.’
En dat stoort je?
‘Dat stoort me enorm, ja. Van de krant verwacht ik in de eerste plaats een wedstrijdverslag.’
Iets anders. Hoe waren de weersomstandigheden? Die schijnen altijd belangrijk voor je te zijn.
‘Haha, ja, klopt. Koud, misschien dat er daarom zo weinig mensen waren. Gelukkig geen mist. Al doet deze foto misschien anders vermoeden.’

En de man schuin achter je, waar je het ook vaak over hebt, was die er wel?
‘Ja, voor het eerst in lange tijd was hij er weer. Maar vroeger zat hij recht achter me. Tegenwoordig, als hij er is, enkele plaatsen verderop. Daardoor kan ik hem moeilijker verstaan.’
Misschien was hij het moe om steeds te worden opgevoerd in jouw stukjes?
‘Haha, zou kunnen, maar ik schat hem niet in als een lezer van Mikanista.’
Toch nog iets van hem kunnen horen?
‘Helaas maar één keer. Dat was net voor de goal. Sierra gaf een geweldige pass over vijftig meter op Verheijen. Die kon vrij aannemen, maar kreeg de bal om de een of andere reden in zijn nek. Typisch zo’n moment dat je denkt “Dat wordt vandaag niks meer”. Maar De Man Schuin Achter Me nam het luchtig op: “Die bal tegen je nek laten kaatsen is eigenlijk veel knapper dan ‘m gewoon aannemen.”’
En het werd toch nog iets.
‘Klopt! Dat is voetbal. Blijft geweldig.’  

Vitesse – VVV

En dan? Dan zit eens een keer alles mee!

1. Het bemachtigen van een kaartje zit mee. Als VVV-seizoenkaarthouder een e-ticket bemachtigen voor een vak vol Vitesse-supporters zou niet moeten kunnen. Maar het kan. Verrassend eenvoudig. Hele geruststelling om te weten dat blijkbaar niet álle gegevensbestanden aan elkaar kunnen worden gekoppeld.

2. De heenreis zit mee. Onverwachte tegenwind op fiets, desondanks ruim op tijd op station. Trein op tijd, overstap in Nijmegen ongekend soepel, aankomst in Arnhem op tijd. Daarna genoeglijke wandeling in het zonnetje naar het Gelredome met zicht op de uit z’n voegen barstende Rijn en ondergelopen uiterwaarden.

3. De kou zit mee. Bij Vitesse werkt niks meer, maar het dak gaat nog steeds gewoon dicht. Handschoenen en andere kou-werende attributen zijn overbodig.

4. De wedstrijd zit mee. Na 23 seconden al het eerste VVV-schot op doel. Na 10 minuten 0-1, na 13 minuten 0-2. Na een half uur had het al minstens 0-4 moeten zijn. VVV soeverein. Ongekend. Na rust 0-3 en 0-4. Uiteindelijk nog de 1-4, maar geen vuiltje aan de lucht. Mokono, Gyamfi, El Anbri, Van Crooy, Matoug, eigenlijk iedereen sterk, zelfs De Waal. Uitblinker: Gabin Blancquart, pas 20, maar de uitstraling van een dertiger. Niet al te snel, wel gutes Stellungsspiel en rust aan de bal.

5. De man naast me zit mee. De man naast me zit op mijn plaats, maar schuift zonder morren een plaatsje op. De man naast me heeft z’n naar schatting driejarige, in een Vitesse-shirt gehulde zoontje bij zich. Het zoontje van de man naast me zegt na 32 minuten: ‘Papa, ik wil naar huis.’ Snoep, frites en frisdrank doen wonderen. De man naast me verlaat het stadion, met medeneming van z’n zoontje, na 75 minuten als de stand op 0-4 komt. De man naast me en z’n zoontje zijn niet de enigen.

6. De Vitesse-supporters zitten mee. Geldgebrek maakt nederig en kweekt relativeringsvermogen,  VVV-supporters weten er alles van. Hoe abominabel Vitesse ook speelt, van de Vitesse-supporters geen onvertogen woord. Na de 1-4 in de 87e minuut zingen ze ‘Wij gaan Europa in’. That’s the spirit. Dat het geldgebrek daar in Arnhem nog maar een tijdje mag voortduren.

