VVV – FC Den Bosch

Regen, sneeuw. Ook maar een handdoek in de bagage dan. Stoeltje mag je zelf droogvegen. De charme van de onoverdekte zittribune. Ik blijk de enige droogveger te zijn in de wijde omtrek. Uitsluitend lege, natte stoeltjes om me heen. Waar is iedereen toch?

Gewoon gaan zitten. Net doen alsof het niet stervenskoud en zeiknat is. Niet bang zijn al voor rust verkleumd te raken. Handschoenen aan, muts op. Me er voor deze ene keer bij neerleggen dat de stadiongeluiden gedempt tot me komen. Genoegen nemen met de constatering dat de man schuin achter me er in elk geval is en ook nog geluid produceert. Accepteren dat dat geluid niet verstaanbaar is.

Den Bosch in het blauw. Verdomme. Droom van dat hemelse shirt van vorig jaar spat uiteen. 13-0 of niet, Bosschenaren in vrij groten getale aanwezig. Na een kwartier droppen ze een rookbom. Tegelijkertijd ontvouwen ze een spandoek. Onleesbaar door de rookflarden. Doordringende ondefinieerbare geur, feeëriek rookgordijn. Kan dat alsjeblieft de hele wedstrijd blijven hangen?

Steeds meer, steeds grotere sneeuwvlokken. Maakt het stadion kleiner, intiemer. De wedstrijd als decor, traag sleept alles zich voort. Weer eens niks te beleven. 1-0. 2-0. Voor kennisgeving aangenomen. Gelopen koers, drie punten in da pocket, tweede helft wordt louter voor de statistieken. 13-0 zit er niet in.

Rust. Stokstijf blijven zitten. Zo diep mogelijk wegduiken in m’n jas. Geen telefoon ter afleiding. Leeggelopen door de kou, vermoedelijk. Gewoon maar wat zitten staren dan. In elk geval geen gedachten toelaten over de kou. Verveling.

Tweede helft. Iets minder traag, iets meer te beleven, even weinig spanning, evenveel sneeuw. 3-0. ‘Tien, tien.’ 4-0. ‘We kennen het gevoel van 13-0.’ Gedeelde recordnederlaagsmart is halve recordnederlaagsmart.

Twee minuten extra speeltijd slechts. Zo fijn. Afgelopen. De behoefte de wederzijdse dankrituelen te aanschouwen ontbreekt ditmaal. Handdoek terug in de bagage en snel weg. Geen gedachten toelaten over de kou lukt niet langer.

VVV – TOP Oss

I
Wat de aanhang van Union kan leren van die van VVV is dat de gezangen in relatie moeten staan tot de wedstrijd. Niet ijzerenheinig vasthouden aan je repertoire maar reageren op wat er gebeurt. En vooral ook eens een veelzeggende stilte laten vallen als de wedstrijd er om vraagt. VVV-Top Oss is een wedstrijd met teveel veelzeggende stiltes.

II
Wat de wedstrijd lange tijd toch nog enigszins verteerbaar maakt, is het ontbreken van blessurebehandelingen. Het moderne voetbal kent nauwelijks grotere kwellingen dan de blessurebehandeling. Groot genoegen om er eens tachtig minuten van verstoken te blijven. De goal verpest alles. Je weet: nu kan een blessurebehandeling voor een Ossenaar zonder blessure niet meer ver weg zijn. Net zo is het.
  
III
Ook na een dramatische nederlaag behoort het rondje langs de tribunes tot de plichtplegingen. Zelfs vanavond. Zelfs als de tribunes al goeddeels zijn leeggestroomd. Alleen de allerfanatiekste supporters achter de goal aan Duitse kant zijn gebleven. Plus de gebruikelijke schare jonge fans bij de uitgang. Ze hopen op een handtekening of fotomoment met een van hun helden. Dat lijkt er vandaag niet in te zitten. Louter gebogen hoofden en strakke blikken. Zelfs Kees de Boer ziet ditmaal zijn adoratoren niet staan. Uiteindelijk maakt aanvoerder Rick Ketting zich toch los uit de rouwstoet, als enige.

Hij gaat met iedereen op de foto. Als laatste met de jongen van een jaar of tien die er als eerste stond. Hij is gehuld in een VVV-shirt. Rick poseert professioneel koel. En de jongen? ‘Look at his face, just look at his face!’, zou Barry Davies zeggen. Zielsgelukkig loopt hij naar z’n moeder.

