VVV – Emmen

I
Loze wedstrijd. Nog grotere afkeer van loze wedstrijden dan de spelers.

II
Top 4 van onmogelijkheden om te ontkomen aan VVV – Emmen:
4. corona (al gehad)
3. quarantaine (al gehad)
2. blessure (de enige typvinger, de linker wijsvinger, is volledig blessurevrij)
1. schorsing (de Bloggersbond schorst pas na vijf ondermaatse stukjes)

III
Enige troefkaart om te ontkomen aan VVV – Emmen: digitale onhandigheid waardoor online kijken – de enige mogelijkheid om de wedstrijd te volgen – uitgesloten is.

IV   
X: ‘Ik kan ook ff komen [om jouw account te activeren].’ Enige troefkaart uit handen geslagen.

V
Zal het Danny Post lukken ook in een loze wedstrijd een gele kaart te pakken? Voorspelling: ja.

VI
Commentator Vincent Schildkamp: ‘Wie weet heeft Van Crooy iets spectaculairs in de benen.’ Een piercing? Een diamant? Een walkietalkie? Een geweer? Een minibar?

VII
Vincent Schildkamp: ‘Swinkels valt gewoon om.’ Gewoon omvallen? Dat was buitengewoon omvallen, hoor.

VIII
Vincent Schildkamp: ‘Terwijl het evenwichtsorgaan van Swinkels weer hersteld is.’ Maar nu haperden de startmotor en de versnellingsbak.

IX
Van alle slechte seizoenen was dit verreweg het beste.

X
Vincent Schildkamp: ‘Adžić had hem graag terug willen hebben in de ruimte.’ Maar dat feestje ging jammer genoeg niet door omdat het enige beschikbare ruimtevaartuig verhinderd was vanwege verplichtingen op Mars.

XI
Vincent Schildkamp: ‘Als Adžić wegloopt uit de rug van Da Graca.’ Waarmee na vier maanden eindelijk de geringe wendbaarheid van Da Graca is verklaard: al die tijd met Adžić in z’n rug gelopen.

XII
Vincent Schildkamp: ‘Michael de Leeuw sprint zich iedere keer een ongeluk.’ Oh zo! Vandaar al die sirenes de hele wedstrijd door.

XIII
Het lukt Danny Post ook in een loze wedstrijd een gele kaart te pakken.

XIV
Vincent Schildkamp: ‘Simon Janssen uit Blerick, hier drie koprollen vandaan.’ De eerste tot het station, de tweede tot aan de voet van de Maasbrug, de derde en zwaarste de Maasbrug op.

XV
Vincent Schildkamp: ‘Het is een beetje keffen wat VVV doet.’
How much is that doggie in the window?
The one with the waggly tail
How much is that doggie in the window?
I do hope that doggie's for sale

XVI
Bericht van de Bloggersbond: direct rood en schorsing voor onbepaalde tijd vanwege verregaande meligheid.

Ajax – VVV

1
F.: ‘Maar hoe voelt dit (degradatie) nu voor jou?’
Ik: ‘Jammer. Niet meer en niet minder. Slaap er geen minuut minder om.’
F.: ‘Huilt je geel-zwarte hart niet😭? 😂😂😂’
Ik: ‘Dat zou je wel willen, hè? Nee, doet me echt niet veel, hoewel de eredivisie natuurlijk een stuk leuker is.’

2

‘Ontslag ontneemt ons de garantie van taalgegoochel en levert ons niet de garantie van ere-divisiebehoud. Aanblijven was daarom wenselijk geweest.’

Geschreven op 16 maart, de dag waarop Hans de Koning werd ontslagen. Ook twee maanden later ben ik het nog steeds helemaal eens met mezelf. Aardige man, die Jos Luhukay, maar hij heeft niks gebracht: geen taalgegoochel, geen voetbal, geen punten, geen ere-divisiebehoud.
 

3
Jongste exponent van de almaar oprukkende sentimentalisering en edelkitsch in de stadions: de erehaag. Haagje in het geval van VVV. Ongetwijfeld is er discussie geweest of de wisselspelers ook erehaagfiguranten dienden te zijn. Voorspelling: over drie jaar voert de KNVB een erehaagprotocol in.