7. Het tijdig op het station geraken zit mee. Als ik de Siegerehrung niet aan me voorbij laat gaan wordt het kielekiele wat betreft het halen van de trein van 19.05 uur. Als ik de Siegerehrung aan me voorbij laat gaan, haal ik ‘m met gemak. Maar waarom zou ik de Siegerehrung aan me voorbij laten gaan? Zo vaak wint VVV nu ook weer niet een uitwedstrijd, überhaupt een wedstrijd. Siegerehrung dus.

Daarna staat de trolleybus richting station al klaar. De trolleybus vertrekt meteen. Zingende en dansende Vitesse-supporters in de trolleybus. Om 18.52 uur arriveert de trolleybus op het station.

8. De terugreis zit mee. Trein in Arnhem op tijd, overstap in Nijmegen ongekend soepel, aankomst in Venray op tijd. Op fiets onderweg naar huis wind mee.

9. De stand zit mee. Tweede in de periode!

VVV – Excelsior

Ja! Hij zit erin! Hij zit er godverdomme in!

In de trein. Mistroostig weer. M’n gedachten gaan terug naar 21 december 1975. 49 jaar geleden, we worden oud. Een zondag. Even mistroostig weer als nu, zij het iets mistiger. VVV – Haarlem, half drie. Onvergetelijke wedstrijd. Binnen een half uur 0-3, in de tweede helft terugkomen tot 2-3, de afgeladen volle Koel (ruim vijftienduizend) in vuur en vlam. En Mikan maar beuken. De gelijkmaker zat er niet meer in, toch is m’n kerstvakantie nooit beter begonnen. Maar nu in de trein dus. De Maasbrug over en dan, dan schijnt in de verte het verlossend licht. Vier brandende lichtmasten in een oceaan van mistroostigheid. Magisch. Mits je er gevoelig voor bent. Ik ben er gevoelig voor.

Vuurwerk als de spelers het veld betreden. Ik houd niet van vuurwerk. Ik houd wel van de rookwolken waarmee vuurwerk gepaard gaat. Het vuurwerk wordt afgestoken ter ere van de ingebruikname van een nieuwe geluidsinstallatie. Ik begrijp niet waarom de ingebruikname van een nieuwe geluidsinstallatie aanleiding zou moeten zijn voor vuurwerk. Ook met de ingebruikgenomen nieuwe geluidsinstallatie is de omroeper vanaf mijn plaats nog steeds onverstaanbaar. Ik vind dat fijn. Omdat ik niet de indruk heb dat ik ooit iets wezenlijks mis. Maar vooral omdat de al jaren haperende geluidsinstallatie het net-niet-imago van VVV versterkt. Overigens was Hay van Dreumel op 21 december 1975 wel verstaanbaar. Hay van Dreumel was altijd verstaanbaar. Luid en duidelijk. Ik hield van Hay van Dreumel.

Afwisselend miezel en regen. Zo nu en dan giet het. Waarschijnlijk daardoor ben ik omgeven door leegte. Alleen met de regen en de wedstrijd. Niemand schuin achter me. Ook geen kinderen ditmaal. Capuchon op en geen centje pijn. Ik ben er trots op vaste bewoner te zijn van de laatste onoverdekte betaald voetbaltribune in Nederland. Versterkt ook het net-niet-imago.

De eerste twintig minuten zijn bagger. Daarna ontvouwt zich een wedstrijd die me meesleept, de eerste dit seizoen. Ik droom van een 0-1-achter-2-1-voor-scenario, mijn favoriete scenario. Na de 0-1 begin ik geleidelijk te twijfelen aan de haalbaarheid van mijn favoriete scenario. Ik betrap mezelf geregeld op een vloek. Wat leegte om hem heen niet met een mens kan doen. Negen seconden voor tijd de gelijkmaker. Ja! Hij zit erin! Hij zit er godverdomme in! De 2-1 blijft vervolgens uit. Ik doe alsof ik het net-niet-imago van VVV vervloek.

