Heracles – VVV

Was deze nóg frustrerender dan vorige week?
Danny Post: ‘Elke verliespartij is frustrerend. Helemaal als het er zoveel achter elkaar zijn. In deze fase is Heracles uit dan gewoon een maatje te groot voor ons. Dat is niet erg. Ik vind dat we hard gewerkt hebben vandaag. Het wil gewoon niet, ook in de eindfase steeds net niet.’
Mikanista: ‘Verliespartijen zijn juist vaak inspirerend. Maar twaalf keer achter elkaar kansloos doet wat met je inspiratie. In deze fase is Heracles uit een brug te ver. Dat lees je terug. Dat is heel erg. Het is geen kwestie van hard werken. De motivatie ontbreekt om wekelijks een originele invalshoek te bedenken. Ook in de eindfase lukt het me steeds net niet.’

Je zegt “In de eindfase steeds net niet”. Maar daarvoor stopt het toch ook al een beetje?
Danny Post: ‘Ja, de fase voor de eindfase. Dat is frustrerend, dat is de fase waarin we zitten, een hele lange fase. Je hebt zelf veel mogelijkheden om uit te breken en we kiezen dan steeds de verkeerde mogelijkheid. Dat is frustrerend.’
Mikanista: ‘Ja, de fase voor de eindfase. Dat is frustrerend. Maar eigenlijk is elke fase bagger: de voorfase, de beginfase, de middenfase, de eindfase en de nafase. Dat is de fase waarin ik nu zit, een hele lange fase. Ik zie geen mogelijkheden om daar uit te komen. Dat is frustrerend.’

Je was vorige week heel uitgesproken. Daar zijn veel reacties op gekomen. Heeft dat iets voor jou veranderd de afgelopen week?
Danny Post: ‘Nee, hoor. Mensen willen emoties zien. Natuurlijk moet je oppassen met wat je zegt. Het is gewoon de frustratie na de wedstrijd. Ik vond het wel meevallen. Voetbal is emotie. Ik denk dat de mensen dat willen zien en dat is wie ik ben.’
Mikanista: ‘Nee, hoor, hoewel Huub en met name Wilbert behoorlijk fel reageerden. Dat is de emotie. Het is gewoon de frustratie na het lezen van zo’n stukje. Ik sta er nog steeds achter. Je denkt toch niet dat De Koning het slechter had gedaan de afgelopen vijf wedstrijden?’   

Hoe moeilijk is het om positief te blijven?
Danny Post: ‘Iedereen die gevoetbald heeft, weet dat als je twaalf wedstrijden op rij verliest … Dat zijn allemaal clichés. Er is niemand in het veld die denkt “Nou gaan we een potje verliezen”. Het doet heel veel met je. Het hoort ook bij het voetbal. VVV is natuurlijk een ploeg die altijd tegen degradatie vecht, alleen dit is wel extreem, die verliespartijen. Dat doet veel pijn.’
Mikanista: ‘Iedereen die geschreven heeft, weet dat als je geen inspiratie hebt … Uit een ander vaatje tappen? Dat zijn allemaal clichés. Het is ook nooit zo dat ik denk “Nou ga ik een kutstukje schrijven”. Het doet heel veel met je. Het hoort ook bij het schrijven. Mikanista is natuurlijk altijd een schrijver in de marge geweest, alleen dit is wel extreem, dat writers block. Dat doet veel pijn.’

Sparta – VVV

als de nood het hoogst is
is de redding nabij

eerst over de nood
dan over de redding

de nood klotst tegen de plinten
de nood is overgekookt
de nood is buiten zijn oevers getreden

de nood is aan de man

der jos
de donisjes
ôs leef vrouwke ván genuë
merie van het wonderbare schot
geen redders in nood

tijd voor een schuif

de redder in nood
zit
ligt
klust
hangt
slaapt
babysit
schoffelt

slechts 232 kilometer verderop
thuis
in
broek op langedijk

pro memorie
26 wedstrijden
22 punten

met
een zooitje ongeregeld
een legertje hopelozen
een stelletje non-valeurs

een godswonder

stap in de auto
rijd naar broek op langedijk
neem de koning mee
rijd terug naar venlo
zet ‘m
ertussen
erboven
eronder
ernaast
ervoor
erbij