4
Die 35 stukken vlaai voor de Ajax-directie waren echt teveel van het goede. Had ze dan naar Heerenveen gestuurd. Voorspelling: over drie jaar voert de KNVB een vlaaiprotocol in.

5
Altijd weer die gesloten vragen: ‘Hoe zuur voelt dit?’ ‘Heel zuur.’

6
Hartverwarmend: geen tranen op het veld. Degradatie is geen tranen op het veld waard. Voorspelling: over drie jaar voert de KNVB een degradatietranen-op-het-veld-protocol in.

7
Zinédine Machach tegen Devyne Rensch: ‘On the street I’ll kill you, my friend.’ De mug die tegen de olifant zegt dat hij hem zal opvreten.

8
Altijd weer die gesloten vragen: ‘Wat voor dag is dit voor VVV?’ ‘Een heel zwarte dag.’

9
Ik: ‘Het blijft voetbal.’
X: ‘Klopt. En het blijft VVV.’
Ik: ‘Klopt.’
X: ‘De 3-1 van Heerenveen tegen Emmen komt ook weer te laat.’
Ik: ‘Ook daar blijft het voetbal.’
X: ‘Ik dacht tennis.’

10
2-1 achter op zo’n waterkoude vrijdagavond half november thuis tegen Telstar voor nagenoeg lege tribunes heeft ook zijn charme.

VVV – RKC

Top 5 van memorabele uitspraken na afloop:

5. ‘Hoop doet leven’ (Jos Luhukay)

Inderdaad. Want elke wedstrijd begint met 0-0. En in voetbal is alles mogelijk. En de wedstrijd is pas afgelopen als de scheidsrechter voor de laatste keer heeft gefloten. En Keulen en Aken zijn niet in één dag gebouwd. En Rome ook niet. En niet geschoten is altijd mis. En na regen komt zonneschijn. En de hoop sterft het laatst.  

4. ‘Soms is het niet altijd goed’ (Danny Post)

Altijd is het niet goed soms
Goed is het altijd soms niet
Niet goed is het soms altijd
Is het soms niet altijd goed
Soms is het altijd niet goed
Het is altijd niet goed soms

Altijd goed is het soms niet
Goed is het soms niet altijd
Niet altijd is het goed soms
Is het niet altijd soms goed
Soms niet goed is het altijd
Het is soms niet altijd goed

maar

Meestal is het geen ene kut
 
3. ‘Je schiet er eigenlijk helemaal geen ene kut mee op’ (Vito van Crooy)

Waarheid als een koe. Spijker op de kop. Soms is het niet altijd goed.

2. ‘Geweldige voorzet, volgens mij was het Verbong’ (Ronald de Boer)

Bram Verbong was het bankzitten na al die jaren inderdaad kotsmoe, sprong het veld in, leverde een majestueuze voorzet af waaruit Vito van Crooy de 3-2 binnenkopte en verdween vervolgens weer in de anonimiteit. En Ronald de Boer blijft maar in de schijnwerpers staan. Soms is het altijd niet goed.

1. ‘Hoezo zouden we geen punten kunnen halen in de Arena?’ (Danny Post)

Met een pokerface. En zonder blikken of blozen. En met een stalen gezicht. En zonder een spier te vertrekken. Want in voetbal is alles mogelijk. Want niet geschoten is altijd mis. Want na regen komt zonneschijn. Want de hoop sterft het laatst.  

Is het soms niet altijd goed?

Heracles – VVV

Was deze nóg frustrerender dan vorige week?
Danny Post: ‘Elke verliespartij is frustrerend. Helemaal als het er zoveel achter elkaar zijn. In deze fase is Heracles uit dan gewoon een maatje te groot voor ons. Dat is niet erg. Ik vind dat we hard gewerkt hebben vandaag. Het wil gewoon niet, ook in de eindfase steeds net niet.’
Mikanista: ‘Verliespartijen zijn juist vaak inspirerend. Maar twaalf keer achter elkaar kansloos doet wat met je inspiratie. In deze fase is Heracles uit een brug te ver. Dat lees je terug. Dat is heel erg. Het is geen kwestie van hard werken. De motivatie ontbreekt om wekelijks een originele invalshoek te bedenken. Ook in de eindfase lukt het me steeds net niet.’