En ik? Verzoend met alles. Over the moon.

VVV – Heracles

Op het aankondigingsbord ontbreekt de naam van de tegenstander. Even verderop weerklinkt carnavalsmuziek. Ook dat nog. De pijn wordt verzacht door botervlaai – ‘We vieren 120 jaar VVV’. Niet de verwachte drukte, integendeel. Kees de Boer loopt langs. Reserve ditmaal. Als enige van de reservisten gaat hij met enkele fans op de foto.

De opkomst. Met oorverdovend oogverblindend neusprikkelend vuurwerk. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is.

Een minuut stilte voor de aardbevingsslachtoffers. De schoonheid van een minuut stilte. Nergens een indringender minuut stilte dan in een voetbalstadion.

We gaan er eens goed voor zitten. Eerst nog de aftrap door de Venlose carnavalsprins. De Venlose carnavalsprins behoort doorgaans tot het menstype dat hoog te paard zit. In De Koel krijgt de Venlose carnavalsprins van dienst jaarlijks een lesje in nederigheid: niemand die hier op hem zit te wachten.

De aftrap. Eerste helft richting stad. Waarmee alle aangenaams van de eerste helft wel zo’n beetje is vermeld. Regen en kou vergroten de onaangenaamheid. Geen mannen schuin achter me ter opwarming. Wel recht voor me een ballenjongen. Het Hoofd Ballenjongens gaat, gehurkt, regelmatig met hem in gesprek. Vertederend. Z’n vader?

Ook recht voor me een jonge steward die met het gezicht naar de tribune het publiek in de gaten moet houden. Terwijl in VN5 niets in de gaten valt te houden. Na tien minuten druipt ze af, samen met de andere stewards.

Kees de Boer gaat warmlopen, al voor rust. Of uitgerekend hij nu de eerst aangewezen persoon is om het lek boven te krijgen?

Rust. Aftrap tweede helft. Naar de Duitse kant nu. Kees de Boer nog steeds in trinna. Spel nog even belabberd. Kees de Boer valt in.

Langzaam komen wedstrijd en stadion tot leven. 1-1! Venema! Extase.

Corner van rechts. Bal valt voor voet Kees de Boer. Hij draait zich om z’n as en schiet in. Het zal toch niet? Het zal! 2-1! Extase. Dankliederen voor Boer Kees.

Vijf minuten later, tien minuten voor tijd. Van Rooijen. Buitenkant links, binnenkant paal. 3-1! Wereldgoal! Extase.

In da pocket? In da pocket! Zo fijn.

Roda verloren. Soms valt alles als straont in en mendje.

VVV – ADO Den Haag

Ik erger me aan de politiemacht bij de ingang
Ik verbaas me over de lege tribunes
Ik mis de man schuin achter me
Ik zie dick advocaat langs lopen
Ik denk aan hem in geblokt vvv-shirt
Ik houd van hem ondanks alles
Ik vervloek het verliezen van de toss
Ik hoor uitsluitend gepraat over ajax
Ik heb het koud
Ik verlang naar grumpy old men
Ik erger me aan kees de boer
Ik raak gefrustreerd over al het balverlies
Ik krijg het steeds kouder
Ik lijd onder het gebrek aan spektakel
Ik begroet de rust
Ik overweeg een daad te gaan stellen
Ik besluit een daad te gaan stellen
Ik ga een daad stellen
Ik sta op
Ik verlaat mijn stoeltje
Ik begin te lopen
Ik passeer de dug-outs
Ik loop door een geopend hek
Ik buig af naar links
Ik ben achter de goal aan de stadskant
Ik kies een stapositie
Ik verbaas me over het andere perspectief
Ik ben tevreden over mijn gestelde daad
Ik verheug me op de tweede helft
Ik stoor me aan het geroezemoes hier
Ik heb het koud
Ik bespeur geen verbetering in het spel
Ik erger me aan kees de boer
Ik ben helemaal niet veeleisend
Ik wens alleen een beetje spektakel
Ik betreur het gebrek aan spektakel
Ik krijg het steeds kouder
Ik hoor alleen midden-limburgs hier
Ik houd niet van midden-limburgs
Ik veer op bij het slotoffensief
Ik verlang ineens intens naar een goal
Ik schuif voetje voor voetje op richting goal
Ik sta klaar om hartstochtelijk te juichen
Ik ben ontgoocheld dat het niet zover komt
Ik loop richting de dug-outs
Ik zie dick advocaat gewillig poseren
Ik houd van hem ondanks alles
Ik zie kees de boer als enige fans begroeten
Ik verzoen me weer met kees de boer
Ik druip af
Ik moet nog even plassen
Ik hoor uitsluitend midden-limburgs
Ik daal de berg af
Ik heb koude tenen