VVV – TOP Oss

 

Kelderkraker.
Pijn aan de ogen.
Tenenkrommend.
Wassen neus.
De handen in het haar.
‘Dalik speule ze deze kánt óp. Ze zien zich nog án het werrem dreie.’
Poel des verderfs.
Bodemloze put.
De gifbeker leegdrinken.   
‘Ze mótte ens miër lef toëne en d’n bàl iërder nao veure goëje.’
Blindgangers.
Blinde paarden.
Blinde kippen.
Kippen zonder kop.
‘Wurrum goëje ze ederen bál nao veure?’
Sputterende motor.
Zand in de machine.
Vierkante wielen.
Doodlopende wegen.
Road to nowhere.
‘Ut wao niks, ut is niks en ut wüerdt niks.’
Boerenkoolvoetbal.
Hotseknotsbegonia.
Flipperkastvoetbal. 
‘Hoëg, hárd en wied, dá’s de Miëterik.’
Zo dood als een pier.
De lamme tegen de blinde.
Godgeklaagd.
Gebed zonder einde.
‘Neet verlaore.’
Radeloos.
Redeloos.
Reddeloos.
‘Toch de nul.’
Quelle horreur.
De hel.

‘Misschien andere club kiezen?’
Nee. Kan niet.
‘Alemannia Aachen?’
Nee. Kan niet.
‘Waarom niet?’
Onuitlegbaar.
 
De Man Schuin Achter Me. Wéér afwezig. Waar ben je toch gebleven? Man, ik mis je.

Zaterdag 21 december 16.30 uur: VVV-Excelsior.
Zin in.

VVV – Emmen

Regen. Wind. Koud. Toch zin in. Raar. Trein rijdt. Fijn. Voetbalklapper (of hoe heet zo’n ding?) in dank aanvaard. Nat stoeltje. Droogwrijven met meegebracht handdoekje. Klapper op stoeltje. Zitten. Toch zin in. Weer hordes kinderen. Niet zin-bedervend ditmaal. Raar. Droog. Koelie met pietenmuts. En twee Pieten. Ze beginnen goed. Agressief. Geen eindeloos getik. Blunder Janssen. 0-1. Elkaar met voetbalklappers slaande kinderen. Continu. Nog steeds niet zin-bedervend. Raar. Wedstrijd best aardig. Hoog tempo. Rust. Koud? Valt wel mee. Wehmeyer voor Verheijen. Niet Doesburg voor Doumtsios. Raar. Aanvaardbaar spel. Weinig kansen. Hoog tempo. Elkaar met voetbalklappers slaande kinderen. Continu. Nog steeds niet zin-bedervend. Raar. 0-2. Door het centrum. Ongelooflijk. Kansjes. Of eerder mogelijkheden. Beetje machteloos. Maar kan allemaal slechter. Afgelopen. Weer verloren. Ach ja. Klapper meenemen? Nee. Handdoekje meenemen? Ja. Geen zin-bedervende avond. Ondanks alles. Raar. We love you Venlo, we do.

Maar laten we het voor de verandering eens over het aankondigingsbord (of hoe heet zo’n ding?) hebben.

Geen idee hoe lang het er al staat. In elk geval maakte ik er in 2021 voorafgaand aan de eerste post-corona wedstrijd voor het eerst een foto van.   

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is het geen digitaal aankondigingsbord.
‘En wat doe jij voor de kost?’
‘Ik ben de letterzetter van het aankondigingsbord van de thuiswedstrijden van VVV. Mooie job.’
Ouderwets handwerk dus. Waardoor het kan gebeuren dat vandaag de eerste 2 net niet binnen de lijntjes kleurt.

Kniesoor die erop let.
Onverlaten hebben enkele stickers op het bord geplakt.

Onder de tweede e van ‘Emmen’ het restant van een FC Den Bosch-sticker.
De stickers onder de n en de tweede m vallen niet te duiden.  
Onder de eerste e en de eerste m stickers van Ząbkovia Ząbki, volledige naam Miejski Klub Sportowy Dolcan Ząbki, vierde divisieclub uit Ząbki, een Poolse stad met 23.277 inwoners, iets ten noordoosten van Warschau.

Trzymaj jezyk za zabkami staat op de sticker onder de eerste e. ‘Houd je mond dicht’ volgens Google Translate. Kan kloppen, gezien de tekening.
Ruszaj na talning lees ik onder de eerste m. ‘Ga zonnen’ volgens Google Translate. Kan onmogelijk kloppen. Maar vooral niet kloppend proberen te maken. Ga zonnen!