Je zegt “In de eindfase steeds net niet”. Maar daarvoor stopt het toch ook al een beetje?
Danny Post: ‘Ja, de fase voor de eindfase. Dat is frustrerend, dat is de fase waarin we zitten, een hele lange fase. Je hebt zelf veel mogelijkheden om uit te breken en we kiezen dan steeds de verkeerde mogelijkheid. Dat is frustrerend.’
Mikanista: ‘Ja, de fase voor de eindfase. Dat is frustrerend. Maar eigenlijk is elke fase bagger: de voorfase, de beginfase, de middenfase, de eindfase en de nafase. Dat is de fase waarin ik nu zit, een hele lange fase. Ik zie geen mogelijkheden om daar uit te komen. Dat is frustrerend.’

Je was vorige week heel uitgesproken. Daar zijn veel reacties op gekomen. Heeft dat iets voor jou veranderd de afgelopen week?
Danny Post: ‘Nee, hoor. Mensen willen emoties zien. Natuurlijk moet je oppassen met wat je zegt. Het is gewoon de frustratie na de wedstrijd. Ik vond het wel meevallen. Voetbal is emotie. Ik denk dat de mensen dat willen zien en dat is wie ik ben.’
Mikanista: ‘Nee, hoor, hoewel Huub en met name Wilbert behoorlijk fel reageerden. Dat is de emotie. Het is gewoon de frustratie na het lezen van zo’n stukje. Ik sta er nog steeds achter. Je denkt toch niet dat De Koning het slechter had gedaan de afgelopen vijf wedstrijden?’   

Hoe moeilijk is het om positief te blijven?
Danny Post: ‘Iedereen die gevoetbald heeft, weet dat als je twaalf wedstrijden op rij verliest … Dat zijn allemaal clichés. Er is niemand in het veld die denkt “Nou gaan we een potje verliezen”. Het doet heel veel met je. Het hoort ook bij het voetbal. VVV is natuurlijk een ploeg die altijd tegen degradatie vecht, alleen dit is wel extreem, die verliespartijen. Dat doet veel pijn.’
Mikanista: ‘Iedereen die geschreven heeft, weet dat als je geen inspiratie hebt … Uit een ander vaatje tappen? Dat zijn allemaal clichés. Het is ook nooit zo dat ik denk “Nou ga ik een kutstukje schrijven”. Het doet heel veel met je. Het hoort ook bij het schrijven. Mikanista is natuurlijk altijd een schrijver in de marge geweest, alleen dit is wel extreem, dat writers block. Dat doet veel pijn.’

Sparta – VVV

als de nood het hoogst is
is de redding nabij

eerst over de nood
dan over de redding

de nood klotst tegen de plinten
de nood is overgekookt
de nood is buiten zijn oevers getreden

de nood is aan de man

der jos
de donisjes
ôs leef vrouwke ván genuë
merie van het wonderbare schot
geen redders in nood

tijd voor een schuif

de redder in nood
zit
ligt
klust
hangt
slaapt
babysit
schoffelt

slechts 232 kilometer verderop
thuis
in
broek op langedijk

pro memorie
26 wedstrijden
22 punten

met
een zooitje ongeregeld
een legertje hopelozen
een stelletje non-valeurs

een godswonder

stap in de auto
rijd naar broek op langedijk
neem de koning mee
rijd terug naar venlo
zet ‘m
ertussen
erboven
eronder
ernaast
ervoor
erbij

erin
desnoods

als je de wedstrijd niet ken winnen
mag je ‘m ook niet verliezen

nood breekt wet

VVV – PSV

(Shiiiiitttt! Dat ook nog. Het was typisch zo’n wedstrijd die alle kansen bood om al gaande de rit over een stukje na te denken. Ook wel eens fijn. Another day at the office zou het thema worden. Met een beetje geluk zou het rond een uur of vijf klaar en gepubliceerd zijn. Over en sluiten. 16.22 uur. ‘We gaan terug naar de jongens in de studio.’ Binnen twee minuten is de term al drie keer gevallen. Another day at the office. De klootzakken. Plannetje in duigen, iets nieuws verzinnen. Alsof de wedstrijd het zou verdienen. Rond een uur of vijf klaar? Kansloos.)