VVV – Emmen

Met de auto. Want het kan verlenging worden. En penalty’s. En zie dan nog maar eens met de trein terug te komen. Stadion vooral leeg. Zoals verwacht. Geen mensen voor me. Nauwelijks mensen naast me. Achter me eigenlijk alleen S. Allebei geen hoge verwachtingen. Terwijl de beker de kortste weg naar Europa is (ik). Ze spelen toch elk jaar in de voorbereiding in Straole? (S)

Eerste helft. Ze doen hun best. Maar Emmen is veel sterker. 0-1. 0-2. Eén minuut extra speeltijd. Speaker: ‘Deze extra speeltijd wordt mede mogelijk gemaakt door [onverstaanbaar].’ Hoezo kan iets of iemand deze extra speeltijd mede mogelijk maken? Zou er anders geen extra speeltijd zijn?

Rust.
Wedstrijd is gespeeld (ik).
Zie het nog een kwartier aan (S).
ZOPO, kwam je daar wel eens? (S)
Nee (ik).
Ik wel, ook bij Walhalla (S).
Bestaat dat al zó lang? (ik)
Ja (S).
Wist ik niet (ik).
Wat betekent de afkorting ZOPO ook alweer? (S)
Vergeet ik altijd (ik).
Zal het eens opzoeken (ik).
Zuipen Onder Primitieve Omstandigheden (ik).
Oh ja (S).
Bedankt (S).

Tweede helft. Ze willen wel. Publiek erachter. 1-2. Sprankje hoop. S ziet het nog langer aan. Regen. Wind. 2-2. Hoop. Europa voorbij Straole lonkt. Vijf minuten extra speeltijd. Ook weer mede mogelijk gemaakt door? Niet gehoord. Te spannend. Verlenging lonkt. Emmen sterker. Emmen scoort. Afgelopen. S al verschwunden. Alles voorbij Straole een vergezicht. Gelukkig. Bekerdromen zijn er niet om uit te komen.

VVV – Helmond Sport

Doffe ellende weer.
Kraak noch smaak.
Zouteloos.
Drie keer niks.

Wedstrijd om snel te vergeten. Zou je denken. Maar ik bezoek de wedstrijd met een tijdelijke inwoner van Horst: Saleh, vluchteling uit Syrië. Na een verblijf van vijf maanden hier moet hij verdomme maandag op gezag van onze burgemeester weer vertrekken. Naar Landgraaf. Voor maximaal drie maanden. En daarna? Niemand die het weet. Zó triest.

Een bezoek aan VVV-Helmond Sport zou een klein lichtpuntje in een onzeker bestaan kunnen zijn. Was de gedachte. Achteraf denk ik: wat heb ik Saleh eigenlijk aangedaan? Saleh heeft zwaardere stormen doorstaan. En Saleh is niet iemand die snel uit z’n evenwicht is te brengen. Maar toch.

Saleh, 39, is een wandelende voetbalencyclopedie. Vraag het hem en hij weet het. Hij heeft me de voorbije weken ingewijd in iets waarvan ik het bestaan niet kende: de Syrische voetbalcultuur. Die is minstens zo levendig is als die in Nederland, weet ik nu. Saleh komt uit Latakia, dé badplaats van Syrië. Latakia heeft twee grote voetbalclubs: Tishreen en Huteen. Saleh is fervent supporter van Tishreen. De derby’s worden bezocht door 30.000 toeschouwers, maar ook normale thuiswedstrijden van Tishreen trekken gemiddeld 20.000 toeschouwers. Toch net iets anders dan die 5371 bij VVV-Helmond Sport.

