VVV – De Graafschap

 

(Dat lentefrisse groen!)

I
First things first
voor het eerst in jaren
is de omroeper
enigszins verstaanbaar
in al die jaren
weinig gemist

II a

Voor ooit: in kaart brengen van de olifantenpaadjes rondom De Koel

II b
Voor ooit: onderzoeken of de olifantenpaadjes rondom De Koel vooral in gebruik zijn bij voorpretters die alles uit de kast halen om De Koel zo snel mogelijk te bereiken
of
bij frustrato’s die alles uit de kast halen om De Koel zo snel mogelijk achter zich te kunnen laten.

Zelfonderzoek leert dat ik tot de voorpretters hoor.

III
De Man Schuin Achter Me zit weer eens buiten mijn gehoorbereik. Frustrerend. De man enkele plaatsen verder schuin achter me is er niet. Dat schiet op deze manier niet op met hoofdletters voor hem.

IV

Voor ooit: alle foto’s verzamelen van iedereen die op deze foto een foto maakt

V

2022-2023 is het seizoen van de regen
vandaag is ie geelzwart

VI
De Graafschap, club van de spandoeken. En dat zullen we weten ook.

VII
Oké, nog een dan. Kon die wolk daar maar voor eeuwig blijven hangen. Hemels.

VIII
De Graafschap, club van de spandoeken. En dat zullen we weten ook.

(Vervoers)beperkingen, lege uitvakken en uitbannen emotie …
KNVB, clubs, politie en gemeentes: jullie keuzes zijn een schande voor de volkssport!

Bericht van P, die elders in het stadion zit: ‘Ze krijgen per letter betaald zo te zien.’ 126 zijn het er, inclusief leestekens.

IX
Sommigen missen mijn recensies van Kees de Boer. Om hen tegemoet te komen: Kees de Boer wekte weer eens grote ergernis bij deze recensent. Spelen als een slappe krant gewikkeld in een natte vaatdoek en maar misbaar blijven maken bij de scheidsrechter over vermeende tegen hem gemaakte overtredingen. Dat hij als een veredelde hangende rechtsbuiten moest opereren geldt daarbij niet als verzachtende omstandigheid.

X
De wedstrijd? Een beproeving. Belabberd. Een lachertje. Triest. Een farce. Om te huilen. Godgeklaagd. Een ramp. Pijn aan de ogen. Een bezoeking. Erbarmelijk. Een parodie op voetbal. Betaald voetbal onwaardig. Een lijdensweg.

XI
Het kan bijna niet anders of VVV is vanaf 11 juni omstreeks 20.00 uur weer eredivisionist.

VVV – Jong Ajax

I
Halverwege station en stadion. Een man fietst me voorbij. Hij stopt tien meter verder en draait zich om.
‘Ha, Wim!’
‘Heej Wim!’
Wim meets Wim, gewaardeerd collega van weleer. Jaren geleden dat we elkaar hebben gezien.
‘Hoe gaat het?’
‘Goed. En met jou?’
‘Ook goed.’
‘Is niet veel, hè, dit jaar?’
‘Ongelooflijk dat ze zo hoog staan.’
‘Zegt ook wel iets over de concurrentie.’
‘Vooral thuis is het niks.’
‘Waar zit je?’
‘Lange kant, onoverdekt.’
‘Ik ook. Elke wedstrijd regen en kou dit seizoen.’
‘Ach ja, maar het blijft leuk.’
‘Precies. Fijne wedstrijd dan maar.’
‘Jij ook!’

II
Ellendige eerste helft. Net voor rust begint het te regenen. Gefluit en boegeroep als de spelers het veld verlaten. Braken en Ketting maken duidelijk daar niet van gediend te zijn. Ze manen de fans aan de Duitse kant tot meer enthousiasme. Geen bekers meer op het veld mogen gooien en dan ook nog eens enthousiast moeten zijn over iets waarover je onmogelijk enthousiast kunt zijn. Ga er maar aan staan. Toch kwijten ze zich van de hen opgelegde taak. Zij (de fans) loyaal tot op het bot en zij (de spelers) gevlogen bij de eerste de beste gelegenheid die zich voordoet.

III
Net iets minder ellendige tweede helft. Het blijft miezeren. Gelukkig is De Man Schuin Achter Me er weer. Bij elke corner: ‘Let op Ketting! Hij gaat scoren!’ Ketting scoort niet. Natuurlijk niet.

IV
68e minuut. Onnavolgbare rush van de linksback van Ajax, ik vermoed dat ie Tristan Gooijer heet. Een stuk of vijf VVV-spelers hebben het nakijken. Niet te beschrijven zo mooi. Met eigen ogen gezien. Ik. In De Koel. Bijblijver.

V
Jong Ajax heeft jonge fans. ‘Verafgoders’ is misschien een beter woord. Hoe dan ook moeten ze de baard nog in de keel krijgen. Wat zorgt voor een koorknapengeluid als Jong Ajax scoort of (in blessuretijd) voor open goal mist. Machtig. Met eigen ogen gehoord. Ik. In De Koel. Bijblijver.

VI
Halverwege stadion en station. Velen fietsen me voorbij. Niemand stopt tien meter verder om zich om te draaien. Ook Wim niet. Imaginaire dialoog dan maar.
‘Ha, Wim!’
‘Heej, Wim!’
‘Triest, hè.’
‘Ongelooflijk, ja.’
‘Ze hebben niks te zoeken in de nacompetitie.’
‘Inderdaad. En weer die regen.’
‘Zeiknat geworden, ja.’
‘Ach ja, maar het blijft leuk.’
‘Precies. Tot de volgende keer dan maar.’
‘Ja. Hojje.’
‘Hojje.’

VVV – Eindhoven

‘En, gaan ze de nacompetitie halen?’, vraagt De Stadsdichter als ik de foto hierboven maak.
‘Natuurlijk niet.’

De Man Schuin Achter Me is er weer eens niet. Hij geeft vaker niet thuis dit seizoen. Als ie wel thuis geeft, is De Man Schuin Achter Me meestal niet te verstaan. Ernstig.

De man enkele plaatsen verder schuin achter me is er wel. Hij heeft me twee wedstrijden geleden ontmaskerd. De man enkele plaatsen verder schuin achter me moet zijn hoofdletters nog verdienen.

Voor en naast me een stuk of acht bakvissen. Dorpse bakvissen. Ze gedragen zich zoals het bakvissen betaamt: giebelend, kakelend over mannelijke leeftijdgenoten, geen moment aandacht voor de wedstrijd, telefoontjes permanent in de aanslag.

Onderaan het hek een jongen van een jaar of 12. Met een begeleider, ik vermoed zijn opa, al zou het ook z’n vader kunnen zijn. Of god weet wie, maar laten we het z’n opa noemen. De jongen heeft de avond van z’n leven. Opa nog veel meer. Zelden een opa zo zien genieten van z’n kleinzoon als deze opa.

Eerste helft. Waardeloos. Gefascineerd door de nummer 14 van Eindhoven. Rechtsbenig, spelend hangend op links, telkens kiezend voor de voetballende oplossing, dankbaar profiterend van de ruimte die hij krijgt. Pjotr Kestens, 21, Belg, geboren in Gent.

Rust. Bezoekje van De Stadsdichter. Even lekker samen greke. Genieten is fijn, even lekker samen greke misschien wel fijner. Nee, dat wordt niks meer vandaag, weten we zeker. De Stadsdichter geeft ze in de tweede helft nog tien minuten, anders gaat ie lekker naar huis.

Tweede helft. Na drie gemiste kansen staat het binnen vijf minuten 1-1. Het stadion ontploft, de bakvissen vallen voor even stil. Alle ellende in één klap weggespoeld, ineens is het een enerverende wedstrijd. Waarna het langzaam maar zeker weer inkakt. En 1-2 wordt. Pjotr Kestens, in de tweede helft onzichtbaar, wordt gewisseld. Vijf minuten later wordt het 2-2. Het stadion ontploft, de bakvissen vallen weer voor even stil.

Afgelopen. Dankbaar applaus. Onderaan het hek een lange rij jonge fans, hopend op een selfie met hun helden. Venema, Van der Gouw, Smans, Janssen, Van Rooijen, allemaal komen ze langs. De jongen van een jaar of 12 is er ook weer, in zijn kielzog z’n minzaam glimlachende opa. Helemaal aan het einde van de rij jonge fans staan twee jongens met down. Het stadion is intussen nagenoeg verlaten. Venema en consorten zullen toch wel het geduld hebben ook die laatste twee smachtenden van dienst te zijn? Dat hebben ze. Ik ben weer verzoend met alles. Van De Stadsdichter geen spoor meer.

Vanmorgen. De krant. De trainer wordt geprezen om z’n wissels. Dubieus compliment.

Willem II – VVV

I

Kingo. Wapperende jaspanden, zwembandsjaal, teletubbiebroek, buitenproportioneel lange staart. Er zijn koningen met een minder sjofele uitstraling. Maar, het dient gezegd, de getapte jongen uithangen gaat ‘m goed af.

II

Hup Willem II stoere kerels,

Trots van het voetballand.
Denk aan je roem en glorie,
Denk aan de vriendschapsband
't Rood-Wit en Blauw onzer vad'ren
Kleurt Willem II zo goed
Het geeft te allen tijde
spelers leeuwenmoed

Enzovoort. Uit 1928. Zo mooi.

III

Een van de raadselen van het moderne voetbal: waarom zijn bij wedstrijden overdag zo vaak de lichtmasten aan? Of is het de zon die in de lampen weerkaatst? Nee toch?

IV
Voor ons, op de eerste rij, een stuk of zes, zeven Frans sprekende jongemannen. Behoorlijk beneveld, ondanks het vroege aanvangstijdstip. Bij elk ook maar enigszins gevaarlijk ogend moment voor het VVV-doel springen ze op. Hetgeen betekent dat ze bijna continu staan.

V
Er was een kortstondige periode dat Kees de Boer géén ergernis bij me opriep. Die periode is voorbij. Kees de Boer roept weer ergernis bij me op. En dat ergert me. Want wie is Kees de Boer dan wel dat ik me door hem uit m’n evenwicht laat brengen? Zelfanalytisch onderzoek lijkt uit te wijzen dat het vooral de combinatie van belabberd spelen en voortdurend wild gebarend ageren tegen de scheidsrechter is die m’n ergernis wekt.

VI

In de rust verplaatsen we ons een rij of vijftien naar boven om verlost te zijn van de opspringende benevelde Frans sprekende jongemannen. Beter overzicht, zelfde uitzinnige sfeer, geen opspringers, even machteloos VVV. 72e minuut, man schuin achter me: ‘Het lijkt wel alsof dat VVV er helemaal doorheen zit.’ Precies.

VII
Brian Koglin roept géén ergernis bij me op. Wel medelijden. Dramatische wedstrijd. Wat wil je ook als je als rechtsbenige centrumverdediger als veredelde linksback wordt geposteerd? Ja, Christian Kum, die draaide daar z’n hand niet voor om. Maar dan hebben we het ook over twee onvergelijkbare grootheden.

VIII
Joeri mag ook nog even invallen. Joeriiii! In Tilburg al net zo’n cultheld als in Venlo. Mooi. Scoort meteen een gele kaart. Tot grote vreugde van iedereen. Mooi. Joeriiii!

IX
Na afloop zoemt vooral het woord ‘nacompetitie’ rond. Of die overdag of ’s avonds wordt gespeeld. Of ze tegen een ere- of eerste divisie ploeg zouden moeten. Willem II dan. Of VVV de nacompetitie haalt is nog maar de vraag. Of het daar iets te zoeken heeft? Geen fluit.

X
Mooie middag toch wel. Stralend weer, aangename temperatuur, intense gezangen, fraaie wolken, blije gezichten, draagbaar defaitisme, genoeg relativeringsvermogen. Vrijdag weer. Laat Eindhoven maar komen.

XI
Klein smetje: niemand, behalve mezelf, vandaag ‘de tri-co-lo-res’ horen zeggen.

VVV – NAC

De trein reed
er stonden geen rijen bij de ingang
de seizoenkaart scannen ging snel
het was soms even droog
het vroor niet
het sneeuwde niet
het waaide hard maar stormde niet
één handdoek was genoeg om m’n stoeltje droog te vegen
er was geen vuurwerk
de opkomst was mooi
de sfeer was goed
heel af en toe bereikte een pass een medespeler
er stonden of zaten geen notoire näölers in mijn buurt
johansson viel redelijk in
er waren weinig blessurebehandelingen
de scheidsrechter was niet verkeerd
de goal was mooi
er vielen geen dertien tegendoelpunten
smans viel goed in
het stadion verlaten ging snel
de trein terug reed ook.

Het had dus allemaal nog veel erger gekund. Evengoed was het opnieuw godsgruwelijk kut met peren. Mijn top 14 van ergernissen betreffende VVV – NAC:

14. de onverstaanbaarheid van de omroeper

13. de bijna voortdurende regen (dit zou zomaar het seizoen met de meest onaangename weersomstandigheden bij thuiswedstrijden ooit kunnen zijn)

12. het thuisblijven, ongetwijfeld vanwege die onaangename weersomstandigheden, door tal van mensen die normaliter in mijn buurt vertoeven, onder wie de Man Schuin Achter Me
   
11. de geparkeerde politieauto die een vrij zicht op het wedstrijdaankondigingsbord verhindert en een frontale foto van het bord onmogelijk maakt

10. het veel te laat wisselen van Klaassen

9. het verslag van de wedstrijd vanochtend in De Limburger dat op z’n best valt te kwalificeren als een persiflage op een verslag
 
8. het veel te laat wisselen van Lathouwers, die al in de eerste helft uit zijn lijden verlost had moeten worden

7. het op gezette tijden vermelden van de aanvoerdersbandsponsor op het scorebord

6. het verliezen van de toss door Braken, waardoor VVV al in de eerste helft richting Duitse kant moet spelen

5. het neurotische draven en gebaren langs de lijn door Peter Hyballa, mafkees en trainer van NAC

4. de blessuretijd van de eerste helft, die bijna niet om aan te zien is

3. de blessuretijd van de tweede helft, die zo goed als niet om aan te zien is

2. de tweede helft, die vrijwel niet om aan te zien is

1. de eerste helft, die niet om aan te zien is

VVV – Roda JC

‘U zit op mijn plaats’, zeg ik tegen de man die op mijn plaats zit, zowel links als rechts geflankeerd door twee kleinzoons.
‘Hoe bedoelt u?’
‘Dat u op mijn vaste plaats zit.’
‘Eens kijken dan, nee hoor, 15, 16, 18, 19 …’
‘Maakt ook niet uit’, zeg ik en ik ga drie plaatsen verder richting Duitsland zitten.
Even later bevestigt de man dat hij inderdaad op mijn plaats zit. Geen probleem.

***

‘Ik hoef toch niet op m’n woorden te letten vandaag?’, vraagt de man achter me gekscherend als ik me heb genesteld in het stoeltje drie plaatsen verder richting Duitsland dan normaal. Zit ik voor een keer niet op m’n eigen plaats en word ik verdomme voor het eerst in al die jaren ontmaskerd als VVV-blogger.
‘Nee’, zeg ik, ‘maak je geen zorgen, ik houd m’n oren dicht vandaag.’

***

‘Het zou wel terecht zijn als het gelijk zou blijven’, zegt de Man Schuin Achter Me, die dezelfde Man Schuin Achter Me is als de Man Schuin Achter Me op mijn vaste plaats. De Man Schuin Achter Me heeft gelijk. Maar wat kan het mij focking bommen of het terecht is of niet als VVV alsnog zou winnen? Linksom of rechtsom, mooi of lelijk, terecht of onterecht: maakt allemaal niet uit, als ze maar winnen! Duidelijk? Overigens eindigt de wedstrijd in een terecht gelijkspel.

***  

‘Ik weet al waarover je gaat schrijven’, zegt de man achter me als de man aan wie dit blog zijn naam ontleent, Mikan Jovanovic, tijdens de rust een ereronde maakt. Mikan, the one and only Mikan, lijdt aan de ziekte van Alzheimer, ‘waardoor zijn gezondheid hard achteruit gaat’, aldus de website van VVV.  Mikan lacht, Mikan zwaait, Mikan geniet. Mikan, 76 inmiddels, perst er tot twee keer toe een sprintje uit als in zijn beste dagen. Those were the days, my friend.

***

‘Ut haet lekker neet geraegend, hè?’, zegt de opa tegen z’n kleinzoon terwijl ze samen d’n Berg afdalen.
‘Nae’, reageert de jongen.
‘Waat “nae”? “Jao”, zulste bedoele!’, verbetert opa hem.

Het restant van de afdaling richting station vraag ik me af of opa wel gelijk heeft met die correctie. Maar zelfs als hij gelijk heeft: de jongen kan ook hebben bedoeld dat hij het jammer vindt dat het niet heeft geregend. Hoe dan ook heb ik het niet zo op opa’s die hun gelijk willen halen ten koste van hun kleinzoon. Waarom maakte hij het de jongen ook zo moeilijk? Waarom niet ‘Fijn daat ut d’n hiële wedstried druëg is gebleve, hè?’?

Dat opa over het weer begon tegen z’n kleinzoon valt opa dan weer niet euvel te duiden: het weer was de uitblinker. Lauwwarm windje, zonnetje, aangenaam temperatuurtje, fijne wolkjes. Spetterend wedstrijdje zou het nog mooier hebben gemaakt, maar je kunt niet alles hebben en met een gelijkspelletje is ook weinig mis. Het weertje stemt mildjes.

VVV – FC Den Bosch

Regen, sneeuw. Ook maar een handdoek in de bagage dan. Stoeltje mag je zelf droogvegen. De charme van de onoverdekte zittribune. Ik blijk de enige droogveger te zijn in de wijde omtrek. Uitsluitend lege, natte stoeltjes om me heen. Waar is iedereen toch?

Gewoon gaan zitten. Net doen alsof het niet stervenskoud en zeiknat is. Niet bang zijn al voor rust verkleumd te raken. Handschoenen aan, muts op. Me er voor deze ene keer bij neerleggen dat de stadiongeluiden gedempt tot me komen. Genoegen nemen met de constatering dat de man schuin achter me er in elk geval is en ook nog geluid produceert. Accepteren dat dat geluid niet verstaanbaar is.

Den Bosch in het blauw. Verdomme. Droom van dat hemelse shirt van vorig jaar spat uiteen. 13-0 of niet, Bosschenaren in vrij groten getale aanwezig. Na een kwartier droppen ze een rookbom. Tegelijkertijd ontvouwen ze een spandoek. Onleesbaar door de rookflarden. Doordringende ondefinieerbare geur, feeëriek rookgordijn. Kan dat alsjeblieft de hele wedstrijd blijven hangen?

Steeds meer, steeds grotere sneeuwvlokken. Maakt het stadion kleiner, intiemer. De wedstrijd als decor, traag sleept alles zich voort. Weer eens niks te beleven. 1-0. 2-0. Voor kennisgeving aangenomen. Gelopen koers, drie punten in da pocket, tweede helft wordt louter voor de statistieken. 13-0 zit er niet in.

Rust. Stokstijf blijven zitten. Zo diep mogelijk wegduiken in m’n jas. Geen telefoon ter afleiding. Leeggelopen door de kou, vermoedelijk. Gewoon maar wat zitten staren dan. In elk geval geen gedachten toelaten over de kou. Verveling.

Tweede helft. Iets minder traag, iets meer te beleven, even weinig spanning, evenveel sneeuw. 3-0. ‘Tien, tien.’ 4-0. ‘We kennen het gevoel van 13-0.’ Gedeelde recordnederlaagsmart is halve recordnederlaagsmart.

Twee minuten extra speeltijd slechts. Zo fijn. Afgelopen. De behoefte de wederzijdse dankrituelen te aanschouwen ontbreekt ditmaal. Handdoek terug in de bagage en snel weg. Geen gedachten toelaten over de kou lukt niet langer.