erin
desnoods

als je de wedstrijd niet ken winnen
mag je ‘m ook niet verliezen

nood breekt wet

VVV – PSV

(Shiiiiitttt! Dat ook nog. Het was typisch zo’n wedstrijd die alle kansen bood om al gaande de rit over een stukje na te denken. Ook wel eens fijn. Another day at the office zou het thema worden. Met een beetje geluk zou het rond een uur of vijf klaar en gepubliceerd zijn. Over en sluiten. 16.22 uur. ‘We gaan terug naar de jongens in de studio.’ Binnen twee minuten is de term al drie keer gevallen. Another day at the office. De klootzakken. Plannetje in duigen, iets nieuws verzinnen. Alsof de wedstrijd het zou verdienen. Rond een uur of vijf klaar? Kansloos.)

Typisch zo’n wedstrijd die schriftelijk had kunnen worden afgedaan. Over de uitslag zouden de onderhandelaars ongetwijfeld snel een akkoord hebben bereikt: 0-3, voor allebei geen gezichtsverlies.
‘Twee keer Malen?’
‘Nee, één keer, anders loopt de topscoorderstitel voor onze Giako teveel gevaar.’
‘Maar dan wel geel voor Giako, zodat ie de volgende wedstrijd geschorst is.’
‘Oké dan, misschien wel eens goed voor ‘m dat ie zich afvraagt waar ie de laatste weken eigenlijk mee bezig is.’
Deal.
Toine had thuis kunnen blijven.
Leo had lekker verder kunnen dromen over De Trap en het effect van noppen daarop.
De jongens in de studio hadden hun gevatheden kunnen loslaten op FC Groningen-Heerenveen.
Roger had zich kunnen gaan bezinnen op z’n toekomst.
Mo idem dito.
Jos had zich eens serieus kunnen gaan afvragen hoe groot de kans is dat er dit seizoen überhaupt nog een punt wordt behaald met al die verdedigers die niet kunnen verdedigen.
Stan en Marco hadden zich achter hun oren kunnen gaan krabben over de vraag of het wel zo’n wijs besluit was geweest Hans naar huis te sturen.

En wij?

Wij hadden onze wonden kunnen gaan likken.
Wij hadden ons verdriet kunnen gaan verdrinken.
Wij hadden onze frustratie kunnen gaan botvieren op weerloze slachtoffers.
Wij hadden een lange wandeling of mooie fietstocht kunnen gaan maken.
Wij hadden ons alvast kunnen gaan schikken in het onvermijdelijke.
Wij hadden ons kunnen gaan afvragen of spelen op vrijdagavond misschien ook wel voordelen biedt.
Wij hadden troost kunnen gaan zoeken bij Onze Lieve Vrouw van het Wonderbare Schot.

En Ton?

Ton zou zich daarboven bij een schriftelijk afgedane wedstrijd niet hebben hoeven af te vragen of een minuut stilte én rouwbanden teveelgevraagd waren, maar zal daar waarschijnlijk ook weer niet al te lang om hebben gemaald en nog maar eens het aan hem gewijde in memoriam van Gerrit van der Vorst op de Floddergatsblog (klik hier) hebben herlezen.

VVV – FC Groningen

De stemming daalt al meteen tot onpeilbare diepten als blijkt dat de opgedraaide wekker die Cristian Willaert heet, weer eens in De Koel is neergezet om af te mogen lopen. De als presentator vermomde wekker wordt geacht vragen te stellen aan de analist van dienst, in dit geval Hedwiges Maduro (‘Je moet niet anticiperen op het moment zelf’). Maar Cristian wíl helemaal geen vragen stellen. Cristian wil alleen maar zelf praten. In een moordend tempo, op een onuitstaanbaar volume en met de opgewondenheid van een jongetje van zes dat zojuist voor het eerst heeft gescoord.
Om het maar zoveel mogelijk een monoloog te laten blijven, neemt Cristian ook ditmaal zijn toevlucht tot de gesloten vraag.
Cristian: ‘Hoe zorgelijk is dat?’ Hedwiges: ‘Ontzettend zorgelijk.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.
Cristian: ‘Hoe belangrijk is dat?’ Hedwiges: ‘Super belangrijk.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.
Cristian: ‘Hoe erg is dat?’ Hedwiges: ‘Heel erg.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.   

Dan gebeurt het onvermijdelijke: de wedstrijd staat op het punt van beginnen. Noodgedwongen zal Cristian drie kwartier zijn mond moeten houden. ‘Het elftal van Danny Buijs komt nu de trap af in De Koel, dus we gaan naar Leo Driessen voor de eerste helft van VVV-FC Groningen. Veel plezier!’ Leo Driessen. Ook dat nog.

‘Goeienavond en fijn dat u kijkt, over een paar minuutjes als iedereen die trappen is afgekomen. Sommigen nemen een zijpaadje. Misschien wel verstandig als je met die noppen over het steen moet. Dat zijn toch lastige barrières om te nemen al voordat de wedstrijd begonnen is.’

Dan verkeer je in de veronderstelling dat je het ergste wel hebt gehad voor vandaag. Maar toen moest de wedstrijd nog komen. Krachteloos, machteloos. Redeloos, radeloos, reddeloos. In Noord-Holland zit iemand in zijn vuistje te lachen.

PEC Zwolle – VVV

Meubelboulevard
Weken, maanden, jaren gaan voorbij zonder gedachten aan de meubelboulevard. Vanmiddag was het eindelijk weer zover. Zou hij zich op de meubelboulevard bevinden? Samen met z’n Monique? Gezellig saampjes bij de Leen Bakker? Of genieten van de kleinkinderen in de ballenbak van de Ikea? Of zijn de meubelboulevards nog altijd dicht? Wat dan? Uitwaaien op het strand? Of toch maar om twaalf uur voor de treurbuis gekropen om te zien hoe zijn jongens het er vanaf zouden brengen? En na afloop? Leedvermaak, medelijden, verdriet?

De Koning is dood, leve de koning (1)
Een nieuwe koning is opgestaan. En hij heet: Mario.

- over de speelwijze van VVV: ‘Als je alleen maar achteruit loopt dan hou je ook de problemen over jezelf af’
- over de reddingen van Kirschbaum: ’Die Kirschbaum moest een paar keer z’n eigen strekken’
- over de goal van Gelmi: ‘Je ogen dicht, niet nadenken en harrrken’
- over de door Kum veroorzaakte penalty: ‘Hij raakt ‘m precies in z’n kniehok’

Handschoenen
Anastasios Donis en Kenneth Paal: korte mouwen met handschoenen. Zoiets als vissticks met vanillevla. Een frikandel met hagelslag. Kut met peren.

De Koning is dood, leve de koning (2)
Een nieuwe koning is opgestaan. En hij heet Jos.

De nieuwe koning dwingt ontzag af. Presentator Aletha Leidelmeijer: ‘Ik wil me even voorstellen, ik ben Aletha. En dat is Mario.’ Ze spreekt ‘m vervolgens consequent aan met u. Interviewer Sjors Blaauw na afloop idem dito. Niet langer ouwe jongens krentenbrood met de oude Koning, maar thee met een kaakje met de nieuwe.

Kum
Wat een verademing, die man. Ik kan alleen maar herhalen wat ik precies een maand geleden over hem schreef:

‘Geen hevige verontwaardiging, geen woeste armgebaren, geen schuim op de lippen. Wel acceptatie, fatsoen, schuldbesef. Ook in het interview na afloop: reëel, eerlijk, niet met een beschuldigend vingertje naar anderen wijzend, de fout bij zichzelf zoekend. Waar maak je dat mee in de voetbalwereld? Groots. Man of the Match, onbetwist. Een hoogtepunt van het seizoen. Welgemeend advies: nu stoppen, op je hoogtepunt. En naast dat standbeeld voor Giakoumakis ook een standbeeld voor Hem.’

De Koning is dood, leve de koning (3)

Een nieuwe koning is opgestaan. En hij heet Jos. Jarenlang trainerschap in Duitsland heeft z’n sporen nagelaten: ‘Ze moeten er zich veel meer in ondersteunen.’ En: ‘Zeker de ervarene spelers in het team.’ We zijn begeesterd.

Lente
Vandaag precies 45 jaar geleden begon voor VVV de lente toen het in De Koel met 1-0 van Heerenveen won, daardoor periodekampioen werd en deelname aan de nacompetitie afdwong en vervolgens naar de ere-divisie promoveerde. Eindigt vandaag voor VVV de lente?

The Speak of The King

Zondag. Interviewer Bennett van Fessem vraagt aan Hans de Koning: ‘Maak je het seizoen sowieso af bij VVV?’ Reactie van The King:  

‘Ik zou niet weten waarom.’

Bewussie? En daarmee een afscheid in stijl? Zo leek het niet. Hoe dan ook: Hans de Koning maakt het seizoen niet af bij VVV. Zonde. Taalgoochelaars van zijn kaliber zijn dun gezaaid. Trainers van zijn kaliber iets minder dun. Maar trainers van een kaliber dat VVV voor degradatie weet te behoeden, bestaan misschien wel niet. Ontslag ontneemt ons de garantie van taalgegoochel en levert ons niet de garantie van ere-divisiebehoud. Aanblijven was daarom wenselijk geweest. Want, in Kingspeak: ‘Als je de wedstrijd niet kan winnen, mag je ‘m ook niet verliezen.’

Wat resteert zijn de quotes. De quotes van een taalvernieuwer, een taalvernieler, een taalvernaaier. Onder het motto The Speak of The King als eerbetoon Mikanista’s top 14 van VVV-quotes van Hans de Koning:

14. ‘We hadden een goeie drive erop’

13. ‘Dat hadden we met een schuif gedaan’

12. ‘Dat zijn wel momenten dat misschien die wedstrijd een andere kentering had gehad’

11. ‘Daar zit geen districtie aan’

10. ‘Dan staat het gewoon niet goed in de restverdediging. Als je zo staat roep je de problemen over jezelf op’

9. ‘We zitten in een goeie move’

8. ‘Ik denk dat een gelijkspel wel verdiend had geweest’

7. ‘Al die clichés ken je naar buiten halen. Hoe noem je dat, de dood of de gladiolen. Dan zie je dat we met elf tegen tien best wat kunnen. Maar elf tegen elf was best lastig’

6. ‘Hij ken schuin naar 10 spelen’

5. ‘Lekker pillen!’

4. ‘Als je de wedstrijd niet kan winnen, mag je ‘m ook niet verliezen’

3. ‘Als Arjan Swinkels er nog bij had geweest dan had het misschien een schuif geweest met Arjan en Chris Kum op die positie’

2. ‘Klapbach was gewoon een maatje te groot’ [na verlies tegen Borussia Mönchengladbach]

1. ‘Medisch was hij niet fit. Daarna was ie in de corona. Uiteindelijk hebben we ‘m opgetraind en van de week is ie weer in de blessure geraakt’

VVV – Fortuna Sittard

kommer en kwel
van kwaad tot erger
pijn aan de ogen
trieste vertoning
enz.
enz.

Laten we het verder houden bij Mikanista’s top 3 van troostelozemiddagmomentjes:

3. Trapmomentje

Altijd en eeuwig weer dat geëmmer over De Trap. Commentator van dienst Leo Driessen meent vandaag ook een duit in het zakje te moeten doen. Hij begint zijn commentaar om 12.13 uur als volgt:

‘Soms een heel karwei om die trap af te komen op een veilige wijze. In de jaren tachtig had VVV ook nog de installatie voor de radioverbindingen aan de andere kant, dus moest je diezelfde gang als de spelers afleggen. Maar voor de spelers is dat in principe natuurlijk ook geen probleem. Alleen … ja … met die trap … en dan met noppen … dat is allemaal een beetje … daar … enfin … het is goed gegaan …’

Zeg dan niks.

2. Lijntjesmomentje

Als al bijna alles is becommentarieerd en geanalyseerd komen presentator Aletha Leidelmeijer en analist Kees Kwakman te spreken over de derde goal van Fortuna: wel of geen buitenspel? Kees Kwakman:

‘Op Twitter zag ik een foto met allerlei lijntjes voorbijkomen. Kijk: die lijntjes staan in de spelers! Zie je dat? Die lijntjes moeten toch naar achteren geplaatst worden? Dat lijntje loopt nu door die VVV-speler heen! Die lijnen dat is helemaal dramatisch. Nu loopt die lijn weer dwars door die Da Graca heen.’

Even daarna:

‘Laten we het er niet teveel over hebben.’

Zó zonde.

1. Nieuwsmomentje (vooralsnog niet opgepikt?)

Na afloop interviewt Bennett van Fessem VVV-trainer Hans de Koning.
Van Fessem: ‘Tot slot: maak je het seizoen sowieso af bij VVV?’
De Koning: ‘Ik zou niet weten waarom.’
Zes keer teruggeluisterd, maar hij zegt het echt. Einde van een tijdperkje dus.