Saleh heeft er vandaag al twee wedstrijden opzitten. Zelf heeft hij met andere asielzoekers op de velden van Wittenhorst gespeeld tegen enkele Horster jongemannen (‘en gewonnen’). Op z’n telefoon heeft hij gekeken naar de uitwedstrijd van Tishreen tegen Al Wathba. Eindstand 1-1, ‘maar we hadden verdiend om te winnen’. Op z’n telefoon toont hij foto’s van de spelersbus van Tishreen. Na afloop van de wedstrijd zijn alle ruiten aan diggelen gegaan. Zoiets zou bij VVV-Helmond Sport schier onmogelijk zijn: een enorme politiemacht omringt het stadion. Waarom in godsnaam?

Saleh vraagt of VVV bekende spelers heeft gehad. Ja. Plenty. Honda, Babangida, Nwofor, Yoshida, Fleuren, Uchebo, Giakoumakis, Haji Wright. Op een na kent hij ze allemaal. Of VVV wel eens van Ajax heeft gewonnen? Jazeker! Dat VVV ook wel eens vrij fors van Ajax heeft verloren laat ik maar onvermeld.  

Het regent. Met een zakdoek vegen we onze stoeltjes droog. De wedstrijd begint. Veel balbezit VVV. ‘Ze missen een creatieve middenvelder.’ Trage opbouw van achteruit. ‘Typisch Guardiola-voetbal, ook hier al.’ (Hierbij dient opgemerkt dat Saleh ook een fervent supporter van Real Madrid is en alles veracht dat ook maar een beetje naar Barcelona ruikt.) Geen dreiging. ‘Geen enkele speler die iemand durft te passeren.’ Allemaal vingers op zere plekken.

Ondanks alles scoort VVV. Saleh juicht. Na rust gaat het van kwaad tot erger. Het regent nog steeds. Helmond Sport krijgt een overwicht. Een man schuin achter me blijft steeds maar weer ‘Kattenmeppers’ schreeuwen. Hoogst irritant. Gelukkig vraagt Saleh niet om een vertaling. ‘Waarom grijpt de trainer niet in?’, vraagt hij wel. Tien seconden later scoort Helmond Sport. ‘Nu krijgen we gelukkig wel nog een slotoffensief’, probeer ik mezelf en Saleh op te beuren. Niks slotoffensief. Ja, van Helmond Sport. En verder een gruwelijk irritante Mike Havekotte, doelman van Helmond Sport, die zelfs Saleh uit z’n evenwicht brengt. Wat een ellende.

Het regent nog steeds. Achter ons valt het woord puta. Saleh vraagt of het Spanjaarden zijn. Nee, Duitsers. Luidruchtige Duitsers. Behalve een plukje Helmond Sport-fans en een grote politiemacht vanavond ook grote scharen Duitsers.

We druipen af. En beschouwen na. Mijn missie om ook VVV tot een club te maken die Saleh in zijn hart sluit, lijkt mislukt. Mijn grootste angst is nu dat Saleh in Landgraaf zal verworden tot aanhanger van Roda.

VVV-MVV

I
de treinreis
de aanschaf van de brepols zakagenda 2023 bij koops
de gezangen op de parade
de wandeling d’n berg op
de aftrap op zondagmiddag om half drie
de kort voor de aftrap ontstoken lichtmasten
de daardoor gewekte suggestie van knusheid
de eerste helft spelen richting stad
de ruststand
de conversatie tijdens de rust
de gele kaarten
de dialogen van de jongetjes achter me
de achterstand
de opstootjes
de mensen schuin achter me
de gelijkmaker
de gezangen
de mannen recht voor me
de winnende goal
de blessuretijd
de spanning
de vreugde
de puurheid
de onopgesmuktheid
de siegerehrung
de wandeling d’n berg af in gestrekte draf
de treinreis

alles klopte
alles was mooi

zelfs de koude tenen
tot leven gewekt fenomeen van weleer

engeland-frankrijk was goed
vvv-mvv was beter

II

We hebben maar één plan: elke wedstrijd winnen.

Strakker worden ze niet gebakken, de plannen

III

Nog steeds zoekende naar betekenis en doel van het engelenfenomeen. De spelers vleugels geven? De voetbalgoden gunstig stemmen?

IV
Welke VVV-speler van vanmiddag zou de Haji Wright* van het WK 2026 worden?
Özcan Yaşar, zonder enige twijfel. Kan niet mis met zulke statistieken (zoek ze maar op).

* Voor nitwits: Haji Wright speelde in het seizoen 2019-2020 voor VVV, bakte er helemaal niets van en schitterde (overdrijven toegestaan in dit geval) op dit WK namens de Verenigde Staten.