Typisch zo’n wedstrijd die schriftelijk had kunnen worden afgedaan. Over de uitslag zouden de onderhandelaars ongetwijfeld snel een akkoord hebben bereikt: 0-3, voor allebei geen gezichtsverlies.
‘Twee keer Malen?’
‘Nee, één keer, anders loopt de topscoorderstitel voor onze Giako teveel gevaar.’
‘Maar dan wel geel voor Giako, zodat ie de volgende wedstrijd geschorst is.’
‘Oké dan, misschien wel eens goed voor ‘m dat ie zich afvraagt waar ie de laatste weken eigenlijk mee bezig is.’
Deal.
Toine had thuis kunnen blijven.
Leo had lekker verder kunnen dromen over De Trap en het effect van noppen daarop.
De jongens in de studio hadden hun gevatheden kunnen loslaten op FC Groningen-Heerenveen.
Roger had zich kunnen gaan bezinnen op z’n toekomst.
Mo idem dito.
Jos had zich eens serieus kunnen gaan afvragen hoe groot de kans is dat er dit seizoen überhaupt nog een punt wordt behaald met al die verdedigers die niet kunnen verdedigen.
Stan en Marco hadden zich achter hun oren kunnen gaan krabben over de vraag of het wel zo’n wijs besluit was geweest Hans naar huis te sturen.

En wij?

Wij hadden onze wonden kunnen gaan likken.
Wij hadden ons verdriet kunnen gaan verdrinken.
Wij hadden onze frustratie kunnen gaan botvieren op weerloze slachtoffers.
Wij hadden een lange wandeling of mooie fietstocht kunnen gaan maken.
Wij hadden ons alvast kunnen gaan schikken in het onvermijdelijke.
Wij hadden ons kunnen gaan afvragen of spelen op vrijdagavond misschien ook wel voordelen biedt.
Wij hadden troost kunnen gaan zoeken bij Onze Lieve Vrouw van het Wonderbare Schot.

En Ton?

Ton zou zich daarboven bij een schriftelijk afgedane wedstrijd niet hebben hoeven af te vragen of een minuut stilte én rouwbanden teveelgevraagd waren, maar zal daar waarschijnlijk ook weer niet al te lang om hebben gemaald en nog maar eens het aan hem gewijde in memoriam van Gerrit van der Vorst op de Floddergatsblog (klik hier) hebben herlezen.

VVV – FC Groningen

De stemming daalt al meteen tot onpeilbare diepten als blijkt dat de opgedraaide wekker die Cristian Willaert heet, weer eens in De Koel is neergezet om af te mogen lopen. De als presentator vermomde wekker wordt geacht vragen te stellen aan de analist van dienst, in dit geval Hedwiges Maduro (‘Je moet niet anticiperen op het moment zelf’). Maar Cristian wíl helemaal geen vragen stellen. Cristian wil alleen maar zelf praten. In een moordend tempo, op een onuitstaanbaar volume en met de opgewondenheid van een jongetje van zes dat zojuist voor het eerst heeft gescoord.
Om het maar zoveel mogelijk een monoloog te laten blijven, neemt Cristian ook ditmaal zijn toevlucht tot de gesloten vraag.
Cristian: ‘Hoe zorgelijk is dat?’ Hedwiges: ‘Ontzettend zorgelijk.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.
Cristian: ‘Hoe belangrijk is dat?’ Hedwiges: ‘Super belangrijk.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.
Cristian: ‘Hoe erg is dat?’ Hedwiges: ‘Heel erg.’
Waarna Cristian weer ongebreideld door kan ratelen.   

Dan gebeurt het onvermijdelijke: de wedstrijd staat op het punt van beginnen. Noodgedwongen zal Cristian drie kwartier zijn mond moeten houden. ‘Het elftal van Danny Buijs komt nu de trap af in De Koel, dus we gaan naar Leo Driessen voor de eerste helft van VVV-FC Groningen. Veel plezier!’ Leo Driessen. Ook dat nog.

‘Goeienavond en fijn dat u kijkt, over een paar minuutjes als iedereen die trappen is afgekomen. Sommigen nemen een zijpaadje. Misschien wel verstandig als je met die noppen over het steen moet. Dat zijn toch lastige barrières om te nemen al voordat de wedstrijd begonnen is.’

Dan verkeer je in de veronderstelling dat je het ergste wel hebt gehad voor vandaag. Maar toen moest de wedstrijd nog komen. Krachteloos, machteloos. Redeloos, radeloos, reddeloos. In Noord-Holland zit iemand in zijn vuistje te